Semua Bab ลิขิตรักใต้เมฆา: Bab 1 - Bab 10

แต่นางกลับทำเป็นเหมือนไม่ได้ยิน สีหน้ายังคงเรียบเฉย ทุกคนต่างคิดว่า เป็นเพราะนางใช้วิธีอาละวาดรั้งตัวเผยอี้ไว้ไม่ได้ จึงเปลี่ยนแผนการใหม่ทว่าผ่านมาห้าปีแล้ว นางเหนื่อยล้าแล้วจริงๆหลังจากงานเลี้ยงในวังเลิกรา นางไม่ได้รีบร้อนกลับจวน แต่ไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้แทน ภายในห้องอักษร ฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห็นนางเดินเข้ามาก็ทรงทอดถอนพระทัยก่อนตลอดห้าปีที่ผ่านมา เรื่องราวเช่นนี้ได้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่านับครั้งไม่ถ้วนพระองค์ลงทัณฑ์ เผยอี้ยอมรับโทษ ทว่าหลังจากนั้นกลับยิ่งได้ใจและทำตัวเหลวแหลกหนักกว่าเดิมหยุนชีร้องทุกข์ พระองค์ทรงปลอบ วนเวียนเช่นนี้ไม่จบสิ้น“ข้ารู้แล้ว เจ้าเด็กเผยอี้นั่นก่อเรื่องอีกแล้ว ข้าจะมีราชโองการลงทัณฑ์ตีสามสิบไม้ประเดี๋ยวนี้ แล้วให้ไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชนอีกสองวัน” หยุนชีส่ายหน้า ก่อนค่อยๆ คุกเข่าลง “เสด็จลุง คราวนี้หม่อมฉันไม่ได้มาเพื่อฟ้องร้องเพ็ดทูลเพคะ”หม่อมฉันมาเพื่อทูลขอหนังสือหย่าขาด”ฮ่องเต้ทรงชะงักไป พระองค์ทรงนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะตรัสขึ้นว่า“ปีนั้นตอนเจ้าปักปิ่น มีบุรุษมากมายในเมืองหลวงมาทูลขอแต่งงาน แต่ในบรรดาผู้คนมากมายเหล่านั้น เจ้ากลับเลือกเผย

ยามที่นางเกิด มารดาก็เสียชีวิตเพราะคลอดยากครั้นอายุได้สิบขวบ บิดาผู้รับสมญานามว่า ท่านอ๋องเทพสงครามก็จากโลกนี้ไปอีกคนในวันนั้นผู้คนพากันหลั่งไหลมาร่วมไว้อาลัยไม่ขาดสาย ต่างเอ่ยปลอบให้นางทำใจและรักษาตัว พร้อมทอดถอนใจสงสารชะตาของนาง นางคุกเข่าอยู่ในศาลวิญญาณอย่างเลื่อนลอยและไม่รู้จะทำเช่นไร และนั่นก็เป็นครั้งแรกที่นางได้พบเผยอี้ เขาเดินทางมาพร้อมกับคนในครอบครัว ทว่าหลังจากจุดธูปเคารพศพเสร็จแล้วเขากลับไม่ได้จากไป แต่เดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้านางเขาล้วงมือเอาน้ำตาลกวนออกมาส่งให้นาง ทว่าอ้ำอึ้งอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเค้นคำพูดแห้งแล้งออกมาได้“เจ้า... อย่าได้โศกเศร้าจนเกินไปเลย ท่านอ๋องเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ค้ำฟ้า เขาจะคอยเฝ้ามองและปกป้องเจ้าจากบนสรวงสวรรค์ตลอดไป”ในตอนนั้น แววตาของเขาสะอาดบริสุทธิ์ แฝงด้วยความจริงใจอันซื่อๆ ต่อมาแคว้นทางตะวันตกเฉียงเหนือยกทัพมาเข้ารุกรานอีกครั้ง เผยอี้ในวัยเพียงสิบหกปีก็ใจกล้าทูลขออาสาออกรบ จนสามารถควบคุมสถานการณ์ศึกทางตะวันตกเฉียงเหนือไว้ได้สำเร็จไม่ปล่อยให้หยาดเหงื่อแรงกายชั่วชีวิตของบิดานาง และชีวิตของเหล่าทหารกล้าใต้ผู้บังคับบัญชาต้องสูญ

ชาวบ้านที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นล้อมจวนแม่ทัพเอาไว้ ภายในจวน เหล่าบ่าวไพร่ต่างเงียบกริบราวกับจักจั่นหน้าหนาว หยุนชียืนนิ่งอยู่หลังบานประตู สีหน้าหมองลงเล็กน้อย ขณะที่เสียงฝีเท้าของเผยอี้ดังแว่วมาจากทางด้านหลัง“ดูเรื่องดีๆ ที่เจ้าก่อไว้สิ!” แววตาของเขาฉายแววหงุดหงิดรำคาญใจออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง“เพื่อสร้างชื่อว่าเป็นสตรีแสนดี ถึงกับต้องตั้งโรงทานแจกเสื้อผ้า บัดนี้กลับสร้างความวุ่นวายใหญ่โต”หยุนชีเงยหน้าขึ้น สายตาสงบนิ่ง “เรื่องราวยังไม่ทันสืบสวนให้กระจ่าง ท่านก็ปรักปรำว่าเป็นความผิดของข้าแล้วรึ?”“หากไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นใคร!” เผยอี้ตวาดขัดเสียงแข็ง“ยามนี้ลือกันไปทั่วทั้งเมืองหลวงแล้ว เจ้ายังจะมาโต้กลับอีก!”“ในเมื่อท่านแม่ทัพเผยปักใจเชื่อว่าเป็นบาปกรรมของข้า เช่นนั้นก็จัดการง่ายนิดเดียว” หยุนชีเดินสวนผ่านเขาไป ก่อนสั่งให้คนเปิดประตูใหญ่ทันที“ก็ส่งเรื่องให้ศาลต้าหลี่ซื่อเป็นผู้สืบสวนเสีย ถูกผิดอย่างไร ย่อมมีความยุติธรรม”“หากเป็นความผิดของข้าจริง ข้าจะไม่ปัดความรับผิดชอบเด็ดขาด!” เมื่อกลุ่มชาวบ้านเห็นท่าทีที่ไม่ยอมถอยและไม่ยอมก้มหัวของนาง ต่างก็พากันเงียบเสียงลงมีบา

วันแรกที่ย้ายกลับมายังจวนท่านหญิง หยุนชีถูกปลุกด้วยเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วจากนอกหน้าต่าง เหล่าบ่าวไพร่เดินกันอย่างกระฉับกระเฉง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แม้แต่นกเขาที่แขวนอยู่ใต้ระเบียงก็ยังร้องเสียงใสเป็นพิเศษ หลิวหลียกน้ำอุ่นเข้ามาพร้อมยิ้มจนตาหยี"ท่านหญิงตื่นแล้วหรือเจ้าคะ? ห้องครัวเตรียมขนมซานเย่าไส้พุทราจีนของโปรดของท่านไว้ให้แล้ว ทั้งยังมีรังนกที่เพิ่งตุ๋นเสร็จใหม่ๆ อีกด้วยเจ้าค่ะ""จริงด้วยเจ้าค่ะ คนเฝ้าประตูบอกว่า ตั้งแต่เช้ามีเถ้าแก่จากหลายร้านส่งนามบัตรเข้ามา บอกว่าผ้าและเครื่องประดับที่ท่านสั่งไว้ก่อนปีใหม่มาถึงแล้ว ถามว่าท่านหญิงจะสะดวกไปดูเมื่อใดเจ้าคะ!”หยุนชีนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มองตัวเองในกระจกที่ดูมีสีหน้าเปล่งปลั่งขึ้น จนรู้สึกเหมือนฝัน เพียงแค่ย้ายออกจากสถานที่แห่งนั้นมาได้แค่แค่วันเดียว ราวกับได้เปลี่ยนเป็นคนละโลกกลิ่นอายชีวิตที่เป็นของตัวนางเองอย่างแท้จริงที่ห่างหายไปนานเช่นนี้ ทำให้เส้นชีพจรหัวใจที่ตึงเครียดมาตลอดห้าปีของนางได้ผ่อนคลายลงเสียทีฮ่องเต้ทรงออกราชโองการด้วยพระองค์เอง ประกาศชัดเจนว่าข่าวลือเรื่องโรคระบาดสืบทราบความจริงแน่ชัดแล้ว ไม่มีคว

เผยอี้ราวกับถูกตะปูตอกตรึงไว้กับที่ โลหิตในกายสูบฉีดหนีหายจนใบหน้าซีดเผือด จ้องมองหยุนชีอย่างไม่ยากจะเชื่อทว่าหยุนชีกลับไม่มองพวกเขาอีก นางหันหลังกลับแล้วเอ่ยกับเหวินอวี้เจาว่า"ใต้เท้าเหวิน พวกเราไปกันเถิด ยังมีโรงทานอีกหลายแห่งต้องตรวจตรา” "พ่ะย่ะค่ะ เชิญท่านหญิง"เหวินอวี้เจาปฏิบัติตามอย่างว่าง่าย ก่อนขยับตัวหลีกทางให้นาง ยามที่ดวงตาจิ้งจอกเจ้าเสน่ห์นั้นกวาดผ่านเผยอี้ เต็มไปด้วยความเย้ยหยันอย่างไม่คิดจะปิดบังเมื่อเดินออกมาได้ระยะหนึ่ง เสียงอึกทึกก็ถูกทิ้งไว้ด้านหลัง หยุนชีชะลอฝีเท้า แล้วหันไปมองเหวินอวี้เจาที่เดินข้างกายอย่างสบายอารมณ์ "ใต้เท้าเหวิน""พ่ะย่ะค่ะ?" เหวินอวี้เจาขานรับพลางเอียงศีรษะลงเล็กน้อย"ด้วยฐานะผู้ตรวจการแห่งสำนักตูชาหยวนของท่านในยามนี้ เหตุใดต้องมาเข้าร่วมตลกขบขันกับเสด็จลุง ยอมเสียเวลาตั้งหลายวันมาอยู่ข้างกายข้าเช่นนี้ด้วย?"หยุนชีเอ่ยถามออกไปตรงๆนางไม่เชื่อหรอกว่า เสด็จลุงจะยอมให้ขุนนางหนุ่มผู้กุมอำนาจสำคัญในราชสำนักละทิ้งราชการแผ่นดิน เพียงเพื่อส่งมาสร้างความสำราญใจให้แก่ตัวนางเท่านั้นเหวินอวี้เจาหัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความนิ่ง