Share

บทที่ 3

Penulis: สีเถียนจื่อ
หลังจากวันนั้น ฉันก็พักรักษาตัวอยู่ที่บ้านอย่างดี และไม่ได้เจอกู้ฮ่าวหมิงอีกเลย

จนกระทั่งถึงวันไปไหว้หลุมศพแม่

สามีติดธุระ ฉันจึงต้องมาคนเดียว

ฉันตั้งใจจะเลี่ยงกู้ฮ่าวหมิง แต่กลับถูกเขาขวางไว้ทันที

“ผมไม่คิดเลยว่าคุณน้าจะเสียชีวิต เรื่องถึงได้กลายเป็นแบบนี้ ตอนนั้นเรื่องงานนั้น ผมคิดว่าหมินหลิงน่าจะต้องการมันมากกว่า เลยเปลี่ยนชื่อของคุณเป็นชื่อเธอแทน”

เมื่อเขาพูดถึงเรื่องในอดีต หัวใจฉันก็กระตุกวูบขึ้นมาทันที เป็นเขาจริง ๆ ด้วย

ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นมาท่วมอก จนฉันอดถามเอาเรื่องไม่ได้

“นั่นเป็นงานที่ฉันตั้งใจเรียนและสอบจนได้มา ทำไมคุณถึงเอามันไปให้จางหมินหลิง! คุณรู้ไหมว่าโอกาสนั้นหายากแค่ไหน ฉันเชื่อใจคุณขนาดนั้น แต่ไม่คิดเลยว่า...”

กู้ฮ่าวหมิงถอนหายใจเบา ๆ

“หมินหลิงดูแลตัวเองไม่ค่อยได้ ชีวิตเธอยุ่งเหยิงไปหมด ผมเป็นห่วงเธอจริง ๆ ผมคิดว่าคุณน่าจะหางานที่ดีกว่านี้ได้”

ฉันยกมือปิดปากพลางขย้อนคลื่นไส้ รู้สึกเพียงว่าเขาน่ารังเกียจเหลือเกิน

เขาเปลี่ยนงานของฉัน แล้วจากไปนานสามปี ติดต่อก็ไม่ได้ ทำให้ฉันไม่มีทางพิสูจน์ความจริงได้เลย

ฉันไปหาจางหมินหลิง แต่เธอก็ปฏิเสธเสียงแข็งเช่นกัน

งานที่ฉันใฝ่ฝันมาตลอดหายไปแบบนั้น แม้แต่ที่ให้ร้องทุกข์ก็ยังไม่มี ได้แต่มองจางหมินหลิงใช้ชีวิตแบบที่ฉันเคยใฝ่ฝัน

ฉันกลับบ้านอย่างเลื่อนลอย ได้แต่หางานจิปาถะง่าย ๆ ทำไปก่อนเพื่อประคองชีวิต

จนกระทั่งแม่ล้มป่วย

ไม่ว่าจะพยายามหาเงินอย่างไร ค่ารักษาพยาบาลก็ยังไม่พออยู่ดี

ถ้าฉันยังทำงานในตำแหน่งเดิม เงินจำนวนนี้ก็เป็นแค่เงินเดือนครึ่งปีเท่านั้น แต่...

จนปัญญา ฉันได้แต่วิ่งไปที่สถาบันวิจัยของพวกเขา ทนรับสายตาแปลก ๆ จากผู้คน แล้วร้องขอความช่วยเหลือซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ช่วยติดต่อกู้ฮ่าวหมิงให้ฉันที ฉันต้องการเงิน ฉันจะยืมเงิน ฉันไม่ได้ขอเจอเขา ฉันขอร้องล่ะ ช่วยบอกเขาให้หน่อยว่าหลินรั่วหนิงมาขอยืมเงิน”

แต่ยามเฝ้าประตูกลับเดินออกมาด้วยสีหน้าจนใจ

“หัวหน้ากู้ติดธุระ เขาบอกว่าไม่มีเวลา แม้แต่ฟังจนจบก็ยังไม่ได้ฟังเลย”

หัวใจฉันเย็นวาบราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง

หูของฉันอื้อไปหมด ฉันอยากพุ่งเข้าไปหากู้ฮ่าวหมิงเดี๋ยวนั้น

แต่ถูกยามเฝ้าประตูขวางเอาไว้อย่างแน่นหนา

“เลิกดื้อดึงได้แล้ว ผู้ชายบนโลกมีตั้งเยอะแยะ การเป็นมือที่สามน่ะ สมัยก่อนโดนจับถ่วงน้ำทั้งเป็นนะ”

ตอนที่ฉันหมดหวังและกำลังจะกลับบ้าน จางหมินหลิงกลับเดินเข้าไปข้างในได้อย่างง่ายดาย

ตอนนั้นเองฉันถึงได้รู้ว่า เงินอุดหนุนของกู้ฮ่าวหมิงทั้งหมดถูกส่งให้เธอ

วินาทีนั้น หัวใจของฉันตายสนิทอย่างแท้จริง

เมื่อเห็นว่าฉันไม่ตอบ กู้ฮ่าวหมิงก็วางแหวนวงงามวงหนึ่งลงบนฝ่ามือของฉัน

“ต่อไปผมจะดูแลคุณให้ดี เรื่องของคุณน้า ผมไม่รู้จริง ๆ ว่ามันจะกลายเป็นแบบนี้”

ขณะพูด เขาก็จะพาจางหมินหลิงคุกเข่าคารวะหน้าหลุมศพ

ฉันตกใจจนร้องลั่น ความเจ็บปวดจากการสูญเสียแม่ทำให้น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ไสหัวไป พวกคุณไม่มีสิทธิ์มาไหว้แม่ฉัน แม่ฉันไม่ต้องการพวกคุณ ทั้งหมดเป็นความผิดของพวกคุณ”

สายตาของกู้ฮ่าวหมิงอ่อนลง ราวกับกำลังจะยอมอ่อนข้อ

แต่จางหมินหลิงกลับคุกเข่าลงไปตรง ๆ ทันที

“ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันที่ทำผิดต่อคุณน้า ฉันขอโทษคุณน้าค่ะ ถ้าวันนี้ไม่ได้ไหว้ท่าน ฉันคงเสียใจไปทั้งชีวิต”

เธอโขกศีรษะคำนับ พอลุกขึ้นกลับเซล้มกระแทกเข้ากับป้ายหลุมศพของแม่อย่างแรง

จนป้ายหลุมศพล้มลงทั้งแผ่น

ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไป ตบหน้าเธอฉาดหนึ่ง แล้วพุ่งเข้าไปตะลุมบอนกับเธอ

“แม่ฉันเสียไปแล้ว ทำไมเธอถึงไม่ยอมให้ท่านได้พักผ่อนอย่างสงบด้วย”

กู้ฮ่าวหมิงเอาแต่ดึงฉันออก พร้อมพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจนัก

“พอได้แล้ว รั่วหนิง แค่ทำป้ายใหม่ก็พอแล้ว”

แต่ความคับแค้นที่สะสมมาหลายปี ในที่สุดก็ปะทุออกมา ฉันดึงรั้งเธอไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยไม่ว่าอย่างไร

ทำไม! ทำไมต้องพรากทุกสิ่งที่ฉันหวงแหนไปด้วย! ฉันมีชีวิตใหม่แล้วแท้ ๆ ยังจะมารบกวนฉันอีก!

จางหมินหลิงร้องครวญครางด้วยสีหน้าเจ็บปวด ขณะที่ในดวงตาก็เผยแววชิงชังออกมา

ในที่สุดกู้ฮ่าวหมิงก็ทนดูต่อไปไม่ไหว

เขากระชากฉันออกอย่างแรง แล้วตบหน้าฉันฉาดหนึ่งเต็มแรง

“พอได้หรือยัง แม่คุณเสียก็ไม่ใช่เพราะหมินหลิงทำเสียหน่อย พูดไปพูดมาก็เป็นเพราะคุณไร้ความสามารถเอง แค่เสียงานหนึ่งงานก็หางานดี ๆ ไม่ได้แล้ว”

ฉันตาแดงก่ำ พลางตะโกนออกไปด้วยความโกรธ

“ไสหัวไป! ไสหัวไปให้หมด!”

ดวงตาของกู้ฮ่าวหมิงหดวูบ เขารีบเข้ามาประคองฉันทันที

ฉันสะบัดมือเขาออก แล้วหยิบแหวนแต่งงานออกมา

“ฉันแต่งงานไปนานแล้ว ไสหัวไปได้ไหม? ยังไม่ถึงคิวพวกคุณมาไหว้แม่ฉันหรอก”

กู้ฮ่าวหมิงเสียอาการไปโดยสิ้นเชิง แต่พอหันหน้าไปอีกทางกลับหัวเราะออกมา

“รั่วหนิง อย่าหลอกผมเลย ถ้าคุณแต่งงานจริง จะไม่มีข่าวออกมาได้ยังไง หรือคุณจะบอกว่าสามีคุณก็ทำงานลับเหมือนกัน? ในอำเภอเรามีคนที่ต้องปกปิดตัวตนอยู่ไม่กี่คน จะบังเอิญให้คุณไปเจอได้ขนาดนั้นเชียว?”

ครั้งหนึ่งฉันเคยรักอย่างต่ำต้อยเกินไป จนทำให้เขาเข้าใจผิดว่าฉันจะยืนรออยู่ที่เดิมตลอดไป

ไม่รู้ว่าใครผลักฉันจากด้านหลังอย่างแรง

ฉันล้มกระแทกพื้นอย่างแรง และมีของเหลวไหลออกมาจากใต้ร่างไม่หยุด

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • คู่หมั้นที่ยกวันเยี่ยมญาติของฉันให้คนอื่น สุดท้ายก็เสียใจจนแทบคลั่ง   บทที่ 9

    ในศาลผู้พิพากษาถามข้อสงสัยขึ้นมา“ดังนั้น คุณกำลังบอกว่าคุณมีคนรักอยู่แล้ว แต่ลับหลังกลับไปพัวพันกับผู้หญิงอีกคนไม่ชัดเจนอย่างนั้นเหรอ?”กู้ฮ่าวหมิงโต้แย้ง“ผมแค่มองจางหมินหลิงเป็นน้องสาว ผมกับเธอไม่มีความสัมพันธ์แบบอื่น ไม่ได้พัวพันกันไม่ชัดเจนอย่างที่คุณว่า ถ้ารั่วหนิงได้ยิน เธอจะคิดยังไง”เขายังคิดว่าจะเริ่มต้นใหม่ได้อีกคนที่นั่งฟังอยู่ต่างก็โมโหขึ้นมาทันที“นี่พูดจาภาษาคนอยู่หรือเปล่า?”“คุณไม่คู่ควรกับพี่รั่วหนิงเลยสักนิด”กู้ฮ่าวหมิงไม่อยากโต้เถียง เอาแต่ย้ำอยู่เรื่องเดียว“คืนรั่วหนิงของผมมา”ผู้พิพากษาเห็นว่าเขาดื้อรั้นไม่สำนึก จึงตัดสินจำคุกสองปี และเพิกถอนเกียรติยศทั้งหมดของเขางานอันทรงเกียรติของเขาก็จบสิ้นลงทันทีแต่กู้ฮ่าวหมิงกลับไม่สนใจ เอาแต่ตามหาฉัน“รั่วหนิง ผมชดใช้แล้ว คุณหันมามองผมสักครั้งได้ไหม”ฉันชะงักฝีเท้า ก่อนจะจับมือว่านจื่อหางแล้วเดินจากไปอย่างหนักแน่นไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองกู้ฮ่าวหมิงยังคิดจะตามมา แต่ถูกเจ้าหน้าที่จับตัวส่งเข้าคุกจางหมินหลิงเองก็ไม่ได้มีสภาพดีกว่าเท่าไรนักเงินของเธอหมดไปนานแล้ว งานก็ไม่มีแล้วด้วยบ้านที่เคยได้รับจัด

  • คู่หมั้นที่ยกวันเยี่ยมญาติของฉันให้คนอื่น สุดท้ายก็เสียใจจนแทบคลั่ง   บทที่ 8

    กู้ฮ่าวหมิงยังคิดจะตามมา แต่ถูกว่านจื่อหางต่อยล้มลงด้วยหมัดเดียว“ถ้ายังกล้ามารังควานภรรยาของผมอีก ผมส่งคุณเข้าคุกแน่”แต่กู้ฮ่าวหมิงก็ยังมาทุกวันอยู่ดีเขายิ่งนับวันยิ่งรู้สึกว่างเปล่าเดิมทีเขาวางแผนจะแต่งงานไว้แล้วไม่คิดเลยว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้ห้องที่เคยจัดเตรียมไว้ เหลือเพียงเขาคนเดียวยามดึกสงัด ความรู้สึกยิ่งถาโถมกลับมาภาพความหวานในอดีตผุดขึ้นมาทีละฉากตอนนั้นจางหมินหลิงยังไม่ได้กลับมามีเพียงเขากับหลินรั่วหนิง สองคนเคยวางแผนกันไว้ว่า หลินรั่วหนิงจะสอบเข้าทำงานในโรงงาน เป็นพนักงานธุรการตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งส่วนเขาก็จะเปิดร้านเล็ก ๆ แล้วค่อย ๆ สร้างตัวไปด้วยกันจากนั้นก็มีลูกด้วยกันสักคนสองคนความปรารถนาเรียบง่ายเช่นนั้น เคยอยู่ห่างจากเขาเพียงก้าวเดียวเท่านั้นแต่เขากลับเป็นคนปล่อยมันทิ้งไปด้วยมือตัวเองจางหมินหลิงร้องไห้มาหาเขา“เลิกกันแล้ว ทำไมต้องทำกับฉันแบบนี้ด้วย”แค่เธอร้องไห้ เขาก็ใจอ่อนแล้วเพื่อจางหมินหลิง เขาแอบหลินรั่วหนิงไปสอบเข้าทำงานลับ และทุ่มเทวิจัยสิ่งต่าง ๆ ให้หน่วยงานทั้งวันเขาทำแบบนั้นลงไปได้อย่างไรเขารู้ว่าเพียงเขาทำดีด้วย หลินรั่วหนิ

  • คู่หมั้นที่ยกวันเยี่ยมญาติของฉันให้คนอื่น สุดท้ายก็เสียใจจนแทบคลั่ง   บทที่ 7

    ฉันใช้ชีวิตได้ดีมากภายใต้การดูแลของว่านจื่อหางร่างกายก็ฟื้นตัวกลับมามากกว่าครึ่งแล้วว่านจื่อหางมีสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย“ร่างกายคุณยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ จะรีบไปกินยาบำรุงเพื่อมีลูกได้ยังไง ผมกลัวว่าคุณจะรับไม่ไหว”หากรักผู้ชายคนหนึ่งจริง ๆ ก็ย่อมเต็มใจมีลูกให้เขาตอนนี้ฉันก็เป็นเช่นนั้นฉันพร้อมจะเป็นแม่แล้วฉันกับว่านจื่อหางรู้จักกันจากการพบกันเพียงครั้งเดียวในวัยเด็กตอนนั้นฉันเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองเป็นครั้งแรกว่านจื่อหางเป็นคนนำทางให้ฉัน พาฉันค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับชีวิตในเมืองฉันไม่ประหม่าเหมือนตอนเพิ่งเข้าเมืองอีกต่อไป และใช้ชีวิตอย่างมีความสุขมากขึ้นเรื่อย ๆแต่แล้วว่านจื่อหางกลับต้องย้ายบ้านครอบครัวของเขาต้องย้ายไปอยู่ในที่ที่ใหญ่กว่าเดิมว่านจื่อหางไม่มีเวลาแม้แต่จะบอกลาหลังจากนั้นฉันก็ไม่มีเพื่อนเล่นอีก ได้แต่เดินเตร็ดเตร่ไปทั่วหมู่บ้านจนกระทั่งได้เข้าเรียนโรงเรียนภาคค่ำ และได้รู้จักกู้ฮ่าวหมิงฉันจึงค่อย ๆ ลืมว่านจื่อหางไปเดิมทีคิดว่าชาตินี้คงไม่ได้เจอกันอีกแล้วแต่ไม่คิดเลยว่า ตอนที่ฉันร้องไห้ขอร้องหมอให้ช่วยแม่อยู่ในโรงพยาบาลนั้นว่านจื่อหางจะจ่าย

  • คู่หมั้นที่ยกวันเยี่ยมญาติของฉันให้คนอื่น สุดท้ายก็เสียใจจนแทบคลั่ง   บทที่ 6

    ว่านจื่อหางสืบจนรู้ชัดว่างานของจางหมินหลิงได้มาจากการสวมสิทธิ์ แล้วรายงานเรื่องนี้ต่อผู้บริหารระดับสูงไม่เพียงงานจะหายไป เธอยังต้องรับผิดชอบชดใช้ค่าเสียหายอีกด้วยคราวนี้จางหมินหลิงถึงกับอยู่ไม่สุขแล้วเธอรีบย่อตัวลง คว้าจับกู้ฮ่าวหมิงไว้“ฮ่าวหมิง ทำยังไงดี พี่ต้องมีทางช่วยแน่ ๆ พี่รู้จักคนเยอะขนาดนั้น ฉันตกงานไม่ได้จริง ๆ”กู้ฮ่าวหมิงเอาแต่นั่งเหม่อ เขายังทำใจยอมรับความจริงที่ว่าหลินรั่วหนิงแต่งงานใหม่ไม่ได้แล้วเขาจะทำอย่างไรต่อ?เขาถูกทิ้งแล้วเขารู้สึกปวดใจเหลือเกินจางหมินหลิงเขย่าเขาแรง ๆ“พี่ฮ่าวหมิง รีบคิดหาทางสิ”กู้ฮ่าวหมิงที่เคยตามใจเธอทุกอย่าง กลับเพียงมองเธอด้วยสายตาเย็นชา“ตกงานก็ดีแล้ว งานนั้นเดิมทีก็เป็นของรั่วหนิง คืนงานให้รั่วหนิงไปซะ”จางหมินหลิงแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองเธอทุบตีกู้ฮ่าวหมิงด้วยความโมโห“พี่รับปากฉันแล้วนะ งานนั้นเป็นของขวัญวันเกิดของฉัน พี่จะกลับคำได้ยังไง”กู้ฮ่าวหมิงตบหน้าเธอฉาดหนึ่งด้วยหลังมือ“หนวกหูชะมัด ตอนนี้ฉันแค่อยากเจอรั่วหนิง เธออย่ามาที่นี่อีก ต่อไปก็ไม่ต้องมาหาฉัน เป็นเพราะเธอ รั่วหนิงถึงได้จากฉันไป”จางหมินหลิงถึงกับพู

  • คู่หมั้นที่ยกวันเยี่ยมญาติของฉันให้คนอื่น สุดท้ายก็เสียใจจนแทบคลั่ง   บทที่ 5

    ในที่สุดฉันก็หลับลึกไป พอลืมตาตื่นขึ้นมาและเห็นว่าเป็นว่านจื่อหาง ฉันก็รีบก้มมองท้องของตัวเองทันทีว่านจื่อหางเอ่ยปลอบ“ไม่เป็นไรนะ เด็กปลอดภัยแล้ว”เขากุมมือฉันไว้แน่น มอบความอบอุ่นให้ฉันไม่น้อยฉันลูบท้องน้อยของตัวเอง ราวกับเพิ่งรอดพ้นจากหายนะมาได้ด้านนอกมีเสียงเอะอะโวยวายดังไม่หยุดกู้ฮ่าวหมิงส่งเสียงโวยวายอยู่ด้านนอก“จับผมทำไม ผมกำลังจัดการเรื่องคู่หมั้นของตัวเอง ไปหนักหัวใครล่ะ พวกคุณอย่าพูดมั่วสิ รั่วหนิงไม่มีทางท้องลูกชู้หรอก”เขาเอาแต่เรียกลูกฉันว่าลูกชู้คำแล้วคำเล่ากำปั้นของว่านจื่อหางกำแน่นแล้วก่อนหน้านี้เพราะฉันต้องเข้ารับการช่วยเหลือฉุกเฉิน เขาจึงยังไม่มีอารมณ์จะจัดการกู้ฮ่าวหมิงเอาแต่เฝ้าอยู่ข้างกายฉันไม่ห่างแต่ตอนนี้ เมื่อเห็นว่าฉันปลอดภัยดี เขาก็อยากเชือดกู้ฮ่าวหมิงเต็มทีม่านหน้าประตูถูกเปิดออกพรวดกู้ฮ่าวหมิงทำท่าจะเบียดเข้ามาข้างใน“หลบไป”แต่เขายังไม่ทันได้แตะตัวว่านจื่อหางแม้แต่นิดเดียว ก็ถูกคนขวางไว้แน่นเมื่อมองลูกทีมที่ยืนผึ่งผายอย่างน่าเกรงขาม กู้ฮ่าวหมิงก็ยังคงเดือดดาล“หลบไป พวกเราก็เป็นทหารเหมือนกัน อย่าคิดว่าผมไม่รู้ ไม่มีใครมีสิทธิ์ม

  • คู่หมั้นที่ยกวันเยี่ยมญาติของฉันให้คนอื่น สุดท้ายก็เสียใจจนแทบคลั่ง   บทที่ 4

    ฉันจ้องมองเลือดสดที่ไหลออกมาระหว่างขา ในที่สุดก็เริ่มตื่นตระหนก“กู้ฮ่าวหมิง พาฉันไปโรงพยาบาลที”นี่คือเด็กที่ฉันได้มาหลังจากดื่มยาขมมานับไม่ถ้วนและบำรุงร่างกายมาอย่างยากลำบาก กว่าจะตั้งครรภ์ได้สำเร็จ ฉันยังไม่ทันได้รู้ตัวด้วยซ้ำว่าสามารถมีลูกแล้ว และยังไม่ทันได้ดีใจเลยฉันไม่อยากสูญเสียเขาไปดังนั้น ฉันจึงอ้อนวอนอย่างสุดกำลัง“ช่วยฉันด้วย... ฉันเจ็บมาก กู้ฮ่าวหมิง... เห็นแก่ความหลังเถอะ...”ปฏิกิริยาแรกของกู้ฮ่าวหมิงคืออุ้มฉันขึ้น แล้วรีบพาไปโรงพยาบาลแต่จางหมินหลิงกลับตะโกนกล่าวหาเสียงดัง“โอ๊ย พี่ฮ่าวหมิง ดูแล้วเหมือนแท้งลูกเลยนะคะ แต่พี่กับพี่รั่วหนิงยังไม่เคยร่วมหลับนอนกันเลย เด็กคนนี้มาจากไหนกัน หรือว่าพี่โดนสวมเขาแล้ว? ฉันรู้อยู่แล้วว่าพี่รั่วหนิงไม่ใช่คนที่จะทนความเหงาได้หรอก”ฉันกำเสื้อของกู้ฮ่าวหมิงไว้แน่นไม่ยอมปล่อย“งานนั้นฉันไม่เอาแล้ว พาฉันไปโรงพยาบาลเถอะ...”ฉันเจ็บจนแทบหมดสติ แต่กู้ฮ่าวหมิงกลับชะงักไป ฝีเท้าของเขาหยุดลง“ก็แค่ประจำเดือนมาเท่านั้นเอง ก่อนหน้านี้เวลารั่วหนิงมีประจำเดือนก็ปวดแบบนี้เหมือนกัน มีใครมีกระดาษบ้างไหม?”แววอิจฉาริษยาในดวงตาของจางหมิน

  • คู่หมั้นที่ยกวันเยี่ยมญาติของฉันให้คนอื่น สุดท้ายก็เสียใจจนแทบคลั่ง   บทที่ 2

    กู้ฮ่าวหมิงชะงักไป ใบหน้าขึ้นสีเล็กน้อย ก่อนเอ่ยปากอย่างลำบากใจ“รั่วหนิง ทำไมคุณรีบขนาดนี้ ถึงขั้นคิดมีลูกแล้ว ผมกำลังจะบอกคุณอยู่พอดีว่า งานแต่งต้องเลื่อนออกไปอีกหนึ่งปี ทางหมินหลิงมีปัญหานิดหน่อย ผมต้องอยู่ดูแลเธออีกปี”จางหมินหลิงรีบอธิบายทันที ราวกับกลัวว่าฉันจะไม่โกรธ“พี่รั่วหนิง เป็นความผ

  • คู่หมั้นที่ยกวันเยี่ยมญาติของฉันให้คนอื่น สุดท้ายก็เสียใจจนแทบคลั่ง   บทที่ 1

    เพื่อพบแพทย์แผนจีนอาวุโสด้านนรีเวช ฉันจึงกลับมาที่นี่อีกครั้งหลังจากห่างหายไปนาน แต่ไม่คิดว่าจะได้เจอกู้ฮ่าวหมิงเดินออกมาจากหน่วยงานเวลาผ่านไปนานเกินไป วันสำคัญที่ครั้งหนึ่งเคยจดจำขึ้นใจ ตอนนี้ฉันลืมมันไปนานแล้วเขากับเพื่อนสนิทวัยเด็กยืนเคียงกันท่ามกลางผู้คนที่รายล้อมผู้บังคับบัญชายิ้มอย่างอาร

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status