All Chapters of Mrs. Sterling, I Don't Want a Divorce!: Chapter 11 - Chapter 20

Quinn"Dalian mo naman," reklamo ni Shalani habang nakatayo sa may pintuan ng sala. Nakahalukipkip siya at ilang beses nang sumilip sa wristwatch na suot niya. Halata sa mukha niya ang excitement na kanina pa niya pilit pinipigilan."Kapag na-late tayo, baka sa pinakadulong row na naman tayo mapunta. Gusto ko pa namang makita si Daphne nang malapitan."Napailing na lang ako habang inaayos ang strap ng handbag ko. Hindi ko na siya sinagot dahil alam kong wala ring saysay ang makipagtalo.Simula pa lang nang sabihin niyang gusto niya akong isama sa fan meeting ni Daphne, alam kong wala na akong kawala. Kilala ko si Shalani. Kapag may gusto siya, gagawin niya ang lahat para mapapayag ang taong kausap niya.Kung tutuusin, hanggang ngayon ay gusto ko pa ring umatras.Hindi dahil wala akong oras o may iba akong lakad, kundi dahil ayokong makita ang babaeng ilang araw nang gumugulo sa isip ko. Sa tuwing naiisip ko ang mukha ni Daphne, kusa ring bumabalik sa alaala ko ang nangyari noong araw n

QuinnMabilis akong umalis ng event hall dahil kailangan kong magpalamig. Hindi ko kayang manatili roon at panoorin si Gavri na parang wala lang habang kasama niya si Daphne, lalo na’t ilang minuto pa lamang ang lumipas mula nang makita ko kung paano nagbago ang expression ng babae nang makita niya ang lalaki.Mas lalo akong maiinis kapag nakita niya akong nakaupo sa VIP area at malalaman niyang nasaksihan ko ang lahat. Ayaw kong makita niya kung gaano ako ka-badtrip dahil baka kung ano pa ang isipin niya.Hindi naman ako nagseselos.Hindi talaga.Kailangan ko lang huminga nang maayos bago ako makapagsalita ng kung anu-ano sa kanya.Nakarating ako sa restroom at agad kong kinuha ang cellphone ko para i-chat si Shalani. Ayokong bigla na lamang niya akong hanapin at isipin na may nangyari sa akin. Nag-type ako ng maikling message at hindi nagtagal ay nakatanggap din ako ng reply.“Okay, patapos naman na ito. Kita tayo after at sabay umuwi,” reply niya.Simpleng “okay” lamang ang tinugon

Quinn“Damn it, Laree. Hindi mo sinabi na dito ang punta natin!”Napalingon ako kay Oliver at hindi ko napigilang mapangisi nang makita ang expression niya. Halatang-halata sa mukha niya ang pagsisisi sa pagsama sa akin, lalo na nang tuluyan naming marating ang destinasyon namin matapos ang halos dalawang oras na biyahe.May dalawang oras din kaming nagtiis sa expressway bago tuluyang nagbago ang daan. Mula sa maayos na kalsada, napalitan iyon ng rough road na halos bawat lubak ay ramdam sa loob ng sasakyan.At kung hindi pa sapat iyon, sports car pa ang gamit namin.Sa bawat pagdaan namin sa lubak, napapamura si Oliver na para bang ang mismong kalsada ang personal na kaaway niya.“Nagrereklamo ka pa?” tanong ko habang binubuksan ang seat belt ko.“Of course, nagrereklamo ako!” Mabilis siyang lumingon sa akin, at halos gusto kong matawa nang makita ang kunot sa noo niya. “You should have told me where we were going. Nagpalit sana ako ng sasakyan. Sports car ito, Laree. Sports car! SUV

Gavri“Did you find her?” tanong ko kay Ranier, ang assistant ko, habang nakatutok ang tingin ko sa kanya. Hindi ko na kailangang sabihin kung sino ang tinutukoy ko dahil sa mga nakaraang oras ay iisa lang naman ang taong paulit-ulit kong ipinapahanap sa kanya.“I'm sorry, Sir. We lost her.”Kasabay ng sagot niya ay bahagya niyang ibinaba ang ulo, at sa paraan ng pag-iwas niya ng tingin ay alam kong wala na naman siyang magandang balita para sa akin.Napapikit ako sandali bago ko marahang ipinasok ang mga daliri ko sa pagitan ng buhok ko at hinagod ang anit ko.Hindi ito ang unang pagkakataon na nangyari iyon. Kahit noong umalis si Quinn sa hospital at bigla siyang nawala nang mahigit isang linggo, wala ring nakuhang matinong lead ang mga tauhan ko. Sa dami ng resources na mayroon ako, nakakainis isipin na ilang beses nang nakakalusot sa akin ang sarili kong asawa.Mas nakakainis pa dahil hindi ko alam kung dapat ba akong mainis sa kanya o humanga sa galing niyang magtago.“Nang umalis

Third Person“Everything’s done,” sabi ni Oliver matapos ang tawag sa telepono.Ibinaba niya ang kamay na may hawak ng cellphone at sandaling tinitigan ang screen. Nasa living room pa rin sila ng research laboratory ni Pooky, at halos dalawang oras na rin silang naghihintay habang abala ang babae sa loob ng laboratory room sa pagtatapos ng mga mask na kailangan nila.Tahimik sana ang paligid kung hindi lamang sa tunog ng mga electronic equipment sa paligid at sa paminsan-minsang kalabog na nagmumula sa laboratoryo.Nakasandal si Quinn sa sofa habang nakapatong ang isang braso sa armrest. Mukhang relaxed siya sa unang tingin, ngunit alam ni Oliver na hindi iyon ang totoong estado ng kanyang boss.Sanay na siyang basahin ang maliliit na pagbabago sa ekspresyon nito—ang bahagyang pagtaas ng kilay, ang pagpisil ng labi, at lalo na ang paraan ng pagtitig nito kapag may bagay na hindi niya nagugustuhan.Gayunpaman, wala siyang ideya na sa mga sandaling iyon ay may isa pang bagay na maaaring