All Chapters of ดุจน้ำค้างรุ่งสางกับแสงจางริบหรี่: Chapter 11 - Chapter 19

ความหงุดหงิดอัดอั้นที่กดทับอยู่ในอกของฉีเหย่มาหลายวันพลันระเบิดขึ้นในทันที ราวกับมีคนจุดชนวนเข้าให้ ตูมเดียว ทุกอย่างก็พังทลายหมดสิ้น เขากระชากช่อดอกไม้ติดอกออกอย่างแรงแล้วฟาดลงพื้น ช่อดอกไม้เด้งอยู่สองที ก่อนกลิ้งไปบนพรมแดงอย่างโดดเดี่ยว“พวกคุณล้อผมเล่นบ้าอะไรกันวะ?!” เสียงของเขาดังก้องไปทั่วหอประชุม จนทุกคนสะดุ้งตกใจ “เรื่องแต่งงานใหญ่ขนาดนี้ เปลี่ยนตัวเจ้าสาวแล้วยังไม่บอกผมอีก?!”ทั้งงานแตกตื่นทันทีแขกในงานต่างหันไปซุบซิบกระซาบกัน เหมือนฝูงนกกระจอกที่ถูกทำให้แตกตื่น ส่งเสียงจอแจไม่หยุด บรรยากาศเต็มไปด้วยความตื่นเต้นของคนที่กำลังรอดูเรื่องสนุกเวินอวิ๋นหว่านยืนอยู่บนพรมแดง ใบหน้าซีดขาว มือไม้ทำอะไรไม่ถูก กำชายกระโปรงแน่นจนข้อนิ้วซีด ดวงตาแดงก่ำราวกับกำลังจะร้องไห้ออกมาแม่ของเขาหน้าบึ้งตึง ลุกพรวดขึ้นทันที “ฉีเหย่! ทำอะไรระวังหน่อย ให้มันรู้บ้างว่านี่ที่ไหน!”“ระวังบ้าอะไรล่ะ!” ฉีเหย่ระเบิดอารมณ์เต็มที่ เขายกเท้าถีบชั้นวางดอกไม้ข้างตัวจนคว่ำลงกับพื้น แจกันแตกกระจาย น้ำกับดอกไม้หกเกลื่อน กลีบดอกไม้เปื้อนดินดูน่าอนาถ “ผมไม่สนว่าเธอจะเป็นลูกสาวตระกูลเวินหรือไม่ งานแต่งนี้ผมไม่แต

จดหมายรักปึกแล้วปึกเล่า ซองสีชมพู ซองสีฟ้า ซองสีขาว บางซองยังมีสติกเกอร์ติดอยู่ แปะเบี้ยวๆ บิดๆ ราวกับตอนติดมือกำลังสั่นเศษข่าวทีละแผ่น ปกนิตยสาร ข่าวจากหนังสือพิมพ์ ทั้งหมดเป็นรูปของเขา บางรูปถูกตัดมาจากนิตยสาร ขอบกระดาษถูกตัดอย่างเรียบร้อย บางรูปเป็นภาพที่พิมพ์ออกมา ความละเอียดไม่สูงนัก ภาพเบลอเล็กน้อย แต่เธอก็ยังเก็บไว้มีกระดาษห่อลูกอมแท่งอยู่ชิ้นหนึ่ง ยับย่นจนดูไม่ได้ เป็นพลาสติกใสที่พิมพ์ลายสตรอว์เบอร์รีเอาไว้เขาเคยโยนมันทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ แต่เธอเก็บมันกลับมายังมีรูปถ่ายอีกใบหนึ่ง เป็นภาพถ่ายหมู่ตอนสองครอบครัวมารวมตัวกัน เขาทำหน้าเบื่อหน่าย หันหน้าไปมองทางอื่น ส่วนเธอยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ มุมปากยกสูง เผยให้เห็นฟันขาวเล็กน้อย ด้านหลังรูปมีตัวหนังสือเขียนไว้หนึ่งบรรทัด แต่ภาพไม่ชัดเกินไป มองไม่ออกว่าเขียนอะไรฉีเหย่จ้องสิ่งของเหล่านั้น นิ้วมือกำขอบโต๊ะแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อไม้ เศษไม้ทิ่มเข้าไปในซอกเล็บจนเจ็บ แต่เขาไม่ยอมปล่อยมือเธอทิ้งของพวกนี้หมดแล้วเธอทิ้งทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขาเขานึกถึงคำพูดของเธอขึ้นมา “อีกไม่นาน ฉันก็จะไม่กวนคุณแล้ว”เธอไม่ได้พูดประ

ฉีเหย่ชะงักงัน น้ำตาเกาะอยู่บนแพขนตา แต่ไม่ยอมร่วงลงมา“ลองคิดดูสิ” ลู่ฉือมองเข้าไปในดวงตาของเขา พูดช้าๆ ทีละคำ “นายบอกว่าเธอน่าเบื่อ แต่ตอนที่เธอซ้อมเปียโนจนมือเต็มไปด้วยด้าน นายเคยแอบมองเธอหรือเปล่า? นายบอกว่าเธอหัวโบราณ แต่ทุกครั้งที่เธอคอยดูแลคอยจัดการเรื่องของนาย ในใจนายจริงๆ แล้วรู้สึกดีหรือเปล่า? นายบอกว่าเกลียดเธอ แต่ตลอดเจ็ดปีที่เธอวิ่งตามนาย มีครั้งไหนบ้างที่นายผลักไสเธอจริง ๆ”ฉีเหย่าอ้าปาก แต่พูดอะไรไม่ออก ลำคอเหมือนมีอะไรบางอย่างติดค้างอยู่“นายพาเซี่ยอวิ๋นซูไปอวดไปทั่ว จูบเธอต่อหน้าเวินซูเยว่ นายไม่รู้สึกเลยเหรอว่าตัวเองทำตัวเด็กมาก?” น้ำเสียงของลู่ฉือไม่ได้ดังนัก แต่ทุกคำพูดกลับเหมือนค้อนที่กระแทกลงบนหัวใจของเขาทีละครั้ง “นายไม่ได้ชอบเซี่ยอวิ๋นซูหรอก นายแค่อยากยั่วให้เวินซูเยว่หึง นายอยากเห็นเธอหึง อยากเห็นเธอวิ่งตามนาย อยากให้สายตาและความสนใจทั้งหมดของเธออยู่ที่นายคนเดียว”“หุบปาก!” เสียงของฉีเหย่าแหบจนแทบไม่เป็นเสียง ราวกับถูกบีบออกมาจากลำคอ“นายชอบเธอมานานแล้ว” ลู่ฉือไม่ได้หยุดพูด บุหรี่ยังคีบอยู่ระหว่างนิ้ว เถ้าบุหรี่ร่วงลงพื้นเต็มไปหมด “นายแค่ชินกับการมีเธออยู่

ฉีเหย่ยืนอยู่หน้าประตูโรงแรมตลอดบ่าย ไม่ได้จากไปไหนเขานั่งอยู่บนขั้นบันได เสื้อสูทถอดพาดไว้บนเข่า แขนเสื้อเชิ้ตพับขึ้นถึงข้อศอก แขนถูกยุงกัดเป็นตุ่มหลายจุด แต่เขาไม่เกาเลยสักครั้งเขาโทรหาลู่ฉือ เสียงแหบหนัก “ช่วยฉันตรวจเซี่ยอวิ๋นซู”“ตรวจอะไร”“ตรวจทุกอย่างที่เธอทำมาตลอดหลายปี โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับเวินซูเยว่”ลู่ฉือเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงกดคีย์บอร์ดดังมาจากปลายสาย “ในที่สุดนายก็คิดได้แล้วเหรอ?”“อย่าพูดมาก รีบไปตรวจ”หนึ่งชั่วโมงต่อมา ลู่ฉือส่งไฟล์มาให้ หนากว่าสิบหน้า ตัวอักษรแน่นขนัด มีทั้งภาพแคป หน้าจอ เสียงบันทึก และรายการโอนเงินฉีเหย่กดเปิดอ่าน สีหน้าค่อยๆ มืดลงเรื่อยๆสิ่งที่เซี่ยอวิ๋นซูทำมาตลอด ไม่ได้มีแค่เรื่องลักพาตัวและใส่ร้ายเธอจ้างคนไปทำมือกับรถของเวินซูเยว่ ท่อเบรกถูกกรีดจนรั่ว เบรกเสีย เวินซูเยว่เกือบขับตกสะพานทางยกระดับตอนกลับบ้านครั้งนั้นเวินซูเยว่นอนโรงพยาบาลหนึ่งสัปดาห์ ซี่โครงร้าวสองซี่ ศีรษะถูกเย็บสี่เข็มเขาคิดว่าเป็นอุบัติเหตุ และไม่เคยไปดูเธอเลยเธอจ้างคนขโมยผลงานออกแบบของเวินซูเยว่ เวินซูเยว่เรียนออกแบบเครื่องประดับ ผลงานจบการศึกษาของเธอเป็น

เวินซูเยว่ชะงัก น้ำตาเกาะอยู่ที่ขนตา สั่นระริก แต่ยังไม่ยอมร่วงลงมาฉีเหย่ปล่อยเธอ ถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วล้วงเอาแหวนวงนั้นออกมาจากกระเป๋า หยกสีเขียวใส มีรอยขีดบางๆ หลายรอย นั่นคือรอยที่เขาทำตอนปามัน“เอานี่คืนให้เธอ” เขายื่นแหวนออกไป ฝ่ามือแบออก แหวนวางอยู่กลางฝ่ามือของเขา “ของที่เธอไม่อยากได้ ฉันก็ไม่เอา แต่ถ้าเธอไม่เอาฉันแล้ว…”เขามองเธอ แววตาเด็ดขาด ราวกับตัดสินใจเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิต“งั้นฉันก็ไม่มีอะไรให้มีชีวิตอยู่ต่อแล้ว”รูม่านตาเวินซูเยว่หดลงทันที ใบหน้าซีดขาวในพริบตา “คุณหมายความว่ายังไง?”ฉีเหย่ไม่ตอบ หันหลังเดินออกไปทันที ก้าวยาวมาก รองเท้าหนังเหยียบพื้นปูนทางเดินดัง “ตึงๆๆ” ทุกก้าวเหมือนเหยียบลงบนหัวใจของเธอเวินซูเยว่ยืนอยู่หน้าประตู มองแผ่นหลังของเขาที่ค่อยๆ หายไปจนสุดทางเดิน ลางสังหรณ์รุนแรงพุ่งขึ้นมา เหมือนบางอย่างขาดสะบั้น เส้นที่ตึงมานาน…ขาดลงจริงๆเธอวิ่งตามออกไปข้างล่าง รถของฉีเหย่ยังจอดอยู่ เครื่องยนต์คำราม ไอเสียสั่นกระแทกดัง “ตึ้งๆๆ” ไฟหน้ารถเปิดอยู่ ส่องทางด้านหน้าให้สว่างจ้าเขานั่งอยู่ที่เบาะคนขับ ลดกระจกลงครึ่งหนึ่ง พอเห็นเธอวิ่งตามลงมา มุมปากเข