All Chapters of ไม่รั้งรักสามีเจ้าสัว: Chapter 21 - Chapter 30

ลี่ซือเห็นแสงไฟภายในเรือนนอนของคุณหนูของตนยังสว่างจ้ากลางดึกจึงได้เอ่ยถาม “คุณหนู พรุ่งนี้เป็นวันแต่งงานของท่าน หากไม่รีบเข้านอนล่ะก็” “ข้าจะนอนแล้ว เจ้าไปพักผ่อนเถิด” นางตอบสาวใช้ ก่อนเผาจดหมายของคุณชายเว่ยทิ้งทั้งน้ำตา นี่เป็นจดหมายฉบับที่สิบแล้วกระมังนับตั้งแต่ที่ข่าวการแต่งงานของนางกับสือจื่อหยวนแพร่ออกไป นางทำได้เพียงแอบอ่านจดหมายของบุรุษที่นางชอบพอ เพราะถ้าหากมีคนรู้เข้ามีหวังทั้งตัวนางและมารดาได้ถูกลงโทษแน่ เกิดเป็นสตรีเรื่องทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับบุรุษ ชีวิตของนางเองเช่นกันบิดาจะยกนางให้ใครล้วนมิอาจขัดขืน หนทางข้างหน้านี้ไม่รู้จะเป็นเช่นไร เดิมทีจวนสกุลสือจะจัดงานแต่งงานเรียบง่าย ด้วยสตรีแซ่หลิวนั้นมีฐานะตกต่ำลง แม้แต่คนที่เคยผูกมิตรด้วยยังไม่อยากเข้าใกล้ แต่พอมองหน้าบุตรชายคนเดียวอย่าง สือจื่อหยวนแล้วถึงอย่างไรเสียก็มิควรให้เขาขายหน้า แต่ง ฮูหยินทั้งทีดันได้แต่งกับสตรีที่ไม่สามารถส่งเสริมเขาได้ มารดาอย่างนางก็ไม่อาจขัดขวางอันใดได้อย่างมากคงทำได้เพียงยืนมองอยู่ห่าง ๆ เหตุเพราะมีสัญญาระหว่างสองตระกูลผูกมัดไว้ “คุณชายได้เวลา

“แล้วอย่างไร นางจะฟื้นขึ้นมาหรือไม่ ไม่ใช่เรื่องของข้า” เฉียนหยางตอบด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยใส่ใจนัก เดิมทีเขาไม่ได้เกลียดสตรีนางนี้ แต่ก็มิได้รู้สึกรักใคร่เฉกเช่นคนรัก ที่เขาเกลียดนางเพราะนางทำตัวเองแท้ ๆ หากไม่ชั่วช้าเลวทรามทำผิดจารีตสตรี ทำตัวไม่ต่างจากนางคณิกาที่อยู่หอโคมเขียวที่เทียววิ่งชายตาไปหาบุรุษอื่นทั้งที่ตัวเองออกเรือนแล้ว เขาคงให้เกียรตินางในฐานะภรรยา “ถึงอย่างนั้น ท่านแม่ทัพจะไม่ไปเยี่ยมฮูหยินหน่อยหรือขอรับ ขนาดท่านหมอยังบอกว่านางอาการหนัก อีกอย่างเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อนสาวใช้ของนางไปเรียกท่านหมอเวินด้วยความเร่งรีบ บ่าวไปแอบถามมา ท่านหมอบอกว่าฮูหยินความจำเสื่อมขอรับ” “จะเป็นไปได้ยังไง หัวนางไม่ได้ฟาดพื้นเสียหน่อย นางคงมารยาหวังให้เจิ้งเผิงโหวมาเยี่ยมที่เรือนกระมัง” “ไม่ใช่เช่นนั้นหรอกขอรับ” “นี่เจ้าเป็นบ่าวของใครกันแน่ ทำไมวันนี้ถึงได้เอาแต่เข้าข้างสตรีชั่วคนนั้นอยู่ได้” “บ่าวต้องเป็นคนของท่านแม่ทัพอยู่แล้ว” ลี่จื้อยิ้มแหยบอก “แล้วเฉียนอี้รู้รึยัง ว่านางฟื้นแล้ว” เขาเอ่ยถึงบุตรชายวัยสี่ขวบที่ตอนนี้กำลังอยู่

เดิมทีตามธรรมเนียมคนที่ต้องนั่งอยู่บนรถม้ามีเพียงนางกับลูกชายสองคน ทว่าเฉียนอี้ไม่ยอมทำให้แม่นมวัยรุ่นราวคราวเดียวกับนางต้องมานั่งอยู่ที่นี่ด้วย “คุณชาย หิวไหมเจ้าคะ” “ข้าไม่หิว” ตอบพร้อมโน้มตัวพิงผู้เป็นแม่นม ทำให้ อี้เหรินได้แต่มองตาปริบ ๆ ราวกับส่วนเกินทั้งที่ตัวเองเป็นแม่ของเด็กคนนี้แท้ ๆ “ขอฮูหยินอย่าได้ถือสา คุณชายยังเด็กนัก” ลี่อิ่นเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นคนฝั่งตรงข้ามเอาแต่จ้องไม่วางตา “ข้าน่ะหรือจะถือสา เป็นข้าที่ต้องขอบคุณเจ้าที่ช่วยเลี้ยงดูเขาตั้งแต่ยังแบเบาะจนเติบใหญ่เช่นนี้” ลี่อิ่นแปลกใจเล็กน้อยตอนที่ได้ยินคำตอบ ตั้งแต่ฮูหยินเฉียนตกจากหลังม้าดูเหมือนว่านิสัยของนางจะเปลี่ยนไปราวกับคนละคน ทั้งที่แต่ก่อนนางมีนิสัยแข็งกร้าวทั้งยังไม่ยอมคน แต่ตอนนี้กลับรู้จักโอนอ่อนให้ “เป็นหน้าที่ข้าอยู่แล้ว หากมิใช่เพราะท่านแม่ทัพมีเมตตาข้าน่ะหรือจะมีชีวิตสุขสบายเหมือนทุกวันนี้ ท่านคงรู้อยู่แล้วว่าข้าเป็นลูกสาวของนักโทษ” อี้เหรินไม่ได้ตอบอันใด ทำให้บทสนทนาจบลงอย่างเสียมิได้ เรื่องของแม่นมคนนี้นางได้ฟังจากสาวใช้คนสน

เฉียนหยางเดินเข้าไปหาลูกชายที่นั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง เขาคงรู้สึกกลัวไม่น้อยที่ถูกเด็กคนอื่นรังแก จากที่ฟังเรื่องราวมาถือว่าสวี่อี้เหรินยังมีจิตสำนึกของความเป็นมารดาอยู่บ้าง “เป็นอะไรไป” ถามพร้อมนั่งข้าง ๆ “ข้าไม่ได้เป็นอะไรขอรับ เพียงแต่” “อยู่กับพ่อเจ้าไม่ต้องปิดบังความรู้สึกของตัวเอง เข้าใจรึไม่” พูดกับลูกชายแล้วจึงลูบหัวปลอบโยน “คือว่า” เฉียนอี้ชั่งใจ ไม่รู้ว่าควรพูดออกมาหรือไม่ “พูดมาเถิด” “นางดูเปลี่ยนไปนะขอรับ” สุดท้ายก็พูดออกมาจนได้ “เจ้าหมายถึงคนจากเรือนฝั่งตะวันออกงั้นหรือ” “วันนี้หากไม่ได้นางช่วยกำบัง ตัวของลูกคงเต็มไปด้วยน้ำสกปรก” “พ่อได้ยินว่าเจ้ามีแผลถลอก เจ็บหรือไม่” เขาเปลี่ยนเรื่อง หลังจากถลกแขนเสื้อบุตรชายเพื่อทาแผลให้ “แผลแค่นี้เล็กน้อย แต่นางคงรู้สึกอับอายไม่น้อยที่เนื้อตัวเปรอะเปื้อนเช่นนั้น” ไม่วายเอ่ยถึงผู้เป็นมารดา “เจ้าเอาแต่พูดถึงนางแบบนี้ หรือว่าคิดจะให้อภัยนางแล้วอย่างนั้นหรือ” “จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงล่ะขอรับ! ไม่มีทาง” เด็กน้อยวัย

ทันที่ได้ยินคำพูดเมื่อครู่ของนาง เฉียนหยางรีบสาวเท้าเดินไปยังอีกห้องซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก จนกระทั่งสวี่อี้เหรินกลับเรือนไปเขาถึงได้โผล่หน้าเข้าไปหาลูกชาย “ทำอะไรอยู่รึ” “ข้ากำลังจะพาคุณชายไปอาบน้ำเจ้าค่ะ” “ไม่จำเป็น วันนี้ข้ากับเขาจะอาบน้ำด้วยกันระหว่างนี้เจ้าก็ไปพักผ่อนเถิด” “แล้วมื้อเย็นล่ะเจ้าคะ” “ข้าสั่งให้พ่อครัวเตรียมไว้แล้ว เฉียนอี้ เจ้าอยากแช่น้ำกับพ่อหรือไม่” เขาถามบุตรชาย “ขอรับ” “ถ้าเช่นนั้นพวกเราไปกันเถอะ” ว่าพลางจูงมือลูกชายไป สองพ่อลูกแช่น้ำด้วยกันราวหนึ่งเค่อ พอเห็นสายตาของบิดาเอาแต่เพ่งเล็งมาที่เขา แต่กลับไม่ยอมพูดจาสักนิดทำให้อดถามมิได้ “ท่านพ่อ จ้องหน้าลูกทำไมหรือขอรับ” “เจ้าน่ะ ยอมให้โอกาสนางแล้วอย่างนั้นหรือ” “หมายถึงใครหรือขอรับ” “ก็...สตรีจากเรือนฝั่งตะวันออกอย่างไรเล่า” “เป็นเพราะท่านอาจารย์สอนไว้ว่าต้องกตัญญูต่อบิดามารดา อีกทั้งท่านอาจารย์ยังบอกว่าโจรชั่วยังสามารถกลับใจกลายเป็นคนดีได้ ลูกเลยคิดว่ากับนางก็เช่นกัน ควรให้โอกาสนางส