All Chapters of The Heartbeat Between Us: Chapter 91 - Chapter 100

"Ihanda mo ang kotse ngayon din, bago ko pa makalimutang pamilya kita at tuluyan kong sirain ang mansyong ito!" ang pasigaw kong utos sa aking personal driver habang marahas kong binubuksan ang pinto ng penthouse, ang aking kamao ay mariing nakakuyom sa tindi ng poot."Drake, pakiusap naman, huwag kang umalis sa ganitong estado dahil as in umuusok ang galit mo at baka kung ano ang magawa mo sa Mommy mo!" ang pabalong na sigaw ni Claire mula sa likod ko habang sinusubukan niyang hawakan ang dulo ng aking polo shirt upang pigilan ako."Bitawan mo ako, Claire, dahil kung hindi ko haharapin ang demonyo sa likod ng pamilyang ito ngayon ay baka tuluyan akong mabaliw sa pagsisisi!" ang malamig at may nakakahindik na awtoridad kong tugon habang dahan-dahan kong inaalis ang kaniyang marupok na mga daliri, ang aking possessive at obsessive na sistema ay tuluyang nasa breaking point na.Iniwan ko siyang nakatayo doon habang umiiyak, ang bawat hakbang ko pababa ng elevator ay tila ba sinasabayan

"Noah, anak, gising ka na pala... nasaan ka?" ang bulong ko sa hangin habang lumingon ako sa backseat ng aking sasakyan, ang kaba sa aking dibdib ay halos hindi ko na makayanan habang tinititigan ang bakanteng upuan kung saan dapat natutulog ang aking anak.Bumaba ako ng kotse nang walang pag-aalinlangan, ang aking mga paa ay halos hindi ko maramdaman sa tindi ng aking panic habang hinahanap ko ang mga maliliit na bakas ng aking anak sa paligid ng marangyang mansyon ng mga Valencia. Iwanan ko man ang sarili kong dignidad para sa lalaking ito, hinding-hindi ko papayagang mawala si Noah sa gitna ng gulo na ito. Nakita ko ang isang bahagyang nakabukas na side entrance ng mansyon, at doon, sa gitna ng kadiliman, nakita ko ang isang maliit na anino na tahimik na naglalakad patungo sa main living room."Noah, huwag kang lalapit doon..." ang pabulong kong hiyaw habang pilit kong hinahabol ang kaniyang hakbang, ngunit huli na ang lahat.Nakarating na si Noah sa pinto ng living room kung saan

"Tingnan mo ito, Marcus... basahin mo nang malakas ang bawat linya, dahil gusto kong maramdaman ang bawat piraso ng pagdurusa na ibinigay ko sa kanila nang hindi ko man lang namalayan."Ang boses ko ay halos hindi ko na makilala sa tindi ng aking panginginig habang inilapag ko ang folder sa harap ni Marcus sa loob ng tahimik na opisina ng hospital. Ang aircon ay nararamdaman ko sa aking balat, ngunit hindi nito kayang palamigin ang apoy na lumalamon sa aking sistema. Hawak ko ang dokumento, ang tanging pruweba ng pitong taon na pilit na binura ng aking pamilya, pitong taon na sana ay naging akin din kung hindi ako nagpadala sa pressure."Drake, baka masaktan ka lang..." ang babala ni Marcus habang iniiwas niya ang kaniyang tingin, alam niya ang bigat ng bawat pahinang nasa loob ng folder na iyon."Masaktan? Marcus, matagal na akong patay sa loob dahil sa sarili kong katangahan," ang sagot ko, ang bawat salita ay parang bubog sa aking lalamunan. "Basahin mo, o ako ang magbabasa nito pa

"Drake... bitawan mo ako. Hindi mo ba nakikita? Tapos na tayo, at hindi na magbabago ang desisyon ko kahit lumuhod ka pa sa harap ko habambuhay."Ang boses ko ay matigas, pinalamig ng mga taon ng paghihirap na hindi kayang punan ng kahit anong sorry o mamahaling regalo. Nakatayo ako sa gitna ng marangyang penthouse na ito, ang lugar na dapat sana ay maging refuge namin, pero sa paningin ko, isa lang itong gintong hawla. Tumingin ako sa paligid... sa bawat sulok na punong-puno ng mamahaling gamit na hindi ko naman hinihingi. Ang bawat gamit dito ay simbolo ng mundong hindi ko kailanman naging parte, mundong naging dahilan kung bakit kami nawasak ni Noah."Claire, please... makinig ka naman sa akin," pagmamakaawa ni Drake habang pilit niyang inaabot ang kamay ko.Umiwas ako. Ang bawat haplos niya, dati ay nagbibigay ng kuryente sa katawan ko, ngayon ay parang mainit na bakal na nanunuot sa balat ko. Nakakadiri... hindi dahil sa kanya, kundi dahil sa katotohanang hinayaan kong umabot kam

"Clear the hallway! Fibrillation pads ready, i-secure niyo ang line! Bilisan niyo kung gusto niyo pang panatilihin ang mga trabaho niyo!" Sumigaw ako habang ang mga kamay ko ay dire-tsong nagka-compress sa maliit at hindi gumagalaw na dibdib ni Noah. Ang mundo sa loob ng mabilis na ambulansya ay isang malabong halo ng pulang emergency lights, maingay na sirena, at ang malalang amoy ng takot. Ang puso ko ay sumasabog sa loob ng dibdib ko na parang isang wild animal na nakakulong... kabaligtaran ng dati kong pagiging cold at perfectionist na surgeon. Wala na ang untouchable billionaire heir ng Valencia Medical Empire... ngayon, ang buong possessive system ko ay pinapatakbo na lang ng purong panic dahil ang buhay ng anak ko ay unti-unting nawawala. "Sir, his oxygen saturation is dropping below eighty percent... gumagalaw ang intubation tube!" sigaw ng paramedic, na nanginginig ang boses habang ang ambulansya ay biglang lumiko sa gitna ng magulong trapiko sa hatinggabi. "I-stabilize mo,