บทที่ 4

“สมน้ำหน้า! ไม่รู้ว่าโลกนี้มีเดรัจฉานแบบนี้อยู่ได้ยังไง”

เธอยิ่งด่ายิ่งอินจัด จนฉันรีบห้าม “เลิกด่าได้แล้ว วันนี้งานศพสามีฉันนะ ควรเศร้าสิถึงจะถูก”

ฉันพูดพลางก็หยิบกระเป๋าเครื่องสำอางออกมา ใช้เครื่องสำอางกลบสีหน้าแดงระเรื่อของตัวเอง แล้วแต่งหน้าให้ดูอมทุกข์ราวกับเจ็บปวดเจียนตาย

หลังจากยืนยันกับเพื่อนสนิทแล้วว่าลุคนี้ทำให้ฉันดูอิดโรยจริง ๆ เราสองคนก็รีบมุ่งหน้าไปที่สถานที่จัดงานศพด้วยกัน

ระหว่างทาง ฉันยื่นแฟลชไดรฟ์ที่บันทึกคลิปวิดีโอตอนเสิ่นจื้อเหิงยังมีชีวิตอยู่ให้เพื่อนสนิท และบอกให้เธอรอเปิดตามคำสั่งของฉัน

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสรรพ ฉันถึงค่อยส่งข้อความแจ้งสถานที่จัดงานศพเข้าไปในกลุ่ม

คนที่มาถึงเป็นคนแรกคือเสิ่นเหยี่ยน เขาลงจากรถด้วยชุดสูทสีดำ เดินก้าวยาว ๆ มาตรงหน้าฉัน รับดอกไม้สีขาวไปติดที่แขนเสื้อ แล้วเอ่ยคำว่าเสียใจด้วยนะอย่างเป็นกิจลักษณะ

ตามมาติด ๆ คือบรรดาญาติสนิทมิตรสหายที่ไม่รู้ความจริง

ความโศกเศร้าของพวกเขาออกมาจากใจจริง จนฉันเห็นแล้วก็รู้สึกจุกในอก

เสิ่นจื้อเหิง นายแกล้งทำเป็นหายตัวไป ทำให้คนตั้งเท่าไหร่ต้องเสียใจ

วันนี้นายต้องชดใช้คืนมาทีละนิดแล้วละ

ถัดมาก็คือพวกคนที่เรียกว่าเพื่อนสนิทของเขา

สีหน้าของพวกเขาแต่ละคนซีดเผือด ท่าทางตอนที่รับดอกไม้สีขาวไปจากมือฉันก็ยังสั่นเทาเล็กน้อย

จนกระทั่งในที่สุดก็มีเพื่อนของเขาคนหนึ่งดึงตัวฉันไปคุยข้าง ๆ

“พี่สะใภ้! รีบยกเลิกงานเถอะ! พี่เหิงยังไม่ตายนะ! ช่วงหลายวันนี้เขาตามหาพี่สะใภ้จนแทบบ้า! พี่สะใภ้ไม่เห็นประกาศคนหายบนทีวีเหรอ”

ฉันกะพริบตา พยายามบีบน้ำตาออกมาสองหยดอย่างยากลำบาก

“ไม่ต้องมาปลอบใจฉันหรอก ประกาศคนหายนั่นซ่งเนี่ยนเป็นคนโพสต์นี่”

“คนตายไปแล้วฟื้นคืนมาไม่ได้ ฉันไม่ขอตั้งความหวังว่าเขายังมีชีวิตอยู่อีกแล้ว”

เขายังอยากจะพูดอะไรต่อ ฉันก็รีบขยิบตาให้เพื่อนสนิท เธอจึงรีบดึงเขาให้นั่งลง

เมื่อเห็นว่าคนมากันพอสมควรแล้ว ฉันก็เดินขึ้นไปบนเวทีเพื่อทดสอบไมค์

“ขอขอบคุณทุกท่านที่สละเวลามาร่วมงานศพของสามีผู้ล่วงลับของฉัน...”

พูดยังไม่ทันจบ ก็ถูกเสียงกรีดร้องขัดจังหวะ

“ฉู่จือเวย! เธอเป็นบ้าไปแล้วเหรอ ฉันบอกแล้วไงว่าจื้อเหิงยังไม่ตาย!”

ซ่งเนี่ยนยืนอยู่ตรงประตู จ้องมองฉันด้วยสายตาดุดัน

“ตกลงเธอเป็นภรรยาเขาจริงหรือเปล่า จื้อเหิงหายตัวไปสามเดือน ยังหาตัวไม่พบเธอก็จัดงานศพให้เขาแล้ว! ฉันไม่ยอมหรอกนะ!”

ฉันมองไปด้านหลังของเธอ ไม่มีแม้แต่เงาของเสิ่นจื้อเหิง

มาถึงขั้นนี้แล้ว เสิ่นจื้อเหิงก็ยังไม่ยอมโผล่หัวออกมาเองอีก

ฉันหลุบตามองซ่งเนี่ยน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เธอไม่ยอมเหรอ เธอมีสิทธิ์อะไรมาไม่ยอม เธอเป็นคนพูดเองนะว่าฉันต่างหากที่เป็นภรรยาของเขา”

ซ่งเนี่ยนเบิกตากว้าง ภายในดวงตากลับมีน้ำตาเอ่อล้น “เธอทำไมถึงใจร้ายได้ขนาดนี้ พี่เหิงรักเธอหมดหัวใจ แต่เธอกลับเที่ยวป่าวประกาศว่าเขาตายง่าย ๆ แบบนี้น่ะเหรอ!”

“ถ้าเขายังไม่ตายล่ะ”

สายตาของฉันไปหยุดอยู่ที่ร่องรอยบนลำคอของเธอที่ยังไม่จางหายไป ก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา “ต่อให้เขายังไม่ตาย ผู้ชายนอกใจคนหนึ่งก็ไม่คุ้มค่าให้ฉันต้องมาเปลืองแรงหรอก”

สิ้นเสียงพูด ฉันก็ให้คนมาลากซ่งเนี่ยนไปไว้ข้าง ๆ แล้วดำเนินการจัดงานศพต่อไป

เพิ่งจะอ้าปากพูด ตรงประตูก็ปรากฏร่างของคนสวมเสื้อผ้ามอซอ รูปร่างผอมโซคนหนึ่ง

เขายืนอยู่ตรงประตู เอ่ยด้วยเสียงสะอื้น “ที่รัก ฉันยังไม่ตาย ฉันกลับมาแล้ว”