บททั้งหมดของ ปรารถนา เมียต้องห้าม: บทที่ 21 - บทที่ 30

   ภายในห้องนอนของอิงอร    ร่างบางนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งในความมืดมองโทรศัพท์มีสายเรียกเข้านานจนดับไปเพียงไม่กี่วินาทีแสงสว่างของหน้าจอก็สว่างวาบพร้อมกับเบอร์โทรของพงศกรที่กระหน่ำโทรมาอย่างต่อเนื่อง   อิงอรข่มใจไม่รับสายเขาทั้งที่อยากรับใจแทบขาด เธอรักเขาเต็มร้อยแต่ดูเหมือนเขายังไม่ชัดเจนเลยจำเป็นต้องพิสูจน์ความจริงใจของเขา เธอต้องการให้เขาแสดงออกว่าต้องการเธอให้มากกว่านี้เพื่อความมั่นใจ  หน้าสวยเงยมองจ้องกระจกเงาสะท้อนใบหน้าสวยที่ดูบึ้งตึงแววตาแข็งกร้าว“อย่าโกรธอรเลยนะคุณกร แม่คุณไม่ใช่คนใจดีถ้าไม่ใช้จริตมารยา อรอาจเสียคุณไปเร็วขึ้น อรไม่อยากเสียคุณไป อรไม่ยอม........” อิงอรน้ำเสียงหนักแน่นขอบตาร้อนผ่าวนัยน์ตาสวยเคลือบด้วยน้ำตา ต้องอดทนกับความต้องการในวันนี้เพื่ออนาคตที่จะมีเขาอยู่ข้างกาย     เช้าวันรุ่งขึ้น    พงศกรเดินวนเวียนอยู่หน้าบันไดกระวนกระวายใจไม่ได้นอนทั้งคืนกังวลที่อิงอรไม่รับโทรศัพท์ กลัวว่าเธอจะเข้าผิ

วิภาคกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์แกล้งเดินเลี้ยวไปทางงานเลี้ยงเขาไม่ใช่เด็กอมมือที่จะดูไม่รู้ว่านั่นคือรอยอะไร แต่ว่าใครกันล่ะที่ทำตอนเธอมาผิวยังขาวเนียนออร่าอยู่เลย ร่างหนายืนแอบดูหญิงสาวขึ้นลิฟต์ก่อนจะเดินออกมายืนกดลิฟต์ตัวข้าง ๆ แล้วรอดูว่าเธอขึ้นไปที่ชั้นไหน จากนั้นก็ขึ้นลิฟต์อีกตัวขึ้นตามไปด้วยความอยากรู้ว่าใครที่ปาดหน้าเค้กก่อนเขากับพ่อ ชั้น 16 อิงอรเดินออกจากลิฟต์แล้วมองหาเลขห้องที่พงศกรให้ไว้เท้าบางก้าวเดินไปเกือบสุดทางจนเจอหมายเลขห้อง หญิงสาวหันมองซ้ายขวาก่อนจะเคาะประตูห้อง สักพักพงศกรเปิดประตูห้องเปลือยท่อนบนพันผ้าขนหนูครึ่งล่างเอื้อมโอบเอวบางดึงเข้าไปในห้องพัก วิภาคตามมาทันยืนดูอยู่ไกล ๆ พอเห็นว่าใครที่ปาดหน้าเค้กก็อมยิ้มกรุ้มกริ่ม“แม่เลี้ยงกับลูกเลี้ยง...........สวยขนาดนั้นกูก็เอา วันหลังต้องขอแบ่งมาชิมบ้างแล้ว...... ฮึ ๆ”สองมือหนาล้วงเข้ากระเป๋ามองไปยังห้องพักของทั้งสองก่อนจะหันหลังเดินกลับไป โดยที่ไม่เห็นว่ามีนักสืบแอบถ่ายรูปแม่เลี้ยงกับลูกเลี้ยงคู่นี้ ภายในห้องพักโรงแรมหรู เสียงลมหายใจหอบผสานกอดจูบลูบคลำเรือนร่างของกันและกันอย่างโหยหากายสาวเปลือยเปล่าอย่างรวดเร็ว

บ่ายวันต่อมา  ณ  บ้านหลังใหญ่กลางสวน  แม่พิมขับรถหรูแล่นเข้ามาในบ้านรีบลงรถเดินจ้ำอ้าวขึ้นไปยังห้องพักชั้นสอง พอดีกับที่แอนนาพึ่งตื่นนอนเปิดประตูห้องออกมาทานอาหารเช้าตอนบ่าย“มัม”แอนนาเอ่ยเรียกแม่พิมแต่แม่พิมปรายตามองสีหน้าบึ้งตึงแล้วเปิดประตูเข้าห้องไปอย่างรวดเร็ว“วอท”แอนนาอารมณ์เสียที่ถูกหมางเมิน สะบัดหน้าเดินกระทืบเท้าลงไปที่ห้องอาหาร     ด้านแม่พิมรีบกดล็อคประตูห้องหยิบรูปถ่ายของอิงอรคบชู้ออกมาดูชัด ๆ อีกทีหลังจากที่นักสืบส่งให้ได้ดูรูปคร่าว ๆ  ลึก ๆ ก็พอจะรู้ว่าผู้ชายที่มองเห็นไม่ค่อยชัดนั่นคือลูกชายตัวเอง แม่พิมเปิดรูปในมือทีละใบ ๆ มือเหี่ยวสั่นเทาหัวใจเต้นแรงนักสืบถ่ายได้ตั้งแต่ตอนลูกชายลากแม่เลี้ยงเข้าห้องน้ำและภาพลูกชายพันผ้าขนหนูครึ่งท่อนออกมาเกี่ยวเอวแม่เลี้ยงเข้าไปในห้องพัก คำพูดก่อนหน้านี้ของลูกชายดังก้องหูวนเวียนซ้ำ ๆ(“อย่าไปยุ่งกับคุณอรดีกว่า บางทีถ้ามีรู้ว่าคุณอรมีชู้แทนที่แม่ดีใจแม่อาจทุกข์ใจก็ได้นะครับ”

   ค่ำคืนแห่งความเงียบ   ภายในห้องนอนของอิงอร   เสียงร้องไห้กระซิกใต้ผ้าห่มดังต่อเนื่องตั้งแต่ขึ้นมาบนห้อง ร่างบางนอนซุกอยู่ใต้ผ้าห่มไร้เรี่ยวแรงทำอะไรทั้งนั้นได้แต่นอนร้องไห้เสียใจสะอึกสะอื้นหน้าแดงขอบตาบวมช้ำร้องจนเหนื่อยล้าแล้วผล่อยหลับไป พอรู้สึกตัวตื่นขึ้นก็มาร้องไห้ต่อ หญิงสาวอ่อนล้าไร้ซึ่งความหวังแม้คอแห้งเหือดก็ลุกขึ้นมาดื่มน้ำสักหยดไม่ไหว เธออยากร้องไห้คลายทุกข์ให้หมดในวันนี้และยืนหยัดลุกขึ้นสู้ใหม่ในวันใหม่ สู้เพื่อให้ได้ชายที่เธอรักกลับคืนมา    ไม่นานนักเตียงนุ่มก็ยวบลงทางด้านหลัง ร่างบางชะงักนิ่งคนที่เข้ามาในห้องเธอยามวิกาลมีแค่พงศกรคนเดียวหัวใจดวงน้อยเต้นรัวค่อย ๆ หันไปมองผ้านวมที่เปิดขึ้นพร้อมกับร่างแกร่งที่สอดแทรกเข้ามาใต้ผ้านวมผืนเดียวกัน“คุณกร....”เสียงหวานสั่นเทาแววตาสั่นระริกดีใจจนน้ำตาไหล“ผมยอมให้หลอก อรอยากได้อะไรจากผม ๆ จะให้ทุกอย่างที่อรต้องการ”เสียงทุ้มสั่นเครือหน้าหล่อเคร่งขรึมแววตาหม่นเศร้าจนอิงอรใจหายชาวาบไปทั้งตัว

“ฮึ ลูกทรพี ทรยศได้แม้กระทั่งพ่อของตัวเอง แกไม่มีวันเจริญหรอก เชิญเสวยสุขบนกองเงินกองทองของแกไปเถอะ เมื่อไหร่ที่กรรมมันทำงานแกจะรู้สึก!”อานุแววตาแข็งกร้าวชี้หน้าต่อว่าพงศกรแล้วเดินออกไปอย่างฉุนเฉียวรับไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น ญาติคนอื่นมองพงศกรกับแม่พิมตาขวางสะบัดหน้าเดินตามกันออกไปข้างนอกอย่างขุ่นเคือง หากทะเลาะไปก็เหนื่อยเปล่าถึงยังไงก็ไม่สิทธิในสมบัติที่ไม่ใช่ของตน ได้แต่เดินออกไปทั้งที่โกรธแต่ทำอะไรไม่ได้ พงศกรมองตามหลังญาติอย่างหนักใจ“ผมไม่อยากได้มรดกคุณพ่อ แค่นี้ผมก็เลวมากพอแล้ว........”เสียงทุ้มอ่อนแรงไม่สบายใจ อิงอรยืนหน้าเศร้าอยู่ด้านหลังเขา เรื่องมันลุกลามใหญ่โตแค่อยากจะรักและใช้ชีวิตกับคนรักทำไมช่างยากเย็นนัก“ถ้าแกไม่เอาสมบัติ ญาติแกก็ไม่สิทธิได้ ฟังแม่นะกร ๆ เป็นลูกชายคนเดียวของพ่อ กรมีสิทธิในสมบัติทั้งหมดใครก็เอาไปไม่ได้” แม่พิมจ้องหน้าลูกชายเขม็ง แม่อุตส่าห์ฝ่าฟันทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาแต่ลูกกลับจะเอาคืนไปอย่างง่ายดาย  พงศกรหลุบตาลงต่ำหนักใจ แม่พิมมองลูกชายแล้วมองไปทางอิงอรที่ยืนอยู่ด้านหลังจึงเดินไปหาแล้วกระซิบเ