Todos os capítulos de คู่หมั้นที่ยกวันเยี่ยมญาติของฉันให้คนอื่น สุดท้ายก็เสียใจจนแทบคลั่ง: Capítulo 1 - Capítulo 9

เพื่อพบแพทย์แผนจีนอาวุโสด้านนรีเวช ฉันจึงกลับมาที่นี่อีกครั้งหลังจากห่างหายไปนาน แต่ไม่คิดว่าจะได้เจอกู้ฮ่าวหมิงเดินออกมาจากหน่วยงานเวลาผ่านไปนานเกินไป วันสำคัญที่ครั้งหนึ่งเคยจดจำขึ้นใจ ตอนนี้ฉันลืมมันไปนานแล้วเขากับเพื่อนสนิทวัยเด็กยืนเคียงกันท่ามกลางผู้คนที่รายล้อมผู้บังคับบัญชายิ้มอย่างอารมณ์ดี ก่อนตบไหล่กู้ฮ่าวหมิงเบา ๆ“วันหลังอย่าลืมเลี้ยงเหล้างานแต่งพวกเราด้วยนะ สามปีที่ทำวิจัย พวกคุณลำบากกันแล้ว ได้เจอกันแค่วันเยี่ยมญาติเท่านั้น”สีหน้าของกู้ฮ่าวหมิงแข็งค้างไปชั่วขณะอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนกวาดสายตามองหาร่างของฉันไปรอบ ๆจางหมินหลิงเอนตัวซบอกเขาตามความเคยชิน“พี่กู้ พี่รั่วหนิงไม่โผล่มานานแล้ว วันสำคัญขนาดนี้ยังไม่มาหาพี่เลย ไม่แน่ว่าอาจแต่งงานไปแล้วก็ได้”สีหน้าของกู้ฮ่าวหมิงเปลี่ยนเป็นไม่น่ามองทันที ก่อนโต้กลับอย่างไม่ลังเล“เป็นไปไม่ได้ อย่าพูดเหลวไหล”ส่วนฉันเพิ่งรับใบสั่งยาเสร็จ กำลังรอรับยาแล้วกลับออกไปพอหันมา เขาก็สบตาเข้ากับฉันพอดีเขาก้าวตรงมาหาฉันทันที พร้อมรอยยิ้มชัดเจนที่มุมปาก“รั่วหนิง ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณไม่มีทางลืมวันสำคัญแบบนี้ งานนี้วันหยุดน้อย

หลังจากวันนั้น ฉันก็พักรักษาตัวอยู่ที่บ้านอย่างดี และไม่ได้เจอกู้ฮ่าวหมิงอีกเลยจนกระทั่งถึงวันไปไหว้หลุมศพแม่สามีติดธุระ ฉันจึงต้องมาคนเดียวฉันตั้งใจจะเลี่ยงกู้ฮ่าวหมิง แต่กลับถูกเขาขวางไว้ทันที“ผมไม่คิดเลยว่าคุณน้าจะเสียชีวิต เรื่องถึงได้กลายเป็นแบบนี้ ตอนนั้นเรื่องงานนั้น ผมคิดว่าหมินหลิงน่าจะต้องการมันมากกว่า เลยเปลี่ยนชื่อของคุณเป็นชื่อเธอแทน”เมื่อเขาพูดถึงเรื่องในอดีต หัวใจฉันก็กระตุกวูบขึ้นมาทันที เป็นเขาจริง ๆ ด้วยความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นมาท่วมอก จนฉันอดถามเอาเรื่องไม่ได้“นั่นเป็นงานที่ฉันตั้งใจเรียนและสอบจนได้มา ทำไมคุณถึงเอามันไปให้จางหมินหลิง! คุณรู้ไหมว่าโอกาสนั้นหายากแค่ไหน ฉันเชื่อใจคุณขนาดนั้น แต่ไม่คิดเลยว่า...”กู้ฮ่าวหมิงถอนหายใจเบา ๆ“หมินหลิงดูแลตัวเองไม่ค่อยได้ ชีวิตเธอยุ่งเหยิงไปหมด ผมเป็นห่วงเธอจริง ๆ ผมคิดว่าคุณน่าจะหางานที่ดีกว่านี้ได้”ฉันยกมือปิดปากพลางขย้อนคลื่นไส้ รู้สึกเพียงว่าเขาน่ารังเกียจเหลือเกินเขาเปลี่ยนงานของฉัน แล้วจากไปนานสามปี ติดต่อก็ไม่ได้ ทำให้ฉันไม่มีทางพิสูจน์ความจริงได้เลยฉันไปหาจางหมินหลิง แต่เธอก็ปฏิเสธเสียงแข็งเช่นกัน

ในที่สุดฉันก็หลับลึกไป พอลืมตาตื่นขึ้นมาและเห็นว่าเป็นว่านจื่อหาง ฉันก็รีบก้มมองท้องของตัวเองทันทีว่านจื่อหางเอ่ยปลอบ“ไม่เป็นไรนะ เด็กปลอดภัยแล้ว”เขากุมมือฉันไว้แน่น มอบความอบอุ่นให้ฉันไม่น้อยฉันลูบท้องน้อยของตัวเอง ราวกับเพิ่งรอดพ้นจากหายนะมาได้ด้านนอกมีเสียงเอะอะโวยวายดังไม่หยุดกู้ฮ่าวหมิงส่งเสียงโวยวายอยู่ด้านนอก“จับผมทำไม ผมกำลังจัดการเรื่องคู่หมั้นของตัวเอง ไปหนักหัวใครล่ะ พวกคุณอย่าพูดมั่วสิ รั่วหนิงไม่มีทางท้องลูกชู้หรอก”เขาเอาแต่เรียกลูกฉันว่าลูกชู้คำแล้วคำเล่ากำปั้นของว่านจื่อหางกำแน่นแล้วก่อนหน้านี้เพราะฉันต้องเข้ารับการช่วยเหลือฉุกเฉิน เขาจึงยังไม่มีอารมณ์จะจัดการกู้ฮ่าวหมิงเอาแต่เฝ้าอยู่ข้างกายฉันไม่ห่างแต่ตอนนี้ เมื่อเห็นว่าฉันปลอดภัยดี เขาก็อยากเชือดกู้ฮ่าวหมิงเต็มทีม่านหน้าประตูถูกเปิดออกพรวดกู้ฮ่าวหมิงทำท่าจะเบียดเข้ามาข้างใน“หลบไป”แต่เขายังไม่ทันได้แตะตัวว่านจื่อหางแม้แต่นิดเดียว ก็ถูกคนขวางไว้แน่นเมื่อมองลูกทีมที่ยืนผึ่งผายอย่างน่าเกรงขาม กู้ฮ่าวหมิงก็ยังคงเดือดดาล“หลบไป พวกเราก็เป็นทหารเหมือนกัน อย่าคิดว่าผมไม่รู้ ไม่มีใครมีสิทธิ์ม

ฉันใช้ชีวิตได้ดีมากภายใต้การดูแลของว่านจื่อหางร่างกายก็ฟื้นตัวกลับมามากกว่าครึ่งแล้วว่านจื่อหางมีสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย“ร่างกายคุณยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ จะรีบไปกินยาบำรุงเพื่อมีลูกได้ยังไง ผมกลัวว่าคุณจะรับไม่ไหว”หากรักผู้ชายคนหนึ่งจริง ๆ ก็ย่อมเต็มใจมีลูกให้เขาตอนนี้ฉันก็เป็นเช่นนั้นฉันพร้อมจะเป็นแม่แล้วฉันกับว่านจื่อหางรู้จักกันจากการพบกันเพียงครั้งเดียวในวัยเด็กตอนนั้นฉันเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองเป็นครั้งแรกว่านจื่อหางเป็นคนนำทางให้ฉัน พาฉันค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับชีวิตในเมืองฉันไม่ประหม่าเหมือนตอนเพิ่งเข้าเมืองอีกต่อไป และใช้ชีวิตอย่างมีความสุขมากขึ้นเรื่อย ๆแต่แล้วว่านจื่อหางกลับต้องย้ายบ้านครอบครัวของเขาต้องย้ายไปอยู่ในที่ที่ใหญ่กว่าเดิมว่านจื่อหางไม่มีเวลาแม้แต่จะบอกลาหลังจากนั้นฉันก็ไม่มีเพื่อนเล่นอีก ได้แต่เดินเตร็ดเตร่ไปทั่วหมู่บ้านจนกระทั่งได้เข้าเรียนโรงเรียนภาคค่ำ และได้รู้จักกู้ฮ่าวหมิงฉันจึงค่อย ๆ ลืมว่านจื่อหางไปเดิมทีคิดว่าชาตินี้คงไม่ได้เจอกันอีกแล้วแต่ไม่คิดเลยว่า ตอนที่ฉันร้องไห้ขอร้องหมอให้ช่วยแม่อยู่ในโรงพยาบาลนั้นว่านจื่อหางจะจ่าย

ในศาลผู้พิพากษาถามข้อสงสัยขึ้นมา“ดังนั้น คุณกำลังบอกว่าคุณมีคนรักอยู่แล้ว แต่ลับหลังกลับไปพัวพันกับผู้หญิงอีกคนไม่ชัดเจนอย่างนั้นเหรอ?”กู้ฮ่าวหมิงโต้แย้ง“ผมแค่มองจางหมินหลิงเป็นน้องสาว ผมกับเธอไม่มีความสัมพันธ์แบบอื่น ไม่ได้พัวพันกันไม่ชัดเจนอย่างที่คุณว่า ถ้ารั่วหนิงได้ยิน เธอจะคิดยังไง”เขายังคิดว่าจะเริ่มต้นใหม่ได้อีกคนที่นั่งฟังอยู่ต่างก็โมโหขึ้นมาทันที“นี่พูดจาภาษาคนอยู่หรือเปล่า?”“คุณไม่คู่ควรกับพี่รั่วหนิงเลยสักนิด”กู้ฮ่าวหมิงไม่อยากโต้เถียง เอาแต่ย้ำอยู่เรื่องเดียว“คืนรั่วหนิงของผมมา”ผู้พิพากษาเห็นว่าเขาดื้อรั้นไม่สำนึก จึงตัดสินจำคุกสองปี และเพิกถอนเกียรติยศทั้งหมดของเขางานอันทรงเกียรติของเขาก็จบสิ้นลงทันทีแต่กู้ฮ่าวหมิงกลับไม่สนใจ เอาแต่ตามหาฉัน“รั่วหนิง ผมชดใช้แล้ว คุณหันมามองผมสักครั้งได้ไหม”ฉันชะงักฝีเท้า ก่อนจะจับมือว่านจื่อหางแล้วเดินจากไปอย่างหนักแน่นไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองกู้ฮ่าวหมิงยังคิดจะตามมา แต่ถูกเจ้าหน้าที่จับตัวส่งเข้าคุกจางหมินหลิงเองก็ไม่ได้มีสภาพดีกว่าเท่าไรนักเงินของเธอหมดไปนานแล้ว งานก็ไม่มีแล้วด้วยบ้านที่เคยได้รับจัด