All Chapters of Limerence มาเฟียคลั่งรัก: Chapter 31 - Chapter 40

“จูบน้องหนูทำไมคะ” น้องหนูเบี่ยงหน้าหลบเพราะรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง มวนในท้องเหมือนมีอะไรวูบวาบไปมา มันเป็นอาการประหลาดที่น้องหนูเพิ่งเคยเจอกับตัว“ลงโทษไง” คุณไทกดจมูกลงมาที่แก้มของน้องหนู“ลงโทษอะไรคะ”“ก็เธอโกหกฉัน”“ถึงอย่างนั้นก็ห้ามจูบห้ามหอมค่ะ น้องหนูไม่ได้รักคุณไท คุณไทไม่ได้รักน้องหนู เราไม่ควรทำอะไรที่มันไม่งาม ฮื้อ!” พูดไม่ทันขาดคำคุณไทเกอร์ลุกพรวดพราดโดยที่อุ้มน้องหนูขึ้นไปด้วยกลัวตกก็กอดคอสิคะ “คุณไท! จะทำอะไรคะ”น้องหนูถูกวางลงที่ฟูกบนเตียง คุณไทนอนลงมาทาบทับในระยะลมหายใจเป่ารดกัน ดวงตาเราประสานกัน นัยน์ตาคู่สวยของคุณไทมีน้องหนูอยู่ในนั้น “งั้นตอนนี้ก็รักฉันสิ”“ไม่รักค่ะ” กับคุณไทที่นาน ๆ ติดต่อมาสักครั้ง แต่ละครั้งที่ติดต่อมาก็คุยกันแค่แป๊ปเดียว แล้วแบบนี้จะเรียกคนรักกันได้ไง ถ้าคุยกันทุกวันก็ว่าไปอย่าง“…” คุณไทจ้องหน้าน้องหนูอยู่นานมาก เหมือนกำลังจับผิด“ลุกด้วยค่ะ ห้ามทำแบบนี้อีก” น้องหนูพยายามยกมือขึ้นมาผลักอกคุณไทออก กลับกลายเป็นว่า คุณไทจับมือสองข้างของน้องหนูยกขึ้นเหนือหัว ดวงตาคมจับจ้องน้องหนูอยู่นาน คล้ายกำลังหาคำตอบบางอย่างจากนัยน์ตาของน้องหนูริมฝีปากเผยอเปล

Tiger Talk“อะไรนะ” ผมได้ยินชัด เพียงแต่อยากได้ยินซ้ำ อยากรู้ไงว่าจะกล้าพูดไหม“น้องหนูมีแฟนแล้วค่ะ” เด็กอ้วนพูดเสียงแผ่วเบา ทว่าเราอยู่ใกล้กันแค่คืบทำไมผมจะไม่ได้ยิน“กล้าดีจริงนะเด็กอ้วน” ผมยิ้มมุมปากก่อนจะแกะข้อมือของเธอให้เป็นอิสระ นอนลงข้าง ๆ แล้วรวบตัวเธอเข้ามากอดจากทางด้านหลัง“ห้ามกอดค่ะ” แนะ เล่นตัวดีจริงแล้วทำไมผมต้องฟัง“น้อย ๆ หน่อย มีความผิดอยู่นะ เธอกล้ามีแฟนได้ไง เธอลืมทะเบียนสมรสหรือไง ชื่อเธอกับฉันกำกับชัดเจนว่าเป็นสามีภรรยากัน”“...” หึ ทีงี้เงียบ“ใครคือแฟนเธอ”“น้ำเหนือค่ะ”“น้ำเหนือ?”“เพื่อนคนเดียวของน้องหนูไงคะ คุณไทลืมเหรอ” หึ จะลืมได้ไง ไอ้น้องเวร รู้อยู่เต็มอกว่าเมียกู มึงก็ยังขยันมาสร้างปัญหาให้ครอบครัวกูร้าวฉาน งานกูไม่มากพอหรือไงถึงได้ขยันหางานให้“ไหนบอกเพื่อน เลื่อนสถานะได้ไง” มันจะมีใครสักกี่คนวะที่มานอนฟังเมียตัวเองเล่าถึงผู้ชายอีกคนที่เรียกว่าแฟนให้ผัวฟัง“เราลองคบกันค่ะ” เฮ้อ อยากจะถอนหายใจสักร้อยรอบ“จะลองคบกันได้ไง เธอเป็นเมียฉันนะเด็กอ้วน เธอลืมหรือไง ไปคบคนอื่นได้ไงวะ”“ทำไมจะไม่ได้คะ ก็เราไม่ได้รักกัน ไม่มีความรู้สึกดี ๆให้กัน ถึงจะเป็นสามีภรรยา

Nongnoo Talkวันต่อมา…น้องหนูตื่นขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่เผลอหลับตอนที่กำลังบ่นคุณไทอยู่ ข้างกายน้องหนูไม่มีคุณไท ความว่างเปล่าทำให้น้องหนูเคยชินกับการตื่นมาคนเดียวไปแล้ว แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าจะชินได้นานแค่ไหน“คุณน้องหนูจะไปไหนครับ” เปิดประตูออกมาเจอใครก็ไม่รู้ คนนี้น้องหนูไม่รู้จัก ปกติมีแต่คุณปุ้ยที่คอยดูแล“คุณปุ้ยไปไหนคะ” สงสัยก็แค่ถามในเมื่อไม่ใช่เรื่องที่จะตอบยากอะไร“ไปทำงานอื่นให้นายน้อยครับ”“อ่อ แล้วคุณชื่ออะไรคะ น้องหนูจะได้เรียกถูก”“แจ๊กครับ”“คุณแจ๊กครับ”“ไม่ใช่ครับ ผมชื่อแจ๊ก”“น้องหนูหยอกเล่นค่ะ” น้องหนูฉีกยิ้มให้คุณแจ๊ก เพราะตอนนี้มีบางอย่างที่น้องหนูต้องการจากคุณแจ๊ก“คุณไทไปไหนคะ” ถามหาคุณไทสักหน่อยดีกว่าเพื่อความชัวร์“ไปทำธุระครับ”“ไปนานหรือยังคะ”“สักพักแล้วครับ คุณน้องหนูต้องการให้ผมโทรตามให้ไหมครับ”“ไม่ต้องค่ะ คุณแจ๊กคะ”“ครับ”“น้องหนูขอยืมโทรศัพท์ได้ไหมคะ”“ได้ครับ ได้ ๆ” คุณแจ๊กรีบล้วงโทรศัพท์มาให้น้องหนูอย่างไวพร้อมส่งยิ้มมาให้ด้วย“ค่ะ เดี๋ยวน้องหนูเอามาคืนนะคะ” ฉีกยิ้มแล้วเอาโทรศัพท์เข้ามาในห้องนอนจากนั้นก็กดเบอร์โทรของน้ำเหนือที่น้องหนูจำขึ้นใจแต่

ครึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ไทเกอร์ออกมาจากห้องหลังจากที่โดนเด็กอ้วนไล่ ได้แต่นึกเสียใจที่เมื่อวานนี้เขาไม่น่าใจอ่อนค้างคืนที่คอนโดกับข้าวฟ่างเลย ไม่น่าเลยจริง ๆ ไม่งั้นเรื่องวันนี้ก็จะไม่เกิด ทว่ามาเสียใจตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว“ทำไมมึงไม่บอกกูว่าที่คอกูมีรอย” ไทเกอร์หันไปต่อว่าลูกน้องที่ยืนอยู่หน้าห้องด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด“ผมเรียกนายแล้วนะครับ แต่นายก็ยังไล่ผม ผมก็จนปัญญาเพราะคุณน้องหนูก็จ้องต้นคอนายไม่เลิก” แจ๊กก้มหน้าพูด ใช่ว่าไม่อยากเตือน พยายามแล้วแต่ไม่รู้จะพูดออกมายังไง“แล้วมึงเอาโทรศัพท์ให้ยืมทำไม” เรื่องเตือนที่คอพอเข้าใจได้ งั้นเรื่องที่เอาสมาร์ตโฟนให้เด็กอ้วนยืมล่ะ มันยังไง“ก็เธอขอยืม แล้วนายก็ไม่ได้สั่งไว้ว่าห้ามให้เธอยืม ผมก็เลยให้เธอไงครับ” ส่วนหนึ่งก็เพราะเมียของเจ้านายน่ารักสดใสทำให้เขาเต็มใจที่จะทำทุกอย่างให้เธอยิ้มเพื่อที่เขาจะได้เห็นรอยยิ้มสดใสนั้นของเธอ“กูผิด?” ไทเกอร์มองหน้าลูกน้องอย่างไม่สบอารมณ์ สรุปจะให้เขาผิดคนเดียวเลยหรือไง“ผมผิดก็ได้ครับ” ใครกันจะกล้าโยนความผิดให้เจ้านาย เขาก้มหน้ารับผิดเองก็ได้“เด็กอ้วนโกรธกูมากแน่ ๆ” ไทเกอร์เดินวนเวียนอยู่หน้าประตู

หนึ่งอาทิตย์ต่อมาไทเกอร์ยังคงเฝ้าน้องหนูที่โรงพยาบาล เธอตื่นขึ้นมาในวันที่สองของการนอนโรงพยาบาล และไม่พูดไม่คุยกับใคร ไม่ใส่ใจสิ่งรอบข้าง นอนมองเพดานห้องเงียบ ๆ แค่นั้น หมอตรวจดูอาการให้จิตแพทย์มาคุยกับน้องหนู เบื้องต้นจิตแพทย์ลงความเห็นว่าเธอป่วยเป็นโรคซึมเศร้ามานานมาก อาการกำเริบขึ้นเรื่อย ๆ และถึงขั้นรุนแรงเมื่อมีเรื่องกระตุ้นอารมณ์ความรู้สึก และถึงจุดดิ่งที่สุดเมื่อเธอแบกรับปัญหาเลวร้ายไม่ไหว ทำให้เธอตัดสินใจทำแบบนั้นลงไปจิตแพทย์จัดยาและแนะนำให้ญาติดูแลอย่างใกล้ชิดปรับพฤติกรรมคนรอบข้างให้เข้าใจเธอมากขึ้น และให้เธอค่อย ๆ ปรับตัวเอง ทุกอย่างต้องใช้เวลาและคนที่เข้าใจในสิ่งที่ผู้ป่วยเป็นโรคนี้ไม่ใช่โรคเรียกร้องความสนใจ แต่เป็นภัยเงียบใกล้ตัวที่น่ากลัวมาก ๆ“ได้เวลากินข้าวแล้วเด็กอ้วน” แม้ว่าในใจจะเครียดกับอาการที่เด็กอ้วนเป็นและงานหลาย ๆ อย่างที่รุมเร้าเข้ามา ทว่าเขาก็ยังต้องฝืนร่าเริงเผื่อว่าเธอจะรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง“...” คนตัวเล็กหันมองเขาด้วยสายตาเศร้า ๆ เธอไม่น่ารอดกลับมาเลย สุดท้ายแล้วก็เป็นภาระของเขาอีกตามเคย น้ำสีใสไหลออกจากตาเมื่อนึกถึงการมีชีวิตอยู่ของตัวเองที่ไม่มีประโยชน์เ