All Chapters of Limerence มาเฟียคลั่งรัก: Chapter 21 - Chapter 30

ที่นี่โรงเรียนนะคะ ที่นี่โรงเรียนที่น้องหนูต้องอยู่จนกว่าจะจบม.6 ทำไมคุณไทมาทำตัวเป็นอันธพาล ซ้ำยังมาประกาศว่าเป็น ‘ผัว’ น้องหนูควรจะตกใจเรื่องไหนก่อนนักเรียนม.5 มีสามีมันไม่เหมาะสม แม้ว่าหลาย ๆ คนจะแอบคบกันเป็นแฟน แต่ไม่มีใครเขามาประกาศกร้าวแบบคุณไทเกอร์ คุณไทนะคุณไท ทำอะไรไม่ปรึกษาน้องหนูบ้างเลย แล้วแบบนี้น้องหนูจะใช้ชีวิตอยู่ยังไง“คุณไทพอแล้วค่ะ” ก่อนอื่นน้องหนูควรห้ามปรามด้วยการดึงมือคุณไทออกจากคอเสื้อของเพื่อนร่วมชั้นก่อนจะดีกว่า“เงียบ” คุณไทหันมาตวาดพร้อมถลึงตาใส่น้องหนู เอาแล้วสิ แค่นี้น้องหนูก็สั่นแล้ว ทว่าเหตุการณ์ไม่หยุดแค่นั้นคุณไทผลักน้องหนูออกให้ห่างแล้วดึงคอเสื้อเพื่อนร่วมชั้นให้ขยับเข้ามาใกล้ และด้วยมือเพียงข้างเดียวสามารถยกเพื่อนร่วมชั้นของน้องหนูลอยขึ้นเหนือพื้น คุณไทกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “บางทีการมีพ่อแม่ก็ไม่สำคัญเท่าการมีสามัญสำนึก รู้ไหมว่าไม่ควรเอาเรื่องราวชีวิตคนอื่นมาล้อเล่น”“อึก อึก ฮือ…ช่ะ ช่วยด้วย” เพื่อนร่วมชั้นร้องขอความช่วยเหลือ เหมือนว่าเธอกำลังจะขาดอากาศหายใจ ทั้งที่คุณไทก็ไม่ได้บีบคอเธอ อาจจะเป็นเพราะคอเสื้อนักเรียนที่ถูกดึงและการถูกยกลอยขึ้น

“ไม่เอาค่ะ” รีบตอบอย่างไว ใครกันจะอยากให้ป้อน น้องหนูไม่ได้พิศวาสคุณไทสักหน่อย“แต่ฉันจะป้อน” ว่าแล้วคุณไทเกอร์ก็หยิบทาร์ตไข่อีกชิ้นมาจ่อที่ปากของน้องหนู “อ้าปาก”“ไม่เอาค่ะ อื้อ!” นี่เรียกยัดไม่ใช่ป้อน บอกว่าไม่กินยังจะบังคับ“เคี้ยว” เคี้ยวสิคะ เคี้ยวแบบไม่เต็มใจ เข้ามาเต็มปากแบบนี้ไม่เคี้ยวจะได้เหรอ “อยากกินอะไรบอกมาเดี๋ยวสั่งให้”“ไม่เอาค่ะ น้องหนูยังไม่หิว คุณไทนั่นแหละควรกินอะไรบ้าง”“เดี๋ยวเลขาฉันก็เอามาให้ เธอจะเอาอะไรเพิ่มไหม จะได้บอกรอบเดียว” เลขาของคุณไทคือคุณเปียร์น้องสาวคุณปุ้ยค่ะ น้องหนูเพิ่งรู้ก็ตอนที่คุณไทแนะนำก่อนเข้ามาอยู่ในห้องทำงาน“ไม่ค่ะ น้องหนูง่วงนอน” นอนหลับที่ไหนกันเล่า ที่พูดไปก็แค่อยากพักสมอง อยากลองอยู่เงียบ ๆคุณไทมองหน้าน้องหนูอยู่สักพักเขาก็คว้ามือน้องหนูไปจับและลุกขึ้นยืนพลางพูด “งั้นมานี่”น้องหนูยื้อไว้ไม่ลุกไปด้วย “ไปไหนคะ”“ไปนอนไง ลุก” ด้วยสายตาที่ดุนิด ๆ น้องหนูจึงยอมลุกตามที่คุณไทสั่ง จากนั้นก็เดินตามคุณไทมาหยุดที่ผนังด้านหลังโต๊ะทำงาน คุณไทเอื้อมมือกดรีโมทผนังห้องขยับแยกออกจากกัน ด้านในเป็นห้อง มีเตียงนอนมีอุปกรณ์เฟอร์นิเจอร์ครบ“นอนรอในนี้ เส

“อายุครบ 20 เธอจะเรียนต่อที่นั่นเลยก็ได้นะ หรือจะกลับมาฉันก็ไม่ว่า” ตอนนี้น้องหนูอยู่ห้องทำงานของคุณไท มาลาเขาค่ะ เขากำลังนั่งอ่านเอกสารและพูดกับน้องหนูไปด้วย“ถ้าน้องหนูอายุ 20 ปี คุณไทก็ไม่ต้องมาเป็นผู้ปกครอง ไม่ต้องมาจัดการชีวิตของน้องหนูแล้วใช่ไหมคะ”“อืม”“พอถึงตอนนั้นเราจะหย่ากันใช่ไหมคะ”“...” คำถามของน้องหนู ทำให้คุณไทเงยหน้าขึ้นมามอง มองอยู่นานมาก“พอเธออายุ 20 ปี ฉันไม่ได้เป็นผู้ปกครองก็จริง แต่ฉันไม่เคยบอกสักคำว่าเราจะหย่ากัน”“อะไรกันคะ เราไม่ได้รักกัน หย่ากันก็จบนี่คะ” เมื่อน้องหนูพูดออกไป คุณไทเลื่อนเก้าอี้ขยับตัวลุกขึ้นยืน เดินมาหาน้องหนูพร้อมใบหน้านิ่งเรียบ คุณไทยกมือขึ้นมาเชยปลายคางของน้องหนูขึ้นเพื่อสบตา “งั้นก็รักฉันซะ เธอจะได้ไม่คิดเรื่องหย่าอีก”ทันทีที่สิ้นเสียงริมฝีปากหนาประกบที่กลีบปากน้องหนูอย่างเร็วไว ตกใจค่ะ ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก รู้สึกตัวในคราวที่ใบลิ้นของคุณไทเข้ามาชอกชอนในปากของน้องหนู น้องหนูถึงได้ขยับออกออก ทว่าขยับได้แค่นิดเดียว เพราะโดนวงแขนคุณไทโอบล้อมไว้“ที่ทำแบบนี้ก็เพื่อตัวเธอ ที่นี่อันตรายเกินไป และไม่ต้องถามว่าอันตรายอะไร เพราะเธอรู้ไปก็ไม่เกิดประ

“เมื่อไหร่” ผมลุกลงจากเตียง คว้าชุดคลุมมาใส่“ยังไม่เสร็จเลยนะคะ” ผู้หญิงบนเตียงคว้ามือผมไว้เมื่อผมกำลังจะก้าวเดิน“…” ผมหันมองนิ่ง ๆ ปรายตามองมือที่จับข้อมือ เธอจึงปล่อยออก“ครบ 24 ชั่วโมงแล้วครับนาย ทางนั้นเพิ่งแจ้งเข้ามาเมื่อ 5 นาทีก่อน” คนสนิทบอก“พวกมึงทำงานกันยังไงให้คนหายได้ แล้วเพิ่งจะมาบอกกูเอาป่านนี้ มึงพิจารณาเอาไอ้ปุ้ยว่าควรทำยังไงกับพวกนั้น” ฉิบหายเถอะ อยู่ที่ไหนยัยเด็กอ้วน ถ้าฉันรู้ว่าเธอออกมาอยู่นอกรั้วโรงเรียนแล้วเป็นแบบนี้ ฉันจะฝากธอไว้ที่นั่นจนกว่าจะอายุ 20 ปี จะไม่ใจอ่อนให้เธอเด็ดขาดผมจะไม่ส่งยัยเด็กอ้วนไปอยู่ห่างแบบนั้นเลย ถ้าแม่ของเธอไม่แอบติดต่อมาหาผม‘น้ามีบางอย่างที่ยังไม่ได้บอกไท’ เธอวีดีโอคอลมา ใบหน้าครุ่นคิด‘…’ ส่วนผมเฉย ๆ ใจจริงไม่อยากคุยด้วยซ้ำ‘น้องหนูไม่ใช่ลูกสาวของน้า’ ‘หมายความว่ายังไง คุณแต่งเรื่องหลอกผมเพื่อจะเข้ามาเป็นเมียน้อยอย่างเต็มตัวอีกคนงั้นเหรอ’‘น้าไม่รู้ว่าไทคิดยังไงกับคุณสมิง แต่ที่น้องหนูอยู่กับน้ามาได้จนถึงทุกวันนี้ส่วนหนึ่งก็เพราะมีคุณสมิงคอยช่วยเหลือมาตลอด’‘ต้องการจะพูดอะไร ผมไม่มีเวลาว่างมานั่งฟังคุณรำลึกความหลัง’‘พ่อของน้องหนูเค

“แบบนั้นผมคงต้องกราบตีนพ่อตาเพื่อขอเมีย(ที่ยังไม่ได้เอา)คืนมาแล้วมั้ง ถึงจะได้อย่างที่พ่อต้องการ”(ถ้าแกทำได้มันก็ดี เพราะอย่างน้อยไอ้ฟู่ก็พ่อแท้ ๆ ของน้องหนู)“เหอะ เห็นแก่ตัวไม่เปลี่ยนเลยนะพ่อ”(แค่นี้ ฉันไม่อยากทะเลาะกับแก จัดการตามที่ฉันสั่งให้เรียบร้อย) กดวางทันทีที่สั่งจบไงครับ“ฉิบหายไหมล่ะพวกมึง” ผมโยนสมาร์ตโฟนทิ้งลงที่โต๊ะทำงาน ความเอาแต่ได้ของพ่อผมคงติดตัวท่านไปจนตาย“เอายังไงดีครับนาย”“เด็กนั่นอยู่กับไอ้เฟิง นายใหญ่พวกมึงสั่งว่าห้ามเปิดศึก แต่ต้องเอาตัวเด็กนั่นกลับมาอย่างปลอดภัยที่สุด เร็วที่สุด ก่อนที่เมียน้อยสุดที่รักคนที่ร้อยจะตรอมใจมากกว่านี้”“แล้วแบบนี้…”“มึงก็ไปเตรียมรถสิ”“ไปเลยเหรอครับ”“มึงจะรอพ่อกูโทรมาอีกรอบหรือไง”“ครับ เดี๋ยวผมไปเตรียมรถเลย”“เดี๋ยว” ผมเรียกไว้ก่อน“ครับ” ไอ้ปุ้ยไอ้แจ๊กหันมา“บอกผู้หญิงคนนั้นให้ย้ายไปอยู่คอนโดภายในหนึ่งชั่วโมงนี้”“ครับ”สองชั่วโมงต่อมาผมมาอยู่ในห้องรับแขกของตระกูลธิพัตศาล ระหว่างนี้คือรอ และรอ รอมาครึ่งชั่วโมงแล้ว ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นสักอย่าง“จะให้ฉันรออีกนานแค่ไหน” ผมถามบอดี้การ์ดที่ยืนเฝ้าอยู่มุมห้อง“คุณเฟิงหวงยังไม่เส