คู่หมั้นที่ยกวันเยี่ยมญาติของฉันให้คนอื่น สุดท้ายก็เสียใจจนแทบคลั่ง

เพื่อพบแพทย์แผนจีนอาวุโสด้านนรีเวช ฉันจึงกลับมาที่นี่อีกครั้งหลังจากห่างหายไปนาน แต่ไม่คิดว่าจะได้เจอกู้ฮ่าวหมิงเดินออกมาจากหน่วยงาน

เวลาผ่านไปนานเกินไป วันสำคัญที่ครั้งหนึ่งเคยจดจำขึ้นใจ ตอนนี้ฉันลืมมันไปนานแล้ว

เขากับเพื่อนสนิทวัยเด็กยืนเคียงกันท่ามกลางผู้คนที่รายล้อม

ผู้บังคับบัญชายิ้มอย่างอารมณ์ดี ก่อนตบไหล่กู้ฮ่าวหมิงเบา ๆ

“วันหลังอย่าลืมเลี้ยงเหล้างานแต่งพวกเราด้วยนะ สามปีที่ทำวิจัย พวกคุณลำบากกันแล้ว ได้เจอกันแค่วันเยี่ยมญาติเท่านั้น”

สีหน้าของกู้ฮ่าวหมิงแข็งค้างไปชั่วขณะอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนกวาดสายตามองหาร่างของฉันไปรอบ ๆ

จางหมินหลิงเอนตัวซบอกเขาตามความเคยชิน

“พี่กู้ พี่รั่วหนิงไม่โผล่มานานแล้ว วันสำคัญขนาดนี้ยังไม่มาหาพี่เลย ไม่แน่ว่าอาจแต่งงานไปแล้วก็ได้”

สีหน้าของกู้ฮ่าวหมิงเปลี่ยนเป็นไม่น่ามองทันที ก่อนโต้กลับอย่างไม่ลังเล

“เป็นไปไม่ได้ อย่าพูดเหลวไหล”

ส่วนฉันเพิ่งรับใบสั่งยาเสร็จ กำลังรอรับยาแล้วกลับออกไป

พอหันมา เขาก็สบตาเข้ากับฉันพอดี

เขาก้าวตรงมาหาฉันทันที พร้อมรอยยิ้มชัดเจนที่มุมปาก

“รั่วหนิง ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณไม่มีทางลืมวันสำคัญแบบนี้ งานนี้วันหยุดน้อย ผมเองก็ลาหยุดไม่ได้ ลำบากคุณแล้ว”

สายตาของเขาเหลือบไปเห็นป้ายแผนกนรีเวชด้านหลังฉัน ก่อนมีแววรู้สึกผิดวาบผ่านดวงตา

“ประจำเดือนมาแล้วยังปวดอยู่เหรอ”

เมื่อก่อน แค่ได้ยินเขาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ฉันก็มีความสุขจนเต็มหัวใจ

ถึงขั้นโง่หาเหตุผลแก้ตัวแทนเขา เชื่อจริง ๆ ว่าเขาลาหยุดไม่ได้ และเฝ้ารออย่างทุกข์ทรมานอยู่สามปี

แต่ตอนนี้ ฉันวางทุกอย่างลงไปนานแล้ว

ฉันส่ายหน้า กำลังจะอธิบาย

ว่าฉันมาหาหมอเพื่อขอยาสำหรับการตั้งครรภ์

แต่กู้ฮ่าวหมิงกลับเบียดฉันออกไป ดึงจางหมินหลิงให้นั่งลง แล้วให้แพทย์แผนจีนอาวุโสช่วยจับชีพจร

จางหมินหลิงมีสีหน้าเขินอาย

“ฉันแค่เป็นหวัดนิดหน่อยเอง พี่ฮ่าวหมิงไม่ต้องวุ่นวายขนาดนี้ก็ได้ ให้พี่รั่วหนิงตรวจก่อนเถอะ อาการปวดประจำเดือนทรมานมากนะ”

แต่กู้ฮ่าวหมิงกลับยืนกรานให้เธอตรวจอย่างละเอียดก่อน

“เธอชินแล้ว รอสักหน่อยไม่เป็นไรหรอก”

ได้ยินคำพูดนี้ ฉันก็นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ

ครั้งหนึ่ง ฉันปวดประจำเดือนจนแทบเป็นลม ใบหน้าซีดเผือด จึงขอให้เขาแวะร้านยาช่วยซื้อยามาให้หน่อย

แต่รอจนถึงกลางคืน ฉันก็ยังไม่ได้ยาจากเขา

ฉันงอนอยู่ตั้งนาน แต่เขากลับพูดล้อเล่นอย่างไม่ใส่ใจ

“ไว้มีลูกสักคนก็หายแล้ว กินยาไม่ดีต่อร่างกายหรอก”

ส่วนวันที่เขาบอกว่ายุ่งนั้น ความจริงก็แค่ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนจางหมินหลิง

ฉันเหมือนตัวตลกคนหนึ่ง ได้แต่นั่งฟังบรรดาป้า ๆ ชื่นชมความรักของเพื่อนวัยเด็กคู่นั้น

ความสัมพันธ์ของพวกเขาคบ ๆ เลิก ๆ มาตลอด

ฉันทะเลาะมานับครั้งไม่ถ้วน งอนมานับครั้งไม่ถ้วน

ในที่สุดกู้ฮ่าวหมิงก็ขอฉันแต่งงาน และตัดขาดการติดต่อกับจางหมินหลิง

ฉันยิ้มออกมา คิดว่าความรักครั้งนี้ยังมีคุณค่าอยู่

แต่เขากลับไปทำงานลับ ตลอดสามปีที่ผ่านมา ไม่เคยยอมแบ่งวันเยี่ยมญาติให้ฉันแม้แต่วันเดียว

ทั้งหมดถูกยกให้จางหมินหลิงที่อกหักและอารมณ์ย่ำแย่

ส่วนฉันไม่สำคัญ ฉันไม่มีความรู้สึกอย่างนั้นสินะ...

สติของฉันดึงกลับมาสู่ปัจจุบัน

แพทย์แผนจีนอาวุโสเรียกฉัน ก่อนยื่นยาให้

“กินยาตามตำรับนี้ อีกไม่นานก็จะตั้งครรภ์ได้ คนหนุ่มสาวค่อยเป็นค่อยไป ไม่ต้องรีบร้อน”