Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

“หยาหายใจไม่ออก ...” “ถ้าทำมากกว่าจูบได้ไหม?” น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยถาม ย่าหยาไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองแต่เห็นแผงอกของเขากระเพื่อมเหมือนหอบหายใจแรงไม่แพ้กัน มาถึงขั้นนี้แล้ว เธอเองก็ต้องการเขาไม่น้อยไปกว่าที่เขาปรารถนาในตัวเธอ หญิงสาวพยักหน้ารับ เป็นคำตอบที่ชายหนุ่มต้องการ ฝ่ามือร้อนเลื่อนไปด้านข้างจนเจอซิปซ่อนแล้วรูดมันลง เขาพยายามข่มใจให้ใจเย็นลงกว่านี้แต่เพราะคนตรงหน้าคือผู้หญิงที่เขาเฝ้ารอคอยมาแสนนาน ชุดเดรสที่สวมอยู่ค่อยๆ หล่นลงมากองบนพื้น ผิวกายขาวผ่องเปิดเผยเบื้องหน้า ย่าหยายกมือขึ้นปิดทรวงอกที่มี บราเซียลูกไม้สีส้มอมชมพูหวาน เขาอุ้มร่างอรชรไปวางบนเตียงแล้วถอยมาถอดเสื้อเชิ้ตของตัวเองทิ้งลงบนพื้นก่อนขึ้นคร่อมร่างเล็ก ริมฝีปากชื้นและลมหายใจอุ่นปปลุกเร้าเลือดในกายให้เดือดพล่าน เขาขบเม้มกลีบปากสวยก่อนแทรกลิ้นไปไล่ต้อนเรียวลิ้นเล็กของหญิงสาว ร่างอวบอิ่มซ่อนรูปปกระสับกระส่ายไปมาสองมือเปะปะไปบนแผงอกกำยำ ราวกับคุ้นเคยกับเรือนร่างนี้เช่นเดียวกับฝ่ามือใหญ่เลื่อนลูบไล้เรือนร่างอย่างโหยหา เอื้อมมือไปด้านหลังแล้วปลดตะขอบราเซียด้วยมือเพียงข้างเดียวก

ย่าหยาสนิทกับแม่มาก แม้ตอนนี้จะอยู่ไกลกันคนละประเทศ แต่เธอก็พูดคุยกับแม่ตลอด เมื่อตัดสินใจคบหาดูใจกับคุณาสิน เธอก็เล่าเรื่องนี้ให้แม่รู้ แน่นอนว่าแม่เองก็ประหลาดใจไม่น้อยที่ลูกสาวมีคนรัก ที่ผ่านมาลูกสาวคนเดียวดูเหมือนไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้ด้วยซ้ำ แต่ที่ตกใจมากกว่าเมื่อย่าหยาส่งโปร์ไฟล์คุณาสินให้แม่ดู แม่ตกใจที่เธอไปรู้จักกับนักธุรกิจระดับพันล้านได้ยังไง ‘บังเอิญเจอกันค่ะ พี่สินช่วยหยาตอนนั้นรถของหยาสตาร์ทไม่ติดก็เลยคุยกันมาเรื่อยๆจนพี่เขาขอหยาเป็นแฟน’ ย่าหยาเลือกที่จะไม่เล่าเรื่องในอดีตชาติ เรื่องพวกนี้เก็บไว้เป็นเรื่องของเธอกับเขาสองคนก็พอ ‘แม่เชื่อใจหยานะ ยังไงก็ดูดีๆ ถ้าเขาทำร้ายหรือใช้กำลังก็รีบถอยออกมาไม่ต้องไปอายใคร’ ‘ทราบแล้วค่ะ เอาไว้หยาจะให้พี่สินวิดิโอคอลคุยกับแม่นะคะ แม่จะได้สอบสัมภาษณ์พี่สิน’ ‘ดี! แม่ก็อยากเห็นหน้าเหมือนกัน’ หญิงสาวหัวเราะเสียงใส คุยกับแม่อีกไม่กี่คำก็จบบทสนทนา ย่าหยาวางโทรศัพท์แล้วมองเหม่อไปนอกหน้าต่างห้อง จู่ๆ เธอก็คิดถึงพ่อ ความทรงจำของเธอเกี่ยวกับพ่อน้อยเหลือเกิน พ่อก

“!!” ความร้อนวูบเกิดในช่องท้อง ย่าหยาสูดลมหายใจลึก ยาอะไรนี่มันออกฤทธิ์เร็วขนาดนี้เลยเหรอ ย่าหยาสะบัดศีรษะไปมาพยายามขยับข้อมือที่ถูกมัดจนสายรัดบาดเข้าผิวหนัง ความเจ็บรั้งสติเธอไว้ได้ เธอหลับตาไปวูบหนึ่งพลันเกิดภาพในสมอง คราวนั้น ‘วาด’ ให้คนนำสำรับอาหารมาให้ เธอในฐานะหญิงบรรณาการไม่อาจขัดได้ เมื่อกินแล้วก็รู้สึกแปลกๆ จึงได้เข้าห้องนอนหวังจะหลับตาพักผ่อนสักครู่แต่กลับหลับอย่างรวดเร็ว คล้ายมีชายคนหนึ่งเข้ามาในห้องพร้อมกับวาดที่ยืนสั่งการ แต่ชายผู้นั้นตัวสั่นงันงกไม่กล้าลงมือ ‘เอ็งได้ตัวข้าแล้ว จะไม่ทำตามที่รับปากรึ’ ‘แต่นางผู้นี้เป็นคนโปรดขององค์วรสิน’ ‘แล้วอย่างไร เอ็งจะบิดพลิ้วคำสัญญากับข้ารึ’ ชายผู้นั้นหน้าซีดมองร่างที่หลับใหลสลับกับหน้าถมึงทึงของวาด มือหยาบกร้านสั่นเทายื่นไปหมายแตะต้องเรือนร่างนวลละออ แต่มีเสียงคนพูดด้านนอกว่า ‘องค์วรสินเสด็จกลับมาแล้ว’ ทั้งสองจึงรีบออกไปราวกับภูติผีวิญญาณร้าย คราวนั้นองค์วรสินกลับมาได้เวลา แต่เธอกลับถูกเข้าใจผิดเพราะองค์วรสินเองก็ถูกปั่นศีรษะเป่าหูว่าเธอเป็นหญิงแพศยาคบชู้ ทำให้เรื่องราวจบ

“มีอะไรหรือเปล่า” “พี่สินเคยคิดไหมว่า ที่เรากลับมาเจอกันหรือจำเรื่องในอดีตได้เพราะบ้านหลังนี้” “อืม...พี่คิดแบบนั้น แต่ลึกๆ แล้วพี่อยากเก็บที่นี้ไว้เป็นที่ระลึกเรื่องของเรา ก็เลยเขียนพินัยกรรมสั่งเสียไว้ว่าให้ลูกหลานรักษาบ้านหลังนี้ไว้ เผื่อพี่หรือหยากลับมาเจอกัน เราจะได้จำได้ และได้อยู่ที่นี่ด้วยกันอีกครั้ง” ย่าหยายกมือขึ้นแตะแก้มเขาเบาๆ “ทำไมวันนี้หาหยาเจอค่ะ คงไม่ได้มีเครื่องติดตามตัวที่หยาหรอกนะ” เขาถอนหายใจเฮือกหนึ่งแล้วตอบ“ก็อยากทำแต่พี่กลัวหยาจะคิดมาก คนของพี่คอยดูอยู่แต่ก็ยังพลาดทำให้หยาถูกจับตัวไป พี่รอให้วาดตายใจคิดว่าพี่ไม่รู้แล้วให้คนสะกดรอยตามวาดจนมาเจอหยา” “วาด...น่าสงสารนะคะ ต้องเวียนว่ายในความริษยาและรักข้างเดียวไม่จบสิ้น” เขากระชับวงแขนโอบร่างเล็กแน่นขึ้น “ไม่ว่ายังไง คนที่พี่รักก็มีเพียงหยาเท่านั้น” “หยาก็รักพี่สินค่ะ” “หือ?” เขาทำเหมือนไม่ได้ยิน แววตากรุ้มกริ่มจ้องมองคนรัก “ว่าอะไรนะครับ” “พี่สินได้ยินแล้ว” “พี่อยากได้ยินหลายๆครั้ง” “

“พี่ธีร์” เธอเรียกเขาเหมือนไม่มั่นใจ บางครั้ง ความทรงจำของเธอสับสน นั้นเป็นเหตุผลที่พ่อผลักไสเธอไปเรียนต่างประเทศหลายปี แท้จริงเธอไปรักษาตัวเองด้วย “พี่ไม่อยู่บ้านไม่กี่วัน ลืมหน้าสามีคนนี้แล้วหรือครับ” ธีรภัทรยิ้มแล้วลูบผมยาวของหญิงสาวอย่างทะนุถนอม นึกน้อยใจที่เธอมักทำหน้าเหมือนเขาเป็นคนแปลกหน้าเสมอ และที่น่ากังวลกว่าคือเธอทำเหมือนลืมว่าเขาเป็นสามี ทั้งสองแต่งงานได้ครึ่งปีแล้ว และเขาก็ย้ายเข้ามาอยู่คฤหสาน์ของพ่อตา ตามคำขอร้องของคุณมนตรีและอาดาวฉาย“ขอโทษค่ะ บัว...บัวยังไม่ชินจริงๆ” หญิงสาวรู้สึกผิด เขาดีกับเธอทุกอย่าง เอาอกเอาใจ ดูแลใส่ใจในทุกเรื่องของเธอ แต่เธอมักลืมไปจริงๆว่าตัวเองแต่งงานแล้วใช่...เธอแต่งงานแล้วเป็นงานแต่งงานที่เกิดขึ้นอย่างเรียบง่ายมีเพียงงานเลี้ยงเล็กๆ สโรชาไม่ค่อยมีเพื่อนสนิทอะไรนักและงานแต่งที่จัดแบบเร่งด่วน จะนึกถึงเพื่อนคนไหนก็ยากจะติดต่อได้ แต่ในส่วนลึกแล้ว เธอก็ไม่มั่นใจว่าอยากให้ใครรู้เรื่องที่เธอแต่งงานหรือเปล่า สโรชาแต่งงานกับธีรภัทรตามคำสั่งของพ่อ ทั้งที่เธอก็ไม่มั่นใจนักว่าชีวิตคู่ครั้งนี้จะไปรอดแค่ไหน พ่อออกคำสั่งตั้งแต่เ