หลังจากกินข้าวเสร็จ เทรย์ซิสเป็นคนจ่ายมื้อนี้อย่างที่บอกไว้ตั้งแต่แรก สายขิมพยายามขอจ่ายแต่เขาไม่ยอมแม้กระทั่งขอหารด้วยครืด ครืดเสียงโทรศัพท์เทรย์ซิสดังขึ้น สายตาคมเข้มเหลือบมองโทรศัพท์พบว่าเป็นตะวันที่โทรมา“กดรับสาย เปิดลำโพงแล้วยื่นมาให้ที”“ค่ะ” เธอหยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมา กดรับสายและเปิดลำโพงยื่นให้เขา“มีไร”(อยู่ไหน)“ข้างนอก”(มึงจะมาตอนไหน)“มาอะไร”(มึงลืม?)เขานิ่งเงียบลงไปเมื่อเพื่อนถามกลับ พยายามคิดว่าตะวันกำลังพูดเรื่องอะไร คิดได้แล้วกำลังอ้าปากพูด แต่มันชิงพูดขึ้นมาก่อน(วันนี้วันเปิดร้านไอ้คเชนทร์วันแรกไงสัส รีบมา)“เออๆ รู้แล้ว”(พาน้องสายขิมมาด้วยดิ อยู่ด้วยกันนิตอนนี้)สายขิมมองหน้าเทรย์ซิสทันที หัวใจดวงน้อยไหววูบเมื่อได้ยินเพื่อนของเขาบอกแบบนั้น“ใครบอกมึง”(อ่า ไม่ปฏิเสธอย่างนี้ แสดงว่าที่ไอ้ไคเร็นพูดแม่งจริง”“เสือกฉิบหาย….” เขาพึมพำคนเดียว(ไหนๆ ก็อยู่ด้วยกันแล้ว อย่าลืมพาน้องเขามาด้วยล่ะ ไอ้คเชนทร์ฝากชวน)“แค่นี้แหละ” เขาพยักหน้าบอกให้สายขิมวางสาย“พี่เทรย์ซิสส่งขิมลงข้างหน้าก็ได้ค่ะ เดี๋ยวขิมเรียกรถกลับเอง” เธอไม่อยากรบกวนเขาที่มีธุระไปต่อ“ไม่ได้ยินที่เพื่อ
Read more