All Chapters of ปรารถนา เมียต้องห้าม: Chapter 31 - Chapter 40

 สักพักแอนนาเดินถือกระเป๋าลงบันไดมาด้านล่างแม่พิมเหล่มองหางตาแล้วเชิดหน้าใส่ไม่สบอารมณ์ที่แอนนาไม่ได้เรื่อง“พอหมดประโยชน์ก็ถีบหัวส่งเลยนะมัม”แอนนาเสียงเหวี่ยงมองขุ่นเคือง“ยูเคยมีประโยชน์ด้วยเหรอ......เสียเวลาชะมัด”แม่พิมสะบัดหน้าอย่างรำคาญ“แอนนาจะฟ้องแด้ด ว่ามัมทำกับแอนนายังไง!”“เชิญรีบกลับไปฟ้องเลย พ่อยูไม่มีเวลามาใส่ใจเรื่องของยูหรอก จะบอกให้เอาบุญนะแทนที่จะคิดเรื่องงี่เง่าเอาเวลาไปหาผัวรวย ๆ ช่วยค้ำจุนฐานะของครอบครัวยูดีกว่า โดนฟ้องขนาดนั้นอีกหน่อยก็เป็นพวกไร้บ้าน เหอะ!”แม่พิมจ้องหน้าท้าทายแล้วเบะปากเหยียดอดีตคนเคยรวยที่ตกอับ  แอนนากำหมัดแน่นหายใจแรงจะพุ่งตัวเข้าไปทำร้ายแม่พิม แต่แม่พิมเบี่ยงตัวหนีทัน“พวง ๆ เอามันออกไป!” แม่พิมตะโกนเรียกให้ป้าพวง ๆ  รีบวิ่งหน้าตาตื่นมากับแม่บ้านและคนขับรถจับแขนแอนนาลากออกนอกบ้าน“มัม  มัม!”แอนนาขืนตัวร้องโวยวายจนโดนเหวี่ยงขึ้นบนรถตู้คนขับรถรีบขับออกไปจากรั้วบ้านทันที แม่พิมมองอย่างสมเพชก่อนจะหันหลังเดินไปอีกทา

อิงอรสีหน้าเรียบนิ่งครุ่นคิด แม้เสียใจเรื่องลูกก็ไม่ใช่จะหมดหวังในทุกอย่างเธอต้องอยู่ต่อเพื่อเอาคืนคนที่ทำให้เธอเสียลูกไป“ผมขอโทษที่ไม่เชื่ออรตั้งแต่แรก”น้ำเสียงทุ้มสั่นเครือพูดพร่ำแต่คำว่าขอโทษตลอดเวลา สายตาหวานหลุบลงมองชายคนรัก“อรเข้าใจค่ะ ใครจะคิดว่าแม่ตัวเองจะใจร้าย”มือเรียวลูบผมสามีแผ่วเบาแอบเน้นเสียงเหน็บแม่สามี“ผมจะจับให้ได้คาหนังคาเขาแม่จะได้ดิ้นไม่หลุด”พงศกรถอนหายใจหนักแววตาหมองเศร้า“จับได้แล้วยังไงต่อคะ?”“ผมจะเคลียกับแม่ให้จบ แม่อยากได้อะไรผมจะให้แล้วแยกย้ายต่างคนต่างอยู่ไม่ระรานกันอีก”“แค่นั้นเหรอคะ แม่คุณจะฆ่าอร ฆ่าลูกอร ท่านไม่ต้องรับผิดอะไรเลยเหรอ”อิงอรเสียงแข็ง มือที่ลูบผมหนาเปลี่ยนเป็นกำแน่นแววตาเคืองขุ่นไม่พอใจที่เขาไม่ทวงความยุติธรรมให้เธอกับลูก ร่างหนารีบลุกขึ้นจับกุมมือหญิงคนรักที่กำไว้แน่นรู้ว่าเธอโกรธที่เขาไม่เอาผิดแม่ตัวเอง“อร........ผมทำอะไรไม่ได้ ท่านเป็นแม่ .......ผมไม่อยากอกตัญญู”สายตาคมสั่นไหวช้อนตามองหญิงคนรักขอความเห็นใจกับสถานการณ์น่าอึดอัดเช่นนี้ นั่นก็แม่นี่ก็ลูกเมียหากเลือกเข้าข้างฝ่ายไหนอีกฝ่ายก็เสียใจเขาจึงอยากตัดปัญหาให้เรื่องราวมันจบลงโ

ริมฝีปากบางเผยอออกเคลื่อนเข้าใกล้ริมฝีปากหนาประทับจูบกันอ่อนโยนนุ่มนวล ร่างหนาย่อตัวลงช้อนอุ้มหญิงคนรักไว้ในอ้อมกอดมอบจูบดูดดื่มให้กันและกันเท้าหนาก้าวขึ้นบันไดไปยังรังรักเพื่อพยายามมีลูกอีกครั้ง........เงาตะครุ่มหลังห้องครัวที่แอบเฝ้ามองพงศกรกับอิงอรค่อย ๆ ถอยหลังหายไปในความมืด   ณ  บ้านหลังใหญ่กลางสวน    สามวันหลังเกิดเหตุลอบยิงครั้งที่สอง     ทนายของตระกูลและญาติพี่น้องมารวมตัวกันที่ห้องรับแขก เสียงสนทนาดังเจี๊ยวจ๊าวต่างตื่นเต้นว่าวันนี้พงศกรนัดมาเพื่อแบ่งมรดกให้หรือไม่เพราะก่อนหน้านี้ได้แบ่งเงินให้ญาติ ๆ ครอบครัวละสิบล้าน   ด้านทนายของตระกูลนั่งคิ้วขมวดไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นพงศกรถึงโทรหาเมื่อเช้าว่าให้เข้ามาที่บ้านวันนี้ด่วน แม่พิมนั่งไขว่ห้างกอดอกตาขวางมองเหล่าญาติที่ลุ้นกันนั่งแทบไม่ติดเพราะอยากได้ส่วนแบ่งสมบัติที่ควรเป็นของพงศกรกับแม่พิม   ภายในห้องนอนของอิงอร  พงศกรโอบกอดอิงอรให้กำลังใจซึ่งกันและกันก่อนจะผละออกเตรียมตัวลงไปยัง

  “ไอ้ทรมันทำเกินหน้าที่พวกเราไม่ได้อยากให้กรตายแค่อยากแบ่งสมบัตินิด ๆ หน่อย ๆ เอง ”อานุมองอ้อนวอน“ไอ้ทรมันเป็นคนยิง อาไม่ได้ทำอะไรหลานเลยนะ”อาน้องร้องไห้สะอึกสะอื้นขอความเห็นใจ“พวกกูไม่ได้ทำ มีหลักฐานอะไรมาเอาผิดพวกกู”ลุงทรเสียงแข็งมองตาขวาง อิงอรแสยะยิ้มชูเครื่องอัดเสียง“แค่คลิปเสียงกับวงจรปิดจับพวกแกเข้าคุกได้หลายปี” หน้าสวยเชิดขึ้นจองหองสะใจ พวกมันทำให้เธอเสียลูกทุกคนต้องชดใช้  อาณี อาน้อง ลุงทร โกรธเกรี้ยวจ้องอิงอรตาเขม็งก่อนจะโดนตำรวจพาออกไปจากห้องรับแขก ลูก ๆ ของอาณี อาน้อง  อานุร้องไห้ระงมเดินเข้ามาใกล้พงศกร คุกเข่ายกมือไหว้ขอร้องไม่ให้เอาเรื่องพ่อแม่ทั้งน้ำตา พงศกรขอบตาร้อนผ่าวสงสารน้อง ๆ จับใจมือหนากำแน่นพยายามไม่ใจอ่อน“พี่ไม่ใช่คนตัดสิน หลังจากนี้ต้องขึ้นอยู่กับกระบวนการของศาล....”พงศกรหน้าเครียดค่อย ๆ ถอยหลังเดินหนีน้อง ๆ ที่ร้องไห้อ้อนวอนเสียงดัง แม่พิมเหลือบมองหลาน ๆ แล้วกระตุกยิ้มแสร้งทำสะอึกสะอื้นกลั้นน้ำตาเดินตามลูกชายออกไป     

     หลายเดือนต่อมา   อิงอรนั่งลูบท้องที่โตขึ้นคราวนี้ได้ลูกสาวสมใจหลังจากคลอดลูกมาเป็นผู้ชายสามคน พงศกรกำลังวิ่งเล่นเตะฟุตบอลกับลูกชายทั้งสามที่ช่วงวัยไม่ห่างกันเขาและเธอหวังสร้างครอบครัวที่อบอุ่นเต็มไปด้วยลูกหลานในยามชราเพราะเขาและเธอในตอนนี้ไม่มีญาติพี่น้องมีเพียงกันและกันเท่านั้น“จดหมายนายท่านค่ะ” แม่บ้านยื่นซองเอกสารให้นายหญิง มือเรียวรับเอกสารนั่นมาดูที่หน้าซองเป็นที่อยู่ของประเทศไทยทำให้แปลกใจว่ามีใครส่งจดหมายมาให้เพราะเดี่ยวนี้มักจะส่งอีเมล์ให้กันมากกว่า    พงศกรวิ่งเล่นกับลูกจนเหนื่อยปล่อยให้ลูกวิ่งเล่นกันเองแล้วเดินหืดหอบมานั่งบนเก้าอี้ไม้ข้างภรรยา“จดหมายของคุณค่ะ”“สำนักทนายความ......มีเรื่องอะไรกันอีก......”คิ้วเข้มขมวดปมน้ำเสียงเครียดกังวลใจเรื่องทรัพย์สินที่ไม่จบสิ้นสักที“อาจไม่มีอะไรก็ได้นะคะ”อิงอรแตะไหล่สามีเบา ๆ รู้ว่าเขาจะไม่สบายใจทุกครั้งที่มีเรื่องเกี่ยวกับทรัพย์สิน พงศกรหันมาพยักหน้าเนือย ๆ ถอนหายใจก