ไม่รั้งรักสามีเจ้าสัว

เนื่องจากเธอไม่ได้ทำงานนอกบ้านทำให้มีเวลาว่างมากพอควร จึงได้ตัดสินใจจ้างเชฟมาสอนทำอาหารที่บ้าน โดยมีเหตุผลสำคัญคือพี่สวี่หยาง รสชาติอาหารฝีมือเธอคงไม่ค่อยถูกปากเขานักถึงได้ไม่เคยชมเธอเลยสักครั้ง เอาไงเอากันเธอจะต้องฝึกทำอาหารให้ถูกปากเขาให้ได้จนกว่าจะได้รับคำชมจากปากชายหนุ่ม คิดอย่างขมักเขม่นพร้อมกับสวมผ้ากันเปื้อนเตรียมลงมือทำอาหาร จนกระทั่งเวลาสิบเอ็ดโมงอาหารที่ทำเสร็จพอดีเลยคิดอยากไปหาสามีที่บริษัทเสียหน่อย เธอแทบไม่เคยไปเหยียบที่นั่นเลยหากไม่จำเป็นเพราะไม่อยากรบกวนเขา สองมือเล็กถือกล่องใส่อาหารกลางวันมาให้สามีอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่เท้าของเธอจะหยุดชะงักลงเมื่อถึงที่หมาย ลี่จวินยังไม่ทันจะได้เปิดประตู้เข้าไปด้านใน ทว่ากลับได้ยินเสียงหัวเราะขบขันของสามีกับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอถึงได้ถือวิสาสะแง้มประตูเปิดออกดูถึงได้เห็นว่าบนบ่าแกร่งกำลังถูกมือของผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งนวดไหล่ให้ ท่าทีเช่นนี้แม้แต่เธอที่เป็นภรรยายังไม่เคยได้รับอนุญาตให้แตะต้องตัวเขา อย่าว่าแต่นวดไหล่เลย แม้แต่จะเข้าใกล้เขายังไม่ยินยอม ร่างบางมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าเจ็บปวดใจ ก่อนปิดประตูลงตามเดิ

ตั้งแต่สามีของเธอกลับมาถึงก็ไม่พูดไม่จา ไม่ว่าเธอจะถามอะไรไปก็ไม่ยอมตอบ มีเพียงเรื่องเดียวที่ลี่จวินนึกออกคงเป็นเพราะเรื่องที่เธอจะไปทำงานล่ะมั้ง แต่ถึงอย่างไรเขาไม่ควรโกรธเธอมากถึงขนาดนี้ “ทะเลาะกับคุณแม่มาเหรอคะ” “ในเมื่อรู้ดีอยู่แล้วจะถามทำไม” “ถ้าพี่สวี่หยางไม่อยากให้ฉันไปทำงานก็ควรบอกเหตุผลมาสิคะ ถ้ามีเหตุผลเพียงพอฉันอาจไม่ไปทำงานที่บริษัทก็ได้” “ทำอย่างกับว่าเธอจะกล้าปฏิเสธแม่ฉันอย่างนั้นแหละ” “ลองพูดมาก่อนสิคะ” “เธอจะไปทำงานทำไม อยู่บ้านคอยทำอาหารกับดูแลฉันแค่นี้ก็พอ ส่วนเรื่องบริษัทฉันจัดการเองได้” “ที่พี่พูดแบบนี้คิดจะดูถูกฉันที่เป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เหรอคะ นอกจากงานบ้านกับดูแลสามีแล้ว เรื่องอื่นฉันก็ทำได้ไม่ต่างจากผู้ชาย” ลี่จวินโมโหเล็กน้อย เมื่อคิดว่าเขาดูถูกที่เธอเกิดมาเป็นผู้หญิง ยุคนี้ทุกอย่างล้วนเปิดโอกาสให้ผู้ชาย ส่วนผู้หญิงอย่างเธอน้อยนักที่จะมีโอกาสได้ทำงานในบริษัทขนาดใหญ่ “ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น” สวี่หยางแปลกใจ ถือว่าเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นหญิงสาวโกรธ เพราะตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาเป็น

ร่างสูงตื่นขึ้นมาในช่วงสายของอีกวันพร้อมกับอาการปวดหัว ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นหยดเสือดสีแดงสดบนเตียงนอนทำให้ความทรงจำเมื่อคืนผุดขึ้นมา เขาแทบจะตะโกนออกมาเพราะสิ่งที่ตัวเองตั้งใจเอาไว้ว่าจะไม่แตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้วได้มลายหายไปในชั่วพริบตาเดียวเพียงเพราะน้ำเมา ลี่จวินที่ตื่นเช้าเหมือนทุกวัน แม้วันนี้จะเป็นวันหยุดก็ตามที เธอลงมาทำอาหารให้สามีทั้ง ๆ ที่ยังคงรู้สึกเจ็บที่กลางกายเพราะบทรักเมื่อคืน กว่าเธอจะได้นอนก็เกือบตีสาม ทำให้รู้สึกง่วงนอนอยู่บ้าง “ลงมาแล้วเหรอคะ ฉันทำซุปแก้เมาค้างไว้ให้แล้ว” แม้ปากจะพูดออกไปด้วยน้ำเสียงปกติ ทว่าเธอกลับไม่กล้ามองหน้าเขาเพราะยังรู้สึกเขินอายจากเรื่องเมื่อคืน “ขอบใจ” ว่าพร้อมกับนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิม ในขณะที่หญิงสาวเอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จาซึ่งผิดจากปกติทีมักเป็นฝ่ายชวนเขาพูดคุย “เป็นอะไร” “คะ” “ฉันถามว่าเธอเป็นอะไร ถึงได้เอาแต่ก้มหน้าก้มตากินข้าว” “เปล่านี่คะ ฉันแค่หิวเท่านั้นเอง” “ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดี” เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ทำให้ลี่จวินเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วย

สองมือเล็กชูขึ้นเหนือหัวแล้วบิดขี้เกียจ วันนี้เป็นวันที่สามที่เธอไม่ต้องตั้งนาฬิกาปลุกตั้งแต่ตีห้าเพื่อลงไปทำอาหารให้สามี ลี่จวินตื่นนอนตอนหกโมงเช้าและลงมาข้างล่างตอนเจ็ดโมงเพื่อลงมากินแซนวิชกับกาแฟที่แม่บ้านเป็นคนเตรียมไว้ให้ “หน้าตาคุณนายดูสดใสขึ้นนะคะ” ป้าซือเอ่ยทั้งรอยยิ้ม เธอเอ็นดูคุณนายของบ้านเหมือนลูกหลาน เพราะเจ้านายคนนี้ไม่เคยถือตัวแม้จะเป็นคนรวย “พอได้ตื่นช้าลงอีกหน่อยเลยได้มีเวลานอนมากขึ้น หน้าตาก็เลยดูสดชื่นค่ะ” พูดหลังจากกินเสร็จแล้ว “ทำไมถึงไม่ทำอาหารให้เจ้าสัวแล้วล่ะคะ” ลี่จวินไม่ได้ตอบคำถามแม่บ้านในทันที เรื่องของสามีภรรยายิ่งคนรู้น้อยก็ยิ่งดี อีกอย่างถ้าเธอบอกป้าซือมารดาสามีที่อยู่เซี่ยงไฮ้ต้องรู้ด้วยแน่จึงต้องใช้เวลาคิดนิดหน่อย “ช่วงนี้ทำงานเหนื่อยน่ะค่ะ” เธอยิ้มบอก แล้วลุกออกจากโต๊ะอาหารเพื่อนั่งรถไปทำงาน หมิงเจ๋อเงยหน้ามองบริษัทที่ไม่ได้กลับมาราวสองปี เพราะต้องไปทำงานที่บริษัทลูกที่ต่างเมือง ตอนนี้เขาได้ย้ายกลับมาอยู่ที่นี่ตามเดิมแล้วในตำแหน่งรองหัวหน้าแผนกการตลาด “ขอโทษครับ ผมไม่ทันระว

เวลาผ่านไปร่วมเดือนที่ร่างสูงไม่ได้กินอาหารฝีมือของภรรยาเขานั่งลงตรงที่โต๊ะกินข้าว พร้อมกับปรายตามองอาหารหลายอย่างที่วางไว้อยู่บนโต๊ะที่แม่บ้านเตรียมไว้ให้ จนกระทั่งเวลาผ่านไปได้ไม่นานนัก ลี่จวินได้เดินมาหาเขาที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว “มีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอถามสามี “ฉันจะไม่อยู่ที่บริษัทประมาณหนึ่งอาทิตย์” “อ๋อค่ะ” “อ๋อค่ะ งั้นเหรอ” “ทำไมเหรอคะ” “สามีจะเดินทางไปทำงานต่างเมืองแท้ ๆ แต่เธอกลับพูดแค่นี้น่ะเหรอ” “แล้วพี่สวี่หยางจะให้ฉันพูดว่าอะไรล่ะคะ” “เดี๋ยวนี้เถียงเก่งเหลือเกิน แล้วอาหารพวกนี้ ไม่ใช่ฝีมือเธอนี่” “เพิ่งรู้เหรอคะ” “ฉันต้องรู้อยู่แล้ว” ทำไมเขาจะจำรสชาติอาหารที่เธอทำไม่ได้ ถึงแม้อาหารที่แม่บ้านเป็นคนทำจะอร่อยก็ตามที แต่เขาอยากกินอาหารฝีมือเธอมากกว่า “ก็เห็นคราวก่อน พี่บอกว่าฝีมือฉันแค่พอกินได้ เลยคิดว่าให้แม่บ้านเป็นคนทำให้ รสชาติคงถูกปากพี่มากกว่า อีกอย่างตั้งแต่เริ่มทำงาน ฉันยุ่งมากเลยค่ะ คงไม่มีเวลามาทำอาหารให้พี่กินอีกแล้ว ถ้าไม่มีอะไรแล้วขอตัวก่อนน