ดวงตาของเธอแดงก่ำจากการร้องไห้ ทั้งตัวผอมลงไปมาก พอเห็นว่าเขาลืมตาขึ้น น้ำตาก็ไหลลงมาอีก แล้วเธอก็ถอดผ้าคุ้มครองจากคอตัวเอง สวมมันให้เขาด้วยท่าทางแข็ง ๆ“นี่เป็นของที่คุณย่าฉันให้มา ฉันใส่มาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยได้รับบาดเจ็บแม้แต่ครั้งเดียว” น้ำเสียงของเธอในตอนนั้นทั้งแหบทั้งดุ “ตอนนี้ฉันให้มันกับนาย ฉีเหย่ นายต้องใส่มันไว้ให้ดี จากนี้ไป ห้ามบาดเจ็บอีก”เขาเคยรังเกียจคู่หมั้นคนนี้อย่างมาก ควรจะดึงมันออกแล้วโยนใส่หน้าเธอไปตั้งแต่ตอนนั้นแต่วันนั้นเหมือนมีอะไรบางอย่างดลใจ เขากลับไม่ทำ แค่หัวเราะเย็น ๆ แล้วพูดว่า “บ้าอำนาจขนาดนี้เลยเหรอ แล้วฉันต้องใส่มันไปทั้งชีวิตเลยหรือไง?”เธอเงียบไปนานมาก ก่อนจะพูดเบา ๆ ว่า “รอวันที่ฉันไม่รักนาย วันนั้นนายก็ถอดมันออกได้ เพราะวันนั้น ฉันจะมาขอมันคืนเอง”ไม่รู้ทำไม ตอนนี้พอนึกถึงประโยคนั้น ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ก็พุ่งขึ้นมาในอก แต่เขารีบกดมันลงไป แล้วเอนหลังพิงโซฟา ยิ้มเย็นอย่างไม่ใส่ใจ “เธอจะเอาคืนไปทำอะไร”“ไม่ทำอะไรหรอก” น้ำเสียงของเวินซูเยว่เรียบมาก “แค่ไม่อยากให้คุณแล้ว”ความหงุดหงิดที่ควบคุมไม่ได้กลับพุ่งขึ้นมาอีกครั้ง ฉีเหย่มองใบหน
더 보기
