All Chapters of Limerence มาเฟียคลั่งรัก: Chapter 11 - Chapter 20

คุณคู่หมั้นถอนจูบออกแล้วเอาหน้าผากมาชนกับหน้าผากน้องหนู มือข้างหนึ่งของเขาจับที่ท้ายทอยบังคับห้ามน้องหนูขยับเขยื้อน นัยน์ตาของเราสบกัน “พี่รักเนลนะ พี่ไม่เชื่อ ไม่อยากจะเชื่อว่าเราจะเป็นพี่น้องกัน พี่ โคตร รัก เนล”น้ำสีใสจากนัยน์ตาคู่สวยไหลรินไม่ขาดสาย การที่ผู้ชายสักคนจะหลั่งน้ำตาเพื่อใครสักคน มันคงถึงที่สุดแล้วจริง ๆเกิดมาน้องหนูเคยร้องไห้หนัก ๆ อยู่หนึ่งครั้ง หลังจากนั้นก็ร้องเพราะไม่ได้กินขนมที่อยากกินเมื่อคุณคู่หมั้นเริ่มร้องไห้ มือหนาที่จับท้ายทอยก็คลายออก น้องหนูขยับใบหน้าถอยห่าง ยกมือเช็ดน้ำตาให้คุณคู่หมั้น จากนั้นก็ขยับตัวเข้าไปกอด ลูบหลังปลอบเขาเบา ๆ “ไม่เป็นไรนะคะ ไม่ร้องน้า เดี๋ยวทุกอย่างจะดีขึ้น คุณคู่หมั้นต้องผ่านไปได้ค่ะ น้องหนูจะอยู่ข้าง ๆ คอยช่วยเหลือคุณคู่หมั้นเอง”สองมือจับที่บ่าทั้งสองข้างของน้องหนูแล้วผละกอดออก คุณคู่หมั้นจับจ้องมาที่ใบหน้าของน้องหนู เขาส่ายหน้าพลางขยี้ดวงตาแล้วพูด “ยัยอ้วนซื่อบื้อ เธอมาได้ไง”พอเห็นหน้าก็เปลี่ยนโทนเสียงเชียวนะ เมื่อกี้ยังงอแงเป็นเด็กอยู่เลย ปากร้ายแบบนี้ควรสงสารดีไหม “น้องหนูเป็นห่วงคุณคู่หมั้นนี่คะ ก็เลยให้คุณปุ้ยไปรับมา น้อง

“พอเลยยัยบื้อ เธอควรคิดในแง่ร้ายบ้างว่าที่ฉันตามใจเธอน่ะ อยากให้เธอกินจนตัวแตกไงละ”“งื้อ ยังไงก็ช่างค่ะ น้องหนูได้กินก็พอ”“งั้นก็ปล่อยแขนฉัน ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” รีบปล่อยสิคะ คนอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ อย่างคุณคู่หมั้น คนอย่างน้องหนูไม่หาทำอะไรที่มันเสี่ยงต่อการงดของหวานหรอกค่ะ“แง่ะ หวงเนื้อหวงตัวไปได้” พอปล่อยแล้วก็ยู่หน้าใส่เขาด้วยความหมั่นไส้ การจ้องหน้าเขาทำให้เห็นบางอย่าง “ว่าแต่ว่าคุณคู่หมั้นดื่มหนักมากเหรอคะ”“ทำไม?”“ก็หูแดงเชียว แพ้แอลกอฮอล์หรือเปล่าคะเนี่ย” พูดถามพลางยื่นมือไปแตะที่ใบหูเขาด้วย“พอ ๆ เธอจะมาสังเกตอะไรฉันนัก มีหน้าที่ทำอะไรก็ทำไป อย่าพูดมาก รำคาญ”“คุณคู่หมั้นอะ”“อะไร”“ถ้าจะง้อน้องหนู นอกจากของหวานก็คือห้ามหน้าบึ้งใส่น้องหนู 1 วันค่ะ ถ้าทำไม่ได้ก็ไปส่งน้องหนูที่บ้านเลย น้องหนูไม่ไปกับคุณคู่หมั้นแล้ว”“นี่ ๆ น้อย ๆ หน่อยคุณน้องหมู ได้คืบจะเอาศอก”“เนี่ย ๆ บูลลี่น้องหนูอีกแล้ว”“บูลลี่อะไร ฉันแค่พูดความจริง เธออะรับไม่ได้เอง”“ชิ ๆ เงียบไปเลยค่ะ น้องหนูเหนื่อยจะพูดกับคุณคู่หมั้น”“หึ” คุณคู่หมั้นส่ายหน้าค่ะ น้องหนูก็เลยยู่ปากใส่และตามหาพิกัดร้านที่อยากจะไปต่อมา

ไม่ถึง 5 นาที มีรถมาจอดหน้าบ้านและมีคนเดินเข้ามา หนึ่งในนั้นมีคุณปุ้ยที่น้องหนูคุ้นเคย พวกเขาเข้ามาจัดการทุกอย่างด้วยความรวดเร็ว เสมือนว่าทำจนคุ้นชินกับสถานการณ์แบบนี้ ไม่มีใครมีท่าทีตกใจสักคน คุณปุ้ยเคลียร์กับคุณลุงขับรถแท็กซี่ด้วยนะ ไม่รู้ว่าเคลียร์ยังไง ทว่าคุณลุงขับรถแท็กซี่รีบขับรถจากไปอย่างเร็ว@บ้านคุณคู่หมั้นที่นี่มีคุณหมอรอพร้อมรักษาคุณคู่หมั้น คุณปุ้ยบอกว่าไม่ต้องห่วง คุณคู่หมั้นจะปลอดภัย ตอนนี้น้องหนูถูกพามาพักที่ห้องห้องหนึ่ง มีเสื้อผ้า กับข้าวและขนมหวานเตรียมไว้พร้อม“น้องหนูไปเฝ้าคุณคู่หมั้นไม่ได้จริง ๆ เหรอคะ”“ไม่ได้ค่ะ คุณไทเกอร์สั่งว่าให้คุณทานอาหารที่เตรียมไว้แล้วพักผ่อน” น้องสาวของคุณปุ้ย เธอแนะนำตัวว่าชื่อเปียร์ คุณเปียร์เธอเป็นคนดูแลที่นี่“คุณคู่หมั้นจะปลอดภัยจริง ๆ ใช่ไหมคะ” หมอจะช่วยได้จริง ๆ ใช่ไหม ทำไมถึงไม่ไปโรงพยาบาล“ค่ะ ถ้าขาดเหลือ อยากได้อะไรบอกได้ทุกเมื่อนะคะ”“ค่ะ ขอบคุณนะคะ” น้องหนูยิ้มอย่างเป็นมิตร“ค่ะ” คุณเปียร์ก้มหัวก่อนจะเดินออกจากห้อง คุณปุ้ยบอกว่าน้องหนูไม่ต้องห่วงเรื่องคุณแม่ คุณปุ้ยจะจัดการให้น้องหนูมองอาหารคาวหวานที่ดูน่าทาน ทว่าภาพเหตุกา

“คนใจร้ายอะไรจะซื้อรถราคาสิบล้านให้น้องชาย” น้ำเหนือหันมายิ้มมุมปากแทนคำตอบ แล้วถอยรถ“เย็นนี้รีบไหม”“ไม่นะ ทำไมอ่า”“ตั้งแต่เราเป็นเพื่อนกันมาเหนือยังไม่เคยแนะนำให้น้องหนูรู้จักแม่เลย ไปกินข้าวบ้านเหนือปะ แม่เหนือทำกับข้าวอร่อยมาก”“หืม?” น้องหนูหันไปทำหน้างง“ทำไมอะ ไม่อยากไปเหรอ”“เปล่า” ก็จู่ ๆ มาชวน ก็เลยคิดว่ามันแปลกไง “แค่สงสัยว่าทำไมถึงชวน”“ไม่มีอะไรมาก ความจริงวันนี้วันเกิดแม่ เหนือกับแม่อยู่กันแค่สองคนทุกปี เหนือก็เลยอยากให้ปีนี้มันต่างออกไป เพราะว่าเหนือมีน้องหนูเป็นเพื่อนไง”“หืม แล้วแบบนี้แม่ของเหนือจะไม่ว่าเหรอ น้องหนูเป็นคนนอกนะ” วันเกิดก็ต้องอยากอยู่กับครอบครัวสิ“เหนือเล่าเรื่องของน้องหนูให้แม่ฟังบ่อย ๆ แม่ยังบอกว่าอยากเจออยู่เลย”“อ่อ” เล่าว่าน้องหนูกินเก่งแน่ ๆ เลย“นะ ไปนะ”“อะ ๆ ก็ได้ แต่พาน้องหนูแวะซื้อของขวัญให้แม่เหนือก่อนนะ”“ไม่ต้องซื้อ ไปตัวเปล่าก็ได้”“ไม่เอา ต้องซื้อสิ มารยาท”“แค่เพื่อนของเหนือไปก็ดีมาก ๆ แล้ว”“ถ้างั้นแวะซื้อเค้กก็ได้ น้องหนูรู้จักร้านอร่อย”“เหนือบอกแล้วไงว่าไม่…”“ห้ามปฏิเสธ ไม่งั้นน้องหนูไม่ไป” ตั้งท่าจะลงจากรถ“ก็ได้ครับ ยอมแพ้เลย”

“หึ แต่เธอเป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน หลอกง่ายดี ขอโทษนะที่เธอต้องอยู่ข้างฉันไปตลอด จากนี้ฉันจะไม่ปล่อยเธออีกแล้ว” ผมนอนมองน้ำลายที่ไหลออกจากปากอยู่พักใหญ่ก็นอนหันหลังให้เธอ อีก 4 เดือนยัยเด็กอ้วนจะอายุ 18 ปีเต็มเมื่อถึงวันนั้นผมจะรวบหัวรวบหางจับเธอกินซะเช้าวันต่อมาพลังงานบางอย่างกำลังจ้องมองผมอยู่ ไม่ต้องลืมตาก็พอเดาออกว่าใคร “จ้องฉันขนาดนี้ อยากกินฉันหรือไง”“รุ… รู้ได้ไงว่าน้องหนูมองอยู่คะ”“เดาเล่น ๆ เลยนะ เธอน่ะไม่ได้แค่มองหน้าฉัน แต่มองหน้าอกฉันด้วย” ผมพูดก่อนจะลืมตาขึ้นเพื่อมองยัยเด็กอ้วนจอมหื่นที่วัน ๆ สรรหาดูซีรีย์ที่มีแต่ผู้ชาย จุดมุ่งหมายของยัยนี่คือมองหุ่นผู้ชายแล้วนั่งน้ำลายไหล“ก็ถอดให้มอง น้องหนูก็มองสิคะ” ยัยเด็กอ้วนพูดขณะที่นั่งห่อตัวในผ้าห่ม“หัดหื่น?”“มะ… ไม่ต้องมาว่าน้องหนูเลย คุณไทมาถอดเสื้ออยู่บนเตียงนอนของน้องหนูได้ไงคะ” หึ เสียงตะกุกตะกักมาเชียว นี่จินตนาการไปถึงไหนแล้ว“ฉันไม่ได้ถอดแต่เสื้อนะ ข้างล่างก็ถอด”“หือ?” ตาลุกโชนขึ้นมาเชียว แก้มกลม ๆ เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วย“เธออยากดูไหม?”น้องหนูยื่นมาแตะที่หน้าผากผม เฮ้ย จะดูจริงเหรอวะ “ก็ไม่ได้ป่วย ทำไมทำตัวแปลก