บทที่ 2

ข้อความก่อนหน้านี้ฉันไม่ได้ตอบกลับ ตอบไปแค่ข้อความสุดท้ายเท่านั้น

“คนก็ตายไปแล้ว จะมาโกรธอะไรอีกล่ะ”

พูดจบ ฉันก็โยนโทรศัพท์ทิ้งไว้ แล้วไปเก็บของที่เสิ่นจื้อเหิงทิ้งไว้ในบ้าน

ตลอดสามเดือนมานี้ ฉันแทบจะขลุกอยู่แต่ในเมืองที่เขาไปเล่นสกีเพื่อตามหาร่องรอยของเขา ไม่ค่อยได้กลับบ้าน

ภายในห้องนอน นอกจากเตียงแล้วก็แทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากนัก

แต่พอเปิดตู้เสื้อผ้า ฉันก็ต้องยืนอึ้งอยู่กับที่

เสื้อผ้าของเสิ่นจื้อเหิงในตู้หายไปกว่าครึ่ง ที่เหลืออยู่ก็แทบจะเป็นชุดที่ใส่ในฤดูกาลนี้ไม่ได้แล้ว

น้ำตาของฉันพลันร่วงหล่น ฉันแค่นหัวเราะตัวเอง

สามเดือนมานี้ เพื่อตามหาเบาะแสของเขา ฉันแทบจะกินนอนอยู่บนภูเขาหิมะ มีแค่ตอนที่ทนไม่ไหวจริง ๆ ถึงจะเลือกกลับมาพักผ่อนที่บ้าน

แต่เสิ่นจื้อเหิงกลับแอบกลับบ้านมาเอาของของตัวเองไปตั้งหลายครั้ง ในช่วงเวลาที่ฉันแทบจะสติแตก

ฉันเปิดกล้องวงจรปิดในบ้าน ดึงภาพย้อนหลังช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมาแล้วกดเล่นแบบเร่งความเร็ว

ช่วงต้นเดือน เสิ่นจื้อเหิงโอบไหล่ซ่งเนี่ยนเดินเข้าบ้านมา ผ่านไปสองชั่วโมงถึงค่อยหอบเสื้อผ้ากองโตออกไป

ช่วงกลางเดือน เสิ่นจื้อเหิงอุ้มซ่งเนี่ยนในท่าเจ้าหญิงกลับมาบ้าน แล้วค่อยออกไปตอนฟ้าสางของอีกวัน

ช่วงกลางคืนของเมื่อวานซืน ทั้งสองคนอาศัยความมืดกลับมาที่บ้าน แล้วค่อยออกไปตอนเช้าของเมื่อวาน

ช่วงเวลาเหล่านี้ ล้วนเป็นตอนที่ฉันกำลังออกตามหาร่องรอยของเสิ่นจื้อเหิงอยู่เมืองข้าง ๆ ทั้งนั้น

ระหว่างที่ดูกล้อง น้ำตาของฉันร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสาย ไม่ใช่เพื่อเสิ่นจื้อเหิง แต่เพื่อตัวเองต่างหาก

ทุ่มเททุกอย่างเพื่อคนน่าสะอิดสะเอียนแบบนี้!

ช่างไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย!

ตอนฉันไม่ได้หลับไม่ได้นอนทั้งคืนเพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของเขา เขากลับพาคนที่เรียกว่าเพื่อนมาค้างบ้านฉัน แถมอาจจะเป็นบนเตียงของฉันด้วยซ้ำ

มือของฉันจิกมุมโต๊ะแน่น พยายามระงับอารมณ์ไม่ให้ตัวเองร้องไห้จนหายใจไม่ทัน

โทรศัพท์ที่ถูกโยนทิ้งไว้ในห้องนั่งเล่นดังขึ้น

ฉันไม่มีอารมณ์จะรับสาย แต่คนปลายสายก็โทรเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนจะไม่ยอมแพ้ถ้าฉันไม่รับสาย

ฉันสูดหายใจเข้าลึก แล้วเดินไปที่ห้องนั่งเล่น

พอเห็นชื่อที่โทรเข้ามาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบกดรับสาย “อาเล็ก มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ”

“เสิ่นจื้อเหิงยังไม่ตาย”

จากนั้นเขาก็ส่งคลิปวิดีโอมาให้คลิปหนึ่ง

ฉันกดเข้าไปดู ในคลิปเสิ่นจื้อเหิงกำลังคล้องแขนดื่มเหล้าพร้อมกับซ่งเนี่ยน สายตาของทั้งสองคนที่มองกันหวานเยิ้มจนแทบจะดึงออกมาเป็นเส้นได้

ฉันลมหายใจสะดุด นิ้วมือสั่นระริกไม่หยุด คำพูดที่เอ่ยออกมาก็แฝงไปด้วยความสั่นเครือ

“ฉันรู้ค่ะว่าเขายังไม่ตาย”

คนปลายสายเหมือนจะประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมา

“แล้วเธอยังจะจัดงานศพให้เขาอีกเหรอ”

“ทุกคนบอกฉันว่าเขาตายแล้ว ฉันก็เชื่อ เพราะงั้นฉันก็ควรเตรียมงานศพให้เขา”

เสิ่นเหยี่ยนเงียบไปครู่หนึ่ง “เป็นหม้ายแล้วสินะ”

ฉันส่งเสียงตอบรับอืม

เสิ่นเหยี่ยนเป็นอาของเสิ่นจื้อเหิงที่ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด ฉันกับเขาแทบจะไม่ค่อยได้ข้องเกี่ยวกันเลย

เขาเป็นคนแรกที่มาเปิดโปงเรื่องที่เสิ่นจื้อเหิงยังไม่ตายให้ฉันฟัง ฉันติดค้างน้ำใจเขาแล้ว

“อาเล็กคะ ถ้าคุณมีเวลา อีกเจ็ดวันเชิญมาร่วมงานได้นะคะ”

“แน่นอนอยู่แล้ว”

ต่อมา เขาก็ส่งวิดีโอมาให้อีกคลิปหนึ่ง

คนข้างกายเสิ่นจื้อเหิงยื่นโทรศัพท์มือถือให้เขาดู แล้วเขาก็ปาแก้วเหล้าทิ้งอย่างแรง

ซ่งเนี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ สะดุ้งตกใจ จากนั้นก็วางมือลงบนแผงอกของเขาพลางลูบเบา ๆ เหมือนกำลังพูดปลอบใจอะไรบางอย่าง

ในบาร์เสียงดัง ฉันเลยได้ยินไม่ค่อยชัด

แต่ฉันเห็นว่าสีหน้าของเสิ่นจื้อเหิงพลันอ่อนลง ถึงขั้นซุกหน้าลงบนไหล่ของซ่งเนี่ยน

เสิ่นจื้อเหิงต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเพราะข้อความที่ฉันส่งเข้าไปในกลุ่มแน่ ๆ แต่ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าแค่คำพูดไม่กี่คำของซ่งเนี่ยนจะทำให้เขาสงบสติอารมณ์ลงได้