Share

บทที่ 2

Author: สีเถียนจื่อ
กู้ฮ่าวหมิงชะงักไป ใบหน้าขึ้นสีเล็กน้อย ก่อนเอ่ยปากอย่างลำบากใจ

“รั่วหนิง ทำไมคุณรีบขนาดนี้ ถึงขั้นคิดมีลูกแล้ว ผมกำลังจะบอกคุณอยู่พอดีว่า งานแต่งต้องเลื่อนออกไปอีกหนึ่งปี ทางหมินหลิงมีปัญหานิดหน่อย ผมต้องอยู่ดูแลเธออีกปี”

จางหมินหลิงรีบอธิบายทันที ราวกับกลัวว่าฉันจะไม่โกรธ

“พี่รั่วหนิง เป็นความผิดของฉันเอง ฉันอยากจัดงานแต่งพร้อมกับพวกพี่ รอฉันหาแฟนได้ก่อนนะ พี่อย่าโกรธเลย”

ข้ออ้างนี้ช่างน่าขันเสียจริง

แต่กู้ฮ่าวหมิงรีบปลอบเธอทันที

แอบอยู่เคียงข้างกันมาหลายปียังไม่พอ ตอนนี้ยังจะมาอยู่ด้วยกันอย่างเปิดเผยอีกหนึ่งปี

ฉันรู้สึกขำอยู่บ้าง จึงพูดออกไปอย่างไม่ใส่ใจ

“ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันแล้ว ฉันแต่งงานแล้ว...”

แต่ไม่มีใครฟัง เพื่อนของเขาพากันโห่แซว

“เรื่องเล็กน้อยเอง พี่สะใภ้อย่าโกรธเลย ไม่ได้เจอกันตั้งนาน จูบสักทีก็หายกันแล้ว”

ฉันกลอกตา อยากรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

แต่กลับถูกกู้ฮ่าวหมิงดึงเข้าไปกอดทันที

เขาไม่สนใจการขัดขืนของฉัน จมอยู่กับความสุขที่ตนเองวาดฝันไว้

ท่ามกลางเสียงโห่แซว เขาเตรียมจะจูบฉันโดยใช้กำลัง

เขาทำฉันเจ็บมาก ฉันดิ้นหลุดออกมาได้อย่างยากลำบาก ก่อนจะตบหน้าเขาเต็มแรงหนึ่งฉาด เสียงดังลั่น

“ฉันแต่งงานแล้ว รบกวนพวกคุณช่วยรักษาขอบเขตกันหน่อย”

ทุกคนเงียบกริบ

กู้ฮ่าวหมิงชะงักอย่างกระอักกระอ่วนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสีหน้าจะเต็มไปด้วยความโมโห

“หลินรั่วหนิง เรื่องแบบนี้เอามาล้อเล่นไม่ได้นะ คุณก็ตอบรับคำขอแต่งงานของผมแล้ว ไม่ใช่ว่าขาดผู้ชายถึงต้องมาพูดเล่นแบบนี้”

เขาใช้คำพูดน่ารังเกียจที่สุดโจมตีฉัน

จนฉันอดหัวเราะไม่ได้

หนึ่งสัปดาห์ก่อนแต่งงาน เขาไม่ปรึกษาฉันสักคำ เพียงเพราะจางหมินหลิงชอบงานลับ เขาก็ไปสมัครสอบทันที

ฉันคำนึงถึงอนาคตของเขา จึงอดทนไว้

แต่จะให้ฉันใช้เพียงรูปถ่ายเลือนรางใบหนึ่งเป็นที่ยึดเหนี่ยวตลอดสามปีอย่างนั้นเหรอ?

เพียงเพราะต้องคำนึงถึงความรู้สึกของเพื่อนสนิทวัยเด็กของเขา ตลอดสามปีเต็ม เขาไม่เคยเหลือวันเยี่ยมญาติไว้ให้ฉันเลยสักวัน

ทั้งหน่วยงาน มีสักกี่คนที่ไม่คิดว่าจางหมินหลิงคือภรรยาของเขา?

ถึงขั้นที่ฉันต้องทนรับคำเยาะเย้ยว่าเป็นเมียน้อยด้วยซ้ำ

“น้องสาว เลิกตามหาเขาเถอะ หัวหน้ากู้กำลังงอนกับคู่หมั้นของเขาอยู่ คนเขามีครอบครัวแล้ว เธอทำแบบนี้มันดูไม่เหมาะนะ”

จนทุกครั้งที่ฉันอยากถาม ก็มักจะถูกผู้คนพากันมองค้อนใส่

ระหว่างที่กำลังโต้เถียงกัน จางหมินหลิงเผลอเอนพิงหม้อต้มยาที่อยู่ข้าง ๆ

หม้อต้มยาที่ตั้งอยู่อย่างมั่นคงจึงล้มลงมา

ฉันหลบไม่ทัน จึงคว้ามือกู้ฮ่าวหมิงไว้โดยสัญชาตญาณ แต่เขากลับสะบัดฉันออกอย่างแรง แล้วดึงจางหมินหลิงที่อยู่ข้างตัวเข้าไปกอดทันที

น้ำยาสมุนไพรหกรดเท้าฉันจนแดงเถือก ไม่นานก็พองเป็นตุ่มน้ำทันที

กู้ฮ่าวหมิงรีบเอ่ยขอโทษ

“รั่วหนิง ผม...”

ฉันเจ็บมาก แต่ไม่ได้สนใจเขา เพียงเอาเท้าไปราดน้ำเย็นด้วยตัวเองเท่านั้น

แพทย์แผนจีนอาวุโสก็รีบเข้ามาช่วยทายาให้ฉันทันที

การปกป้องจางหมินหลิงกลายเป็นปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณของเขาไปแล้ว

ในใจรู้สึกเย็นวาบอยู่บ้าง แต่โชคดีที่ฉันไม่ได้รักเขาแล้ว ก็แค่คิดเสียว่าจับราวกั้นผุพังไม่อยู่เท่านั้น

อารมณ์นั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ดวงตาของจางหมินหลิงแดงก่ำ และแววได้ใจในดวงตาก็วาบผ่านไปชั่วขณะ

“พี่ฮ่าวหมิงก็จริง ๆ เลยนะ ฉันยืนอยู่ข้าง ๆ แค่หลบสักนิดก็ไม่โดนลวกแล้ว พี่ควรปกป้องพี่สาวก่อนสิคะ”

ฉันขัดจังหวะการเสแสร้งของเธอ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย

“ค่ารักษาพยาบาล ค่าขาดรายได้ และค่าชดเชย ช่วยจ่ายมาให้ครบด้วย”

จางหมินหลิงชะงักไป ก่อนจะเม้มริมฝีปากอย่างน้อยใจ

กู้ฮ่าวหมิงไม่แม้แต่จะมองบาดแผลที่เท้าของฉัน เอาแต่รีบออกหน้าพูดแทนเธอ แล้วตำหนิฉันว่า

“หมินหลิงรู้สึกผิดมากพอแล้ว คุณจะมาพูดเรื่องนี้ตอนนี้ได้ยังไง”

ฉันยักไหล่ แน่นอนว่าควรสิ เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันอยู่แล้ว

จางหมินหลิงมองบิลค่าใช้จ่าย สีหน้าดูอึดอัดอยู่บ้าง

“ฉันกลับบ้านไปเอาเงินมาให้ก็ได้ ขาเธอนี่ช่างบอบบางจริง ๆ ทายาไปตั้งเยอะแยะ”

กู้ฮ่าวหมิงรีบตามเธอออกไปทันที

เขาหันกลับมาเห็นฉันเดินกะเผลก ๆ ลังเลอยู่สองวินาที ก่อนจะรีบตามจางหมินหลิงไปอยู่ดี

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • คู่หมั้นที่ยกวันเยี่ยมญาติของฉันให้คนอื่น สุดท้ายก็เสียใจจนแทบคลั่ง   บทที่ 9

    ในศาลผู้พิพากษาถามข้อสงสัยขึ้นมา“ดังนั้น คุณกำลังบอกว่าคุณมีคนรักอยู่แล้ว แต่ลับหลังกลับไปพัวพันกับผู้หญิงอีกคนไม่ชัดเจนอย่างนั้นเหรอ?”กู้ฮ่าวหมิงโต้แย้ง“ผมแค่มองจางหมินหลิงเป็นน้องสาว ผมกับเธอไม่มีความสัมพันธ์แบบอื่น ไม่ได้พัวพันกันไม่ชัดเจนอย่างที่คุณว่า ถ้ารั่วหนิงได้ยิน เธอจะคิดยังไง”เขายังคิดว่าจะเริ่มต้นใหม่ได้อีกคนที่นั่งฟังอยู่ต่างก็โมโหขึ้นมาทันที“นี่พูดจาภาษาคนอยู่หรือเปล่า?”“คุณไม่คู่ควรกับพี่รั่วหนิงเลยสักนิด”กู้ฮ่าวหมิงไม่อยากโต้เถียง เอาแต่ย้ำอยู่เรื่องเดียว“คืนรั่วหนิงของผมมา”ผู้พิพากษาเห็นว่าเขาดื้อรั้นไม่สำนึก จึงตัดสินจำคุกสองปี และเพิกถอนเกียรติยศทั้งหมดของเขางานอันทรงเกียรติของเขาก็จบสิ้นลงทันทีแต่กู้ฮ่าวหมิงกลับไม่สนใจ เอาแต่ตามหาฉัน“รั่วหนิง ผมชดใช้แล้ว คุณหันมามองผมสักครั้งได้ไหม”ฉันชะงักฝีเท้า ก่อนจะจับมือว่านจื่อหางแล้วเดินจากไปอย่างหนักแน่นไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองกู้ฮ่าวหมิงยังคิดจะตามมา แต่ถูกเจ้าหน้าที่จับตัวส่งเข้าคุกจางหมินหลิงเองก็ไม่ได้มีสภาพดีกว่าเท่าไรนักเงินของเธอหมดไปนานแล้ว งานก็ไม่มีแล้วด้วยบ้านที่เคยได้รับจัด

  • คู่หมั้นที่ยกวันเยี่ยมญาติของฉันให้คนอื่น สุดท้ายก็เสียใจจนแทบคลั่ง   บทที่ 8

    กู้ฮ่าวหมิงยังคิดจะตามมา แต่ถูกว่านจื่อหางต่อยล้มลงด้วยหมัดเดียว“ถ้ายังกล้ามารังควานภรรยาของผมอีก ผมส่งคุณเข้าคุกแน่”แต่กู้ฮ่าวหมิงก็ยังมาทุกวันอยู่ดีเขายิ่งนับวันยิ่งรู้สึกว่างเปล่าเดิมทีเขาวางแผนจะแต่งงานไว้แล้วไม่คิดเลยว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้ห้องที่เคยจัดเตรียมไว้ เหลือเพียงเขาคนเดียวยามดึกสงัด ความรู้สึกยิ่งถาโถมกลับมาภาพความหวานในอดีตผุดขึ้นมาทีละฉากตอนนั้นจางหมินหลิงยังไม่ได้กลับมามีเพียงเขากับหลินรั่วหนิง สองคนเคยวางแผนกันไว้ว่า หลินรั่วหนิงจะสอบเข้าทำงานในโรงงาน เป็นพนักงานธุรการตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งส่วนเขาก็จะเปิดร้านเล็ก ๆ แล้วค่อย ๆ สร้างตัวไปด้วยกันจากนั้นก็มีลูกด้วยกันสักคนสองคนความปรารถนาเรียบง่ายเช่นนั้น เคยอยู่ห่างจากเขาเพียงก้าวเดียวเท่านั้นแต่เขากลับเป็นคนปล่อยมันทิ้งไปด้วยมือตัวเองจางหมินหลิงร้องไห้มาหาเขา“เลิกกันแล้ว ทำไมต้องทำกับฉันแบบนี้ด้วย”แค่เธอร้องไห้ เขาก็ใจอ่อนแล้วเพื่อจางหมินหลิง เขาแอบหลินรั่วหนิงไปสอบเข้าทำงานลับ และทุ่มเทวิจัยสิ่งต่าง ๆ ให้หน่วยงานทั้งวันเขาทำแบบนั้นลงไปได้อย่างไรเขารู้ว่าเพียงเขาทำดีด้วย หลินรั่วหนิ

  • คู่หมั้นที่ยกวันเยี่ยมญาติของฉันให้คนอื่น สุดท้ายก็เสียใจจนแทบคลั่ง   บทที่ 7

    ฉันใช้ชีวิตได้ดีมากภายใต้การดูแลของว่านจื่อหางร่างกายก็ฟื้นตัวกลับมามากกว่าครึ่งแล้วว่านจื่อหางมีสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย“ร่างกายคุณยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ จะรีบไปกินยาบำรุงเพื่อมีลูกได้ยังไง ผมกลัวว่าคุณจะรับไม่ไหว”หากรักผู้ชายคนหนึ่งจริง ๆ ก็ย่อมเต็มใจมีลูกให้เขาตอนนี้ฉันก็เป็นเช่นนั้นฉันพร้อมจะเป็นแม่แล้วฉันกับว่านจื่อหางรู้จักกันจากการพบกันเพียงครั้งเดียวในวัยเด็กตอนนั้นฉันเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองเป็นครั้งแรกว่านจื่อหางเป็นคนนำทางให้ฉัน พาฉันค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับชีวิตในเมืองฉันไม่ประหม่าเหมือนตอนเพิ่งเข้าเมืองอีกต่อไป และใช้ชีวิตอย่างมีความสุขมากขึ้นเรื่อย ๆแต่แล้วว่านจื่อหางกลับต้องย้ายบ้านครอบครัวของเขาต้องย้ายไปอยู่ในที่ที่ใหญ่กว่าเดิมว่านจื่อหางไม่มีเวลาแม้แต่จะบอกลาหลังจากนั้นฉันก็ไม่มีเพื่อนเล่นอีก ได้แต่เดินเตร็ดเตร่ไปทั่วหมู่บ้านจนกระทั่งได้เข้าเรียนโรงเรียนภาคค่ำ และได้รู้จักกู้ฮ่าวหมิงฉันจึงค่อย ๆ ลืมว่านจื่อหางไปเดิมทีคิดว่าชาตินี้คงไม่ได้เจอกันอีกแล้วแต่ไม่คิดเลยว่า ตอนที่ฉันร้องไห้ขอร้องหมอให้ช่วยแม่อยู่ในโรงพยาบาลนั้นว่านจื่อหางจะจ่าย

  • คู่หมั้นที่ยกวันเยี่ยมญาติของฉันให้คนอื่น สุดท้ายก็เสียใจจนแทบคลั่ง   บทที่ 6

    ว่านจื่อหางสืบจนรู้ชัดว่างานของจางหมินหลิงได้มาจากการสวมสิทธิ์ แล้วรายงานเรื่องนี้ต่อผู้บริหารระดับสูงไม่เพียงงานจะหายไป เธอยังต้องรับผิดชอบชดใช้ค่าเสียหายอีกด้วยคราวนี้จางหมินหลิงถึงกับอยู่ไม่สุขแล้วเธอรีบย่อตัวลง คว้าจับกู้ฮ่าวหมิงไว้“ฮ่าวหมิง ทำยังไงดี พี่ต้องมีทางช่วยแน่ ๆ พี่รู้จักคนเยอะขนาดนั้น ฉันตกงานไม่ได้จริง ๆ”กู้ฮ่าวหมิงเอาแต่นั่งเหม่อ เขายังทำใจยอมรับความจริงที่ว่าหลินรั่วหนิงแต่งงานใหม่ไม่ได้แล้วเขาจะทำอย่างไรต่อ?เขาถูกทิ้งแล้วเขารู้สึกปวดใจเหลือเกินจางหมินหลิงเขย่าเขาแรง ๆ“พี่ฮ่าวหมิง รีบคิดหาทางสิ”กู้ฮ่าวหมิงที่เคยตามใจเธอทุกอย่าง กลับเพียงมองเธอด้วยสายตาเย็นชา“ตกงานก็ดีแล้ว งานนั้นเดิมทีก็เป็นของรั่วหนิง คืนงานให้รั่วหนิงไปซะ”จางหมินหลิงแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองเธอทุบตีกู้ฮ่าวหมิงด้วยความโมโห“พี่รับปากฉันแล้วนะ งานนั้นเป็นของขวัญวันเกิดของฉัน พี่จะกลับคำได้ยังไง”กู้ฮ่าวหมิงตบหน้าเธอฉาดหนึ่งด้วยหลังมือ“หนวกหูชะมัด ตอนนี้ฉันแค่อยากเจอรั่วหนิง เธออย่ามาที่นี่อีก ต่อไปก็ไม่ต้องมาหาฉัน เป็นเพราะเธอ รั่วหนิงถึงได้จากฉันไป”จางหมินหลิงถึงกับพู

  • คู่หมั้นที่ยกวันเยี่ยมญาติของฉันให้คนอื่น สุดท้ายก็เสียใจจนแทบคลั่ง   บทที่ 5

    ในที่สุดฉันก็หลับลึกไป พอลืมตาตื่นขึ้นมาและเห็นว่าเป็นว่านจื่อหาง ฉันก็รีบก้มมองท้องของตัวเองทันทีว่านจื่อหางเอ่ยปลอบ“ไม่เป็นไรนะ เด็กปลอดภัยแล้ว”เขากุมมือฉันไว้แน่น มอบความอบอุ่นให้ฉันไม่น้อยฉันลูบท้องน้อยของตัวเอง ราวกับเพิ่งรอดพ้นจากหายนะมาได้ด้านนอกมีเสียงเอะอะโวยวายดังไม่หยุดกู้ฮ่าวหมิงส่งเสียงโวยวายอยู่ด้านนอก“จับผมทำไม ผมกำลังจัดการเรื่องคู่หมั้นของตัวเอง ไปหนักหัวใครล่ะ พวกคุณอย่าพูดมั่วสิ รั่วหนิงไม่มีทางท้องลูกชู้หรอก”เขาเอาแต่เรียกลูกฉันว่าลูกชู้คำแล้วคำเล่ากำปั้นของว่านจื่อหางกำแน่นแล้วก่อนหน้านี้เพราะฉันต้องเข้ารับการช่วยเหลือฉุกเฉิน เขาจึงยังไม่มีอารมณ์จะจัดการกู้ฮ่าวหมิงเอาแต่เฝ้าอยู่ข้างกายฉันไม่ห่างแต่ตอนนี้ เมื่อเห็นว่าฉันปลอดภัยดี เขาก็อยากเชือดกู้ฮ่าวหมิงเต็มทีม่านหน้าประตูถูกเปิดออกพรวดกู้ฮ่าวหมิงทำท่าจะเบียดเข้ามาข้างใน“หลบไป”แต่เขายังไม่ทันได้แตะตัวว่านจื่อหางแม้แต่นิดเดียว ก็ถูกคนขวางไว้แน่นเมื่อมองลูกทีมที่ยืนผึ่งผายอย่างน่าเกรงขาม กู้ฮ่าวหมิงก็ยังคงเดือดดาล“หลบไป พวกเราก็เป็นทหารเหมือนกัน อย่าคิดว่าผมไม่รู้ ไม่มีใครมีสิทธิ์ม

  • คู่หมั้นที่ยกวันเยี่ยมญาติของฉันให้คนอื่น สุดท้ายก็เสียใจจนแทบคลั่ง   บทที่ 4

    ฉันจ้องมองเลือดสดที่ไหลออกมาระหว่างขา ในที่สุดก็เริ่มตื่นตระหนก“กู้ฮ่าวหมิง พาฉันไปโรงพยาบาลที”นี่คือเด็กที่ฉันได้มาหลังจากดื่มยาขมมานับไม่ถ้วนและบำรุงร่างกายมาอย่างยากลำบาก กว่าจะตั้งครรภ์ได้สำเร็จ ฉันยังไม่ทันได้รู้ตัวด้วยซ้ำว่าสามารถมีลูกแล้ว และยังไม่ทันได้ดีใจเลยฉันไม่อยากสูญเสียเขาไปดังนั้น ฉันจึงอ้อนวอนอย่างสุดกำลัง“ช่วยฉันด้วย... ฉันเจ็บมาก กู้ฮ่าวหมิง... เห็นแก่ความหลังเถอะ...”ปฏิกิริยาแรกของกู้ฮ่าวหมิงคืออุ้มฉันขึ้น แล้วรีบพาไปโรงพยาบาลแต่จางหมินหลิงกลับตะโกนกล่าวหาเสียงดัง“โอ๊ย พี่ฮ่าวหมิง ดูแล้วเหมือนแท้งลูกเลยนะคะ แต่พี่กับพี่รั่วหนิงยังไม่เคยร่วมหลับนอนกันเลย เด็กคนนี้มาจากไหนกัน หรือว่าพี่โดนสวมเขาแล้ว? ฉันรู้อยู่แล้วว่าพี่รั่วหนิงไม่ใช่คนที่จะทนความเหงาได้หรอก”ฉันกำเสื้อของกู้ฮ่าวหมิงไว้แน่นไม่ยอมปล่อย“งานนั้นฉันไม่เอาแล้ว พาฉันไปโรงพยาบาลเถอะ...”ฉันเจ็บจนแทบหมดสติ แต่กู้ฮ่าวหมิงกลับชะงักไป ฝีเท้าของเขาหยุดลง“ก็แค่ประจำเดือนมาเท่านั้นเอง ก่อนหน้านี้เวลารั่วหนิงมีประจำเดือนก็ปวดแบบนี้เหมือนกัน มีใครมีกระดาษบ้างไหม?”แววอิจฉาริษยาในดวงตาของจางหมิน

  • คู่หมั้นที่ยกวันเยี่ยมญาติของฉันให้คนอื่น สุดท้ายก็เสียใจจนแทบคลั่ง   บทที่ 3

    หลังจากวันนั้น ฉันก็พักรักษาตัวอยู่ที่บ้านอย่างดี และไม่ได้เจอกู้ฮ่าวหมิงอีกเลยจนกระทั่งถึงวันไปไหว้หลุมศพแม่สามีติดธุระ ฉันจึงต้องมาคนเดียวฉันตั้งใจจะเลี่ยงกู้ฮ่าวหมิง แต่กลับถูกเขาขวางไว้ทันที“ผมไม่คิดเลยว่าคุณน้าจะเสียชีวิต เรื่องถึงได้กลายเป็นแบบนี้ ตอนนั้นเรื่องงานนั้น ผมคิดว่าหมินหลิงน

  • คู่หมั้นที่ยกวันเยี่ยมญาติของฉันให้คนอื่น สุดท้ายก็เสียใจจนแทบคลั่ง   บทที่ 1

    เพื่อพบแพทย์แผนจีนอาวุโสด้านนรีเวช ฉันจึงกลับมาที่นี่อีกครั้งหลังจากห่างหายไปนาน แต่ไม่คิดว่าจะได้เจอกู้ฮ่าวหมิงเดินออกมาจากหน่วยงานเวลาผ่านไปนานเกินไป วันสำคัญที่ครั้งหนึ่งเคยจดจำขึ้นใจ ตอนนี้ฉันลืมมันไปนานแล้วเขากับเพื่อนสนิทวัยเด็กยืนเคียงกันท่ามกลางผู้คนที่รายล้อมผู้บังคับบัญชายิ้มอย่างอาร

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status