All Chapters of Limerence มาเฟียคลั่งรัก: Chapter 161 - Chapter 170

หลังจากที่ซานิหายเข้าไปในลิฟต์เฟิงหวงก็หันหน้ากลับมามองผู้หญิงที่พูดจาไม่รู้เรื่อง เธอไม่ควรเสนอหน้ามาที่นี่ ไม่ควรมาทำให้ซานิโกรธเขาเพิ่ม กว่าเขาจะง้อซานิได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย“มาทำไม”“มัดมาหาเฟิง”“ก่อนหน้านี้ฉันพูดกับเธอไปหมดแล้วเธอไม่เข้าใจหรือไง”“มัดรักเฟิงนะ เราชอบกันไม่ใช่เหรอ”“ฉันไม่ได้ชอบเธอ”“แต่เรา…”“มันก็แค่เซ็กซ์ไหมวะอย่าทำเหมือนก่อนหน้าฉันเธอไม่มีใคร ถ้ารักชีวิตตัวเองก็อย่ามาสร้างปัญหาให้ฉัน”“ทั้งที่เรามีอะไรกันแล้วเพราะอะไรเฟิงถึงไม่ไปต่อกับมัด ทั้งที่ก่อนหน้านี้เฟิงก็บอกว่าจะให้มัดมาอยู่ด้วย มัดทำอะไรผิดทำไมเฟิงถึงกลายเป็นแบบนี้”“เธอไม่ได้ทำอะไรผิด ก็แค่ฉันไม่คิดอะไรกับเธอตั้งแต่แรกและไม่เคยคิดด้วย”“เป็นไปไม่ได้ ที่ผ่านมามันดีตลอดเฟิงดีกับมัดตลอด”“เธอแน่ใจเหรอว่าฉันดีกับเธอ ที่ผ่านมาฉันดีกับใครเธอน่าจะรู้ดี ฉันว่าเธออย่าหลอกตัวเองดีกว่า”“…ไหนบอกว่าเป็นแค่เพื่อนกัน ซานิหลอกมัดเหรอ หรือซานิเปลี่ยนใจหันมาชอบเฟิง ถ้าอย่างนั้นซานิก็แย่งเฟิงไปจากมัดน่ะสิ แบบนี้...”“เลิกคิดไปเองสักที ฉันกับนิเป็นคู่หมั้นกันมาตลอดและเรากำลังจะแต่งงานกัน ระหว่างฉันกับเธอไม่มีอะไรเกี่

ฉันกำลังนั่งมองพี่ซีพร้อมความคิดมากมายที่อยู่ในหัวเพราะว่าเขาตัดสินใจบางอย่างที่น่าตกใจต้องเล่าก่อนว่าก่อนหน้านี้พ่อโทรเรียกฉันให้เข้ามาหาที่บ้าน การกลับเข้าบ้านแล้วเจอผู้หญิงคนอื่น ๆ ของพ่อมันไม่ได้ทำให้ฉันชินสักครั้ง ต่อให้รู้ว่าพ่อเจ้าชู้ แต่ก็ยังรู้สึกว่าไม่ยุติธรรมกับแม่อยู่ดี ถึงแม้ตอนนี้ผู้หญิงที่จดทะเบียนสมรสกับพ่อจะตายไปแล้ว ทว่าพ่อก็ยังมีผู้หญิงคนอื่นอีกเยอะ ยังดีที่ยังไม่คิดจะจดทะเบียนสมรสกับใครอีกไม่อย่างนั้นแม่ของฉันคงอาการหนักกว่าตอนนี้มากวันนี้เมื่อเข้ามาหาพ่อฉันก็เจอพี่ซีอยู่ที่นี่ ทั้งที่เขาควรจะอยู่บ่อนทางใต้ พ่อเริ่มพูดถึงเรื่องที่เรียกฉันมาฉันถึงได้รู้เหตุผลที่พี่ซีมาอยู่ที่นี่“จะมองพี่อีกนานไหม” เพราะฉันเอาแต่มองพี่ซีถึงได้เป็นคนถาม“นิไม่คิดว่าพี่จะตัดสินใจแบบนี้” ใจหายนะ แต่ก็เข้าใจได้ว่าเขาควรไปใช้ชีวิตของเขาได้แล้ว ด้วยอายุของเขาเขาควรที่จะมีความสุขกับสิ่งที่เลือก“พี่ก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะตัดสินใจแบบนี้” พี่ซียิ้ม“พี่คิดดีแล้วใช่ไหม” ฉันแค่ถามไปอย่างงั้นเอง พี่ซีน่ะต้องคิดมาดีแล้วถึงได้พูดเรื่องใหญ่แบบนี้กับพ่อฉัน“ดีแล้ว”“ต่อไปเราคงไม่ได้เจอกันอีก” รู้ส

หนึ่งชั่วโมงต่อมาเฟิงหวงมาที่บ้านของสามหมอ มาถึงเขาก็เดินวนไปเวียนมาระหว่างที่เพื่อนยุ่งกับการอ่านหนังสือสอบที่กำลังจะมาถึง ขณะที่อีกคนจบได้สบาย ๆ ไม่เหมือนพวกเขาทั้งสามที่เรียนหมอ“พวกกูจะอ่านหนังสือ มึงมีอะไรก็รีบพูด ไม่พูดก็หนีไปนอนซะ” ทีมทนรำคาญไม่ไหว ความจริงพวกเขาทั้งสามต่างก็อยู่อ่านหนังสือห้องใครห้องมัน แต่นี่พอเฟิงหวงมาพวกเขาก็ต้องมารวมตัวที่ห้องโถงตามที่เพื่อนเรียก ไม่ออกจากห้องมันก็ยืนแหกปากกลางโถงบ้านไม่หยุด ไอ้เฟิงมันบ้า“นั่นหน้าโดนนิตบเหรอ” ธีร์ปรายตามอง“หน้าหล่อ ๆ ของมันนอกจากนิใครจะแตะต้องได้” กลัฟเอ่ย“ทะเลาะอะไรกันนิถึงได้ลงมือแบบนี้”“มันโกหกกู”“นิไม่ใช่คนชอบโกหก” เพื่อนทั้งสามพูดพร้อมกันเนื่องจากพวกเขารู้นิสัยของซานิดี ซานิไม่ชอบเรื่องยุ่งยาก ยิ่งเรื่องโกหกเธอไม่คิดจะทำเพราะโกหกครั้งแรกก็ต้องมีครั้งที่สอง“แต่ครั้งนี้โกหก บอกกูว่าจะไปหาพ่อ ให้กูกินข้าวคนเดียว แต่ไปโผล่ร้านอาหารกับไอ้ซี”“แล้วมึงได้คิดไหมว่าทำไมพี่ซีที่อยู่ใต้ถึงได้โผล่มาที่นี่”“มาพลอดรักกัน” เขาตอบตามที่คิด“สมองมึงเวลาความหึงบังตาคิดได้แค่นี้จริง ๆ ใช่ไหม มึงคิดว่าความรู้สึกดี ๆ ที่ทั้งคู่แอบม

และแล้วงานแต่งของฉันกับเฟิงหวงก็ผ่านพ้นไปเป็นที่เรียบร้อย งานแต่งจัดขึ้นใหญ่โตสมศักดิ์ศรีตระกูลหวังที่เกี่ยวดองกับตระกูลฉัน แขกในงานส่วนใหญ่เป็นคนในแวดวงธุรกิจสีเทา หรือพูดให้เข้าใจง่าย ๆ ก็แก๊งมาเฟียหลายแก๊งที่มาปั้นหน้าเข้าหากันเพื่อผลประโยชน์ เด็กที่ชื่อภักมาร่วมงานแต่งของฉันกับเฟิงด้วย เขาแอบกระซิบเบา ๆ ให้ได้ยินแค่ฉันกับเฟิง ‘ผมเสียดายพี่นินะครับ’ ประโยคนี้ทำเฟิงโมโหหึงอีกเช่นเคยงานแต่งใหญ่โตของฉันคนที่ไม่มาร่วมงานก็คือน้องชายต่างแม่ทั้งสองคนและบรรดาลูกเมียน้อยทั้งหลาย เนื่องจากแม่ฉันไม่อนุญาตให้บรรดาลูกเมียน้อยทั้งหลายมาร่วมงาน อ่อ ถึงชวนมาไทเกอร์ก็ไม่มาหรอก คนไม่ถูกกันจะมาทำไมล่ะ ทนฟังพ่อด่าสักหน่อยสุดท้ายพ่อก็ตามใจไทเกอร์อยู่ดี เพราะไทเกอร์ถูกนับว่าเป็นลูกชายคนแรกของคุณสมิง คนที่จะมารับตำแหน่งต่อจากพ่อก็คือไทเกอร์ ต่อให้ซินดี้ซินเทียร์เป็นลูกคนโตก็ไร้ประโยชน์เพราะไม่ใช่ลูกชาย แต่ถึงอย่างนั้นแม่กับพี่สาวของฉันก็ยังไม่ยอมรับเรื่องนี้อยู่ดี ทั้งสามต่างหวังว่าซินดี้หรือไม่ก็ซินเทียร์จะได้อยู่ในตำแหน่งของพ่อ ทว่าใจฉันรู้ดีว่าพ่อที่เห็นลูกชายสำคัญกว่าลูกสาวมาตลอดยังไงซะตำแหน่งนั้นม

ปฏิบัติการปั๊มลูกของฉันกับเฟิงเริ่มขึ้นอีกครั้งอย่างจริงจัง เพราะไม่อยากให้ฉันถูกแม่เขากดดันมากนักเขาจึงพยายามไม่พูดอวยฉันต่อหน้าแม่เขา แต่ก็นะคนที่ไม่ชอบต่อให้อยู่เฉย ๆ ก็ไม่ชอบอยู่ดี ยิ่งฉันไม่นอบน้อมก็เหมือนไม่รู้จักกาละเทศะ พ่อแม่ไม่สั่งสอน แต่ถ้าฉันเข้าหาก็จะหาว่าฉันเสแสร้ง สรุปง่าย ๆ ไม่อยากได้ฉันเป็นสะใภ้ไม่ว่าฉันจะทำอะไรก็ไม่ชอบฉัน“ก็ทำตามที่หมอแนะนำแล้ว หรือว่าเราทำอะไรผิดพลาดตรงไหนหรือเปล่าเธอ” หลังจากที่เราพยายามกันมาครึ่งปี ฉันก็ยังไม่ท้อง เฟิงก็เริ่มตั้งคำถาม“…” ซึ่งฉันเองก็ไม่รู้ว่าควรจะตอบว่าอะไรเนื่องจากหมอก็แนะนำมาทุกทาง เราก็บำรุงทุกอย่าง แต่ก็ยังไม่มีลูกครึ่งปีหลังมานี้แม่ของเฟิงหวงจับจ้องฉันหนักมาก คอยตั้งคำถามเรื่องทายาทอยู่ตลอด เอาจริงฉันเครียดนะ เครียดมาก การคลายความเครียดที่ดีก็คือไปลงกับงาน โหมงานให้หนักขึ้นเพื่อที่จะได้เลิกคิดเรื่องมีลูกไปชั่วครั้งชั่วคราว ก็เลิกคิดตลอดไม่ได้อะ เพราะเรื่องมีลูกเป็นหน้าที่ที่ฉันต้องทำให้สำเร็จแต่นี่แต่งงานกันมาหนึ่งปีแล้วฉันก็ยังไม่ท้องสักที พ่อฉันก็เริ่มจะหงุดหงิดใส่ฉันแล้วสิ“ไม่ต้องคิดมากนะที่รัก เค้าอาจจะพยายามไม่มากพอ