All Chapters of ไม่รั้งรักสามีเจ้าสัว: Chapter 11 - Chapter 20

ก่อนที่ร่างบางจะได้คิดฟุ้งซ่านเกินกว่านี้ ร่างสูงของผู้เป็นสามีได้เดินเข้าห้องมาในรอบเดือนเศษ นับตั้งแต่เขาแยกตัวไปนอนอีกห้องหนึ่ง “เป็นอะไร” เขาถาม เมื่อเห็นใบหน้าเรียบนิ่งของภรรยา หากเป็นแต่ก่อนหญิงสาวคงยิ้มร่าดีอกดีใจที่ได้เห็นหน้าเขา แต่ตอนกลับต่างออกไป เขาจ้องมองไปที่นัยน์ตากลมสวยก็พบเข้ากับความเศร้าโศกที่ฉายแววออกมา ทว่าชั่วพริบตาเดียวนัยน์ตาคู่นั้นกลับมีเพียงความว่างเปล่า ลี่จวินไม่ได้ตอบคำถามเขา และเหยียดยิ้มสมเพชให้ตัวเอง “งานเลี้ยงคืนนี้ เราแยกกันไปเหมือนทุกทีเถอะค่ะ” “ฉันพูดไปแล้วไม่ใช่รึไง” “แต่ฉันไม่อยากไปพร้อมคุณ” สวี่หยางตกใจตอนที่ได้ยินเสียงแข็ง ๆ ของเธอที่ใช้ ปฎิเสธเขา มิหนำซ้ำยังเรียกเขาว่าคุณอย่างที่ไม่เคยพูดมาก่อน แม้ว่าเขาจะเย็นชาใส่เธอนับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีสักครั้งที่หญิงสาวจะเรียกเขาแบบนี้ “ตามใจเธอ” เขาพูดพลางถอนหายใจราวกับรู้สึกเบื่อหน่ายนักหนา ก่อนหยิบชุดที่จะใส่ไปงานเลี้ยงบริษัทในคืนนี้แล้วเดินกลับไปอีกห้องหนึ่งที่ตอนนี้กลายเป็นห้องนอนของเขาไปแล้ว งานเลี้ยงบริษัทจั

“หนูกับพี่สวี่หยางเซ็นใบหย่าเรียบร้อยแล้วค่ะ” “ใคร” “คะ?” “ใครเป็นคนขอหย่า” “พี่สวี่หยางค่ะ อย่าไปโทษเขาเลยนะคะ อันที่จริงก็เป็นความต้องการของหนูด้วยเหมือนกัน” “ที่เราพูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไง” “หนูเหนื่อยเต็มทีแล้วค่ะ ผ่านมาตั้งสามปีแล้วกับการทำหน้าที่ภรรยาให้ลูกชายคุณแม่ แต่มันไม่เคยมีวี่แววว่าเขาจะชอบหนูเลยสักนิด หนูทำเต็มที่แล้วจริง ๆ” “ลี่จวิน” หญิชราเรียกชื่อหญิงสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนลง เมื่อได้ยินเสียงสั่นเครือจากปลายสาย ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าลูกสะใภ้คนนี้รักลูกชายเธอแค่ไหน แต่ครั้งนี้ถึงกับพูดแบบนี้ความอดทนคงหมดลงแล้วจริง ๆ “หนูขอโทษค่ะ” “ไม่ต้องขอโทษ เป็นแม่ที่ผิดเอง” “หนูผิดเองที่ไม่รู้ว่าพี่สวี่หยางมีคนรักอยู่แล้ว ถึงได้ดันทุรังแต่งงานกับเขา” “ความรู้สึกมันบังคับกันได้ซะที่ไหนกัน ในเมื่อหย่าแล้วก็ช่างเถอะ ว่าแต่เราจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ” “ตอนนี้ยังไม่แน่ใจค่ะ จะว่าไปแล้วตั้งแต่เรียนจบยังไม่เคยได้ไปเที่ยวที่ไหน หนูเลยจะถือโอกาสนี้ไปพักผ่อนซะเลย”

“พี่ขอโทษที่ทำให้เธอต้องกลายเป็นคนแบบนี้ แต่ว่านะ เรื่องระหว่างเรามันกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว” “พี่สวี่หยาง ฉันขอโอกาสอีกครั้งได้ไหมคะ” เธอกอดแขนเขาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป “เธอลองนับดูเอาเองเถอะ ว่าเกือบสามเดือนที่ผ่านมาพี่ให้โอกาสเธอมากี่ครั้งแล้ว” พูดจบถึงได้สะบัดมือเธอออก แล้วเดินออกจากห้องไปจ่ายค่าอาหารที่เคาน์เตอร์ด้วยตัวเอง “ที่แท้พี่ไม่ได้รักฉันแล้ว แต่รักผู้หญิงคนนั้น พี่ถึงได้ใจร้ายใจดำกับฉันแบบนี้!” เหม่ยซินตะโกนตามหลังเสียงดัง ตั้งแต่ที่เขาหย่ากับลี่จวินเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป จากที่เคยยิ้มแย้มเวลาคุยกันกลายเป็นความเฉยชา แม้เธอจะพยายามแต่งตัวมายั่วยวนชายหนุ่ม แต่เขาไม่เคยแตะต้องเธอเลยสักครั้ง ทุกอย่างนี้เป็นเพราะเมียเก่าเขา พี่สวี่หยางถึงได้เปลี่ยนไปราวกับคนละคนแบบนี้ ตอนที่เขากำลังหมุนตัวเพื่อออกจากร้าน สายตาเขากลับสบเข้ากับร่างบางที่เขาเคยบอกว่าไม่ได้รู้สึกอะไร แต่พอเห็นเธอมากับผู้ชายคนอื่น ทำไมถึงได้รู้สึกเจ็บปวดแบบนี้กัน ที่ผ่านมาเขาเอาแต่ปฏิเสธท่าเดียวว่าต่อให้ย้อนเวลากลับไปได้ เขาก็ยังยืนยันว่าจะหย่ากับเธอเ

ถึงแม้ว่าสวี่หยางจะมาอยู่ที่นี่ได้หลายวันแล้ว ทว่าคนที่เขาอยากคุยด้วย ไม่ยอมแม้แต่จะปริปากพูดกับเขาสักคำ “จะออกไปไหนเหรอ” เขาถาม เมื่อเห็นว่าร่างบางแต่งตัวดูดีต่างจากปกติลิบลับ “เรื่องส่วนตัวค่ะ” บอกเขาเสียงนิ่ง ทำเอาคนฟังไปแทบไม่เป็น บทเธอจะพูดจาห้วนก็ทำซะเขาถามต่อไม่ได้ แต่มีหรือที่เขาจะยอมอยู่บ้านให้เวลาอันมีค่าผ่านไปเฉย ๆ แบบนี้ เธอไม่ได้บอกว่าไม่ให้เขาตามเธอไปด้วยสักหน่อย เพราะฉะนั้นเขาจะตามเธอไป วันนี้ลี่จวินมีนัดเดตกับคุณห่าวอี้ที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งในใจกลางเมืองเซี่ยงไฮ้ เขาเป็นผู้ชายที่คุณนายสวี่แนะนำให้ เขาเป็นคนสุภาพและอ่อนโยน ต่างจากอดีตสามีเธอราวฟ้ากับเหว ไม่แปลกที่เธอจะนัดเจอเขาเป็นครั้งที่สอง สวี่หยางที่แอบตามมาเห็นว่าหญิงสาวมีนัดเดตกับผู้ชายที่ร้านกาแฟกันสองต่อสอง เขาอยากมาเห็นกับตาว่าเธอเลิกรักเขาได้จริงหรือไม่ ถ้าหากเธอไม่ได้รักเขาแล้ว เขาคงรู้สึกเสียใจ แต่จะไม่ยอมแพ้แน่นอน “มาถึงนานรึยังคะ” “ไม่นานครับ เชิญนั่งก่อน” ร่างสูงลุกขึ้นยืนแล้วลากเก้าอี้ออกมาเพื่อให้เธอนั่งด้วยความสุภาพอย่างที่ไม่เคยได้รับ

เมื่อเคลียร์ค่ารักษาต่าง ๆ เสร็จแล้ว เข้าถึงได้เข็นรถเข็นเพื่อพาเธอขึ้นรถกลับบ้าน ซึ่งเวลาปาเข้าไปเกือบตีสามแล้ว “ไม่ง่วงนอนเหรอ” เขาถาม เมื่อเห็นว่าเธอนั่งนิ่งอยู่ที่โซฟา “ง่วงสิคะ แต่จะทำยังไงได้ล่ะ เท้าดันเป็นแบบนี้” “ไม่เห็นยากตรงไหนเลยนี่” “นี่พี่จะทำอะไร!” ด้วยความตกใจทำให้ลี่จวินหลุดเรียกเขาว่าพี่ออกมา “เธอง่วงนอนไม่ใช่รึไง พี่แค่จะพาเธอไปนอนก็แค่นั้น” พูดขึ้นหลังจากอุ้มหญิงสาว แล้วพาเธอขึ้นไปนอนที่ชั้นสอง “ลงไปได้แล้วค่ะ” ลี่จวินเอ่ยไล่ทันที ที่เขาวางเธอลงบนเตียงนอน “ขอนอนด้วยได้ไหม” เอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน เขาจะใช้มารยาผู้ชายทำให้เธอใจอ่อนให้ได้ “ไม่ค่ะ คุณลงไปนอนที่เดิมเลย” “พี่นอนพื้นก็ได้ ขอแค่ได้นอนห้องเดียวกับเราก็พอ” พูดด้วยความเอาแต่ใจ เขาจะไม่ยอมลงไปนอนข้างล่างแน่ “ฉันอยากนอนคนเดียว” “ก็นอนไปสิ พี่ไม่ได้จะนอนบนเตียงกับเธอสักหน่อย เธอได้นอนคนเดียวสมใจแน่ ๆ” พูดพลางถือวิสาสะเดินอ้อมไปอีกฝั่งของเตียงแล้วหยิบหมอนมาหนึ่งใบ จากนั้นปิดไฟนอนที่พื้นห้อง โดยไม่