ลิขิตรักใต้เมฆา のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

ในวันต่อๆ มา เหวินอวี้เจาดูเหมือนจะคิดว่าการคอยรับใช้อยู่ข้างกายท่านหญิง เป็นหน้าที่การงานหลักของตัวเองจริงๆเขามักจะหาข้ออ้างที่สมเหตุสมผลมาคอยอยู่เคียงข้างนางได้เสมอเขาเป็นคนรอบคอบ ละเอียด และวางตัวเก่ง จึงช่วยเหลือหยุนชีได้มาก คนหนึ่งเด็ดเดี่ยวมีเหตุผล อีกคนละเอียดรอบด้าน ทั้งสองจึงยิ่งทำงานเข้าขากันมากขึ้นเรื่อยๆ วันนี้ ในเมืองหลวงมีการจัดงานงานสโมสรบทกวีขายการกุศลเพื่อรับบริจาคช่วยผู้ประสบภัย โดยมีขุนนางผู้ใหญ่ที่น่านับถือหลายท่านเป็นแกนนำ พวกคนใหญ่คนโตมีหน้ามีตาในเมืองหลวงต่างก็มาร่วมงานกันเกือบทั้งหมดหยุนชีในฐานะที่เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดและถูกพูดถึงมากที่สุดในช่วงนี้ ย่อมตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งงานยามที่นางสนทนากับขุนนางผู้ใหญ่หลายท่าน กิริยาท่าทางและคำพูดคำจาล้วนเหมาะสมและดูสุขุมเหวินอวี้เจายังคงติดตามอยู่ข้างกายเช่นเคย ใบหน้าของเขาหล่อเหลาราวกับหยกสลัก โดดเด่นสง่างามเป็นพิเศษเขาไม่ได้ประจบเอาใจอย่างจงใจ แต่ขยันส่งถ้วยชานมอุ่นๆ ให้ได้ถูกจังหวะเวลา หรือไม่ก็อาศัยจังหวะที่หยุนชีกำลังสนทนากับผู้อื่น กระซิบข้อมูลสำคัญให้ฟังสักประโยคสองประโยค ท่าทางดูเป็

เขาไล่บ่าวรับใช้ทั้งหมดออกไป แล้วนั่งอยู่คนเดียวในห้องอักษรอันว่างเปล่า มันไม่ควรเป็นเช่นนี้เขาควรจะเกลียดนางสิเกลียดที่นางทำให้ฉู่ฉู่ตาย ตลอดห้าปีที่ผ่านมา การปล่อยตัว การหยามเหยียด การเมินเฉยที่เขามอบให้นาง ล้วนเป็นผลกรรมที่นางสมควรได้รับต่างหากถึงจะถูกแล้วเหตุใดตอนนี้เขาถึงได้ใจลอยเหมือนคนสูญเสียจิตวิญญาณเช่นนี้?และในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูห้องอักษรก็ดังขึ้นเบาๆ"ท่านแม่ทัพ" เป็นเสียงของพ่อบ้านชรา"ใต้เท้าซุน เจ้ากรมแพทยารองแห่งสำนักหมอหลวง...ขอเข้าพบอยู่ด้านนอก ขอรับ บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะรายงาน"เผยอี้ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด "ไม่พบ!""ใต้เท้าซุนบอกว่า...เป็นเรื่องเกี่ยวกับอาการป่วยของแม่นางฉู่ฉู่ในตอนนั้นขอรับ"เผยอี้นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ให้เขาเข้ามา"ใต้เท้าซุนผู้นี้อายุมากแล้ว หนวดเคราและผมขาวโพลนไปหมด หลังจากเข้ามาด้านในก็ทำความเคารพอย่างนอบน้อมเป็นอันดับแรก"ท่านแม่ทัพเผย รบกวนยามดึกเช่นนี้ เป็นเพราะจนปัญญาแล้วจริงๆ” "เพียงแต่...เมื่อเร็วๆ นี้ข้าคนนี้ได้จัดระเบียบบันทึกประวัติการรักษาเก่าๆ ของสำนักหมอหลวง แล้วบังเอิญพบเรื่องร

ตั้งแต่หมอหลวงวินิจฉัยผิด โยนความผิดให้ยาเม็ดนั้นเพื่อเอาตัวรอด จนถึงเขาที่เกลียดนางและทรมานนางอยู่ห้าปีเพราะข้อกล่าวหาที่ไม่มีมูลนี้"...การตายของฉู่ฉู่ ไม่เกี่ยวกับยาที่เจ้าให้มาเลย""เป็นความผิดของหมอหลวง... ข้าถูกความแค้นบังตาจนหน้ามืดตามัว ข้า..."เขาพูดจาสับสนไร้ลำดับ และไม่กล้าแม้แต่จะสบตาของหยุนชีหยุนชีฟังเงียบ ๆ สีหน้าปรากฏความตกตะลึงเล็กน้อยนางเงียบไปนาน ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ ราวกับได้ยกเอาภาระหนักอึ้งบางอย่างออกไป"ที่แท้... ก็เป็นเช่นนี้เอง"นางพูดเสียงเบา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโล่งใจ“ข้าเชื่อมาตลอดจริง ๆ ว่าเป็นเพราะยาของข้า…ดังนั้นหลายปีมานี้ ไม่ว่าท่านจะปฏิบัติต่อข้าเช่นไร แม้ข้าจะเจ็บแค้น แต่ก็ยังรู้สึกเสมอว่า…ข้าติดค้างนางอยู่”เพราะเหตุนี้ นางถึงได้อดทนอดกลั้นมานานขนาดนี้เพราะเหตุนี้ในตอนนั้น ที่เขาบีบคั้นให้นางแกะสลักป้ายวิญญาณ ทั้งที่บาดแผลที่มือยังไม่หายดี แต่นางก็ยังคงลงมือแกะสลักมันหัวใจของเผยอี้ราวกับถูกกระชากอย่างแรง มันเจ็บปวดจนเขาแทบจะหายใจไม่ออกเขาขยับก้าวไปข้างหน้าด้วยความร้อนรน หมายจะคว้ามือของนางเอาไว้"ไม่ เจ้าไม่ได้เป็นหนี้ใครทั้งนั้น

ฝนตกกระหน่ำลงมาดั่งฟ้ารั่ว สถานการณ์บนเขื่อนกั้นน้ำเต็มไปด้วยอันตรายรอบด้านในขณะที่ทุกคนกำลังทุ่มเทแรงกายเสริมความแข็งแรงให้แก่ฐานเขื่อน จู่ๆ เนินเขาด้านบนที่ชุ่มโชกไปด้วยน้ำฝนจนดินอ่อน และมีเสียงลั่นแตกหักดังขึ้น"ระวัง! หินบนภูเขาร่วงลงมาแล้ว!" ใครคนหนึ่งแผดเสียงร้องตะโกนจนสุดเสียงหินก้อนใหญ่สองสามก้อนกวาดเอาดินโคลนถล่มลงมา พุ่งเข้าใส่ทิศทางที่หยุนชียืนอยู่เสียงดังสนั่นในชั่วพริบตาเดียว เงาสองร่างก็ขยับเคลื่อนไหวพร้อมๆ กัน!เหวินอวี้เจาที่อยู่ใกล้กว่าปฏิกิริยาตอบโต้รวดเร็วมาก เขาคว้าต้นแขนของหยุนชีไว้ หมายจะฉุดดึงนางให้พ้นจากจุดอันตรายทว่าอีกร่างหนึ่งกลับรวดเร็วยิ่งกว่าคนคนนั้นคือเผยอี้เขาแทบจะไม่หยุดคิดเลยด้วยซ้ำ ทว่าเขาทำไปตามสัญชาตญาณ พุ่งตัวเข้าไปขวาง แล้วใช้แผ่นหลังของตัวเองกำบังปกป้องหยุนชีเอาไว้แน่น"ปัง!"เสียงกระแทกหนักอึ้งดังขึ้น หินก้อนใหญ่กระแทกเข้าที่กลางแผ่นหลังของเขาอย่างจังร่างกายของเผยอี้สั่นสะท้าน ความรู้สึกหวานคาวแล่นขึ้นมาจุกที่ลำคอ เขาพ่นโลหิตสดๆ ออกมาคำหนึ่ง สาดกระเซ็นลงบนพื้นโคลนเขาครางในลำคอเบาๆ แล้วล้มพับอ่อนแรงลงไป ทว่าส่วนลึกของจิตใต้สำน

ทั้งสองจะพบหน้ากันสั้น ๆ ทุกเช้าและเย็น เพื่อแลกเปลี่ยนความคืบหน้าและปรึกษาหารือเกี่ยวกับแผนการในขั้นต่อไปในบางครั้ง หยุนชีจะพกน้ำชาและขนมของว่างไปยังเขื่อนกั้นน้ำด้วยเหวินอวี้เจาก็ไม่เกรงใจ รับมาก็กินทันที บางครั้งยังชี้ไปยังจุดต่าง ๆ เพื่อเล่าความคิดสร้างสรรค์หรือปัญหาที่พบให้นางฟังด้วยสีหน้ากระตือรือร้น เขาไม่ได้จงใจรักษาระยะห่างอีกต่อไป ปลายนิ้วสัมผัสกันบ้างเป็นครั้งคราว และแขนของเขาก็มักยกขึ้นปกป้องนางโดยธรรมชาติ เย็นวันนั้น หินก้อนสุดท้ายถูกฝังลงในฐานเขื่อนอย่างมั่นคงท่ามกลางเสียงโห่ร้องของเหล่าคนงาน บานประตูระบายน้ำขนาดใหญ่ค่อยๆ เลื่อนปิดลง ตัดขาดสายน้ำที่ไหลเชี่ยวกรากฝูงชนส่งเสียงโห่ร้องยินดีดังกึกก้องราวกับสั่นสะเทือนฟ้าดิน โครงการบริหารจัดการน้ำที่กินเวลานานหลายเดือน ในที่สุดก็ประสบความสำเร็จอย่างงดงามเหวินอวี้เจายืนอยู่บนจุดสูงสุดของเขื่อนกั้นน้ำ หันหลังกลับมามองหยุนชีที่อยู่ไม่ไกลแสงอาทิตย์ยามอัสดงแผ่ประกายสีทองอยู่เบื้องหลังเขา ฉาบทั่วร่างด้วยแสงอบอุ่น บนใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่อ่อนล้าทว่าเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขสำราญใจ ก่อนยื่นมือไปทางนาง"ท่านหญิง เขื่