“พอได้แล้วครับ”พงศกรลากเสียงมองเงยมองแม่อย่างหงุดหงิด“อะไร!”แม่พิมหันมาตวาดแว้ดใส่ลูกชายที่อ่อนแรง“หยุดหาเรื่องคนอื่นเขาสักที”“ทำไมพูดกับแม่แบบนี้ แม่เป็นห่วงลูกนะ”“เป็นห่วง....ตั้งแต่มาถึงแม่ถามสักคำหรือยังว่าผมเจ็บตรงไหนหรือเป็นยังไงบ้าง นอกจากยืนทะเลาะกับคนที่เขาสละเวลามาเยี่ยม”เสียงทุ้มสั่นเครือแววตาวูบไหว แม่สนใจทะเลาะกับคนอื่นมากกว่าห่วงใยเขา“.........เอ่อ กรเป็นยังไงบ้างลูก”แม่พิมนิ่งอึ้งเอ่ยถามหน้าเจื่อน“ผมไม่เป็นอะไรมาก ขอบคุณที่ถามนะครับ”เขาเหล่หางตามองแม่แล้วเบือนหน้าหนีไปมองห้องไอซียู แม้ไม่เคยได้รับความรักจากแม่เท่าที่ควรจนเขาไม่เคยคาดหวังแต่ในเวลาที่ต้องแสดงความห่วงใยกัน เขากลับไม่รู้สึกถึงความจริงใจและอบอุ่นที่มีแม่อยู่ข้าง ๆ เลยสักนิด แม่พิมอึกอักนั่งลงข้าง ๆ เงียบ ๆ ยังไม่วายที่จะหันไปมองญาติของอิงอรที่อยู่ข้างนอกอย่างขุ่นเคือง พงศกรขอบตาร้อนผ่าวปลายจมูกเริ่มแดงอยากร้องไห้เขานั่งกุมมือภาวนาขอร้อง ขอให้อิงอรฟื้น
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-14
เข้าสู่ระบบ
