sister ผู้หญิงคนนี้เป็นของฉัน のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

รถของฟ้าครามเคลื่อนตัวเข้ามาจอดในโรงจอดรถ ชายหนุ่มรีบเปิดประตูลงมา เดินอ้อมมาฝั่งตรงข้ามเเล้วเปิดประตูให้หญิงสาวอย่างเอาใจ" เชิญครับคนสวย " ฟ้าครามพูดหยอกเธอเล่น " เอย! มาแล้วหรอลูก " อัคชัยที่เห็นรถฟ้าครามเข้ามาในตัวบ้านก็รีบเดินออกมาต้อนรับ" คุณลุงสวัสดีค่ะ " จันทร์เจ้าเอยเดินเข้าไปหาผู้อาวุโสด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แล้วกระพุ่มมือไหว้อย่างสวยงาม" ไหว้พระเถอะลูก เอยดีขึ้นแล้วใช่ไหม สีหน้าดูดีขึ้นกว่าเมื่อวานเยอะเลย " ผู้อาวุโสเอื้อมมือมาลูบหัวเธออย่างเอ็นดู" ดีขึ้นแล้วค่ะ " " ป่ะ งั้นเราเข้าบ้านกันดีกว่า น้าของเอยทำกับข้าวไว้เยอะแยะเลย ถ้ารู้ว่าเอยกลับมาแล้วคงจะดีใจ " อัคชัยพาลูกสาวบุญธรรมเดินเข้าไปในบ้านก่อนจะตะโกนสั่งฟ้าครามที่ยืนอยู่ทางด้านหลัง" คราม อย่าลืมเอาของน้องไปเก็บที่ห้องด้วยล่ะ เข้าใจรึเปล่า " " ครับพ่อ " ฟ้าครามกลายเป็นลูกชายตกกระป๋องเพราะทำผิดเอาไว้มากแต่เอ๊ะ...เมื่อกี้พ่อไม่ได้บอกนี่หน่าว่าเอาไปไว้ที่ห้องไหน ถ้างั้นก็...ปัง! ปัง! ปัง!เสียงเคาะประตูดังสะเทือนไปทั่ว ดีที่อัคชัยและวิภาออกไปงานเลี้ยงสังสรรค์กับเพื่อน ส่วนฟ้าพราวเองก็ยังไม่กลับบ้าน ไม่อย่างนั้นคนอื่น

" ถ้างั้นวันนี้เรามาเป็นผัวเมียที่ถูกต้องตามพฤตินัยดีไหม จ๊ะเมียจ๋า " ว่าแล้วฟ้าครามก็ยกร่างบางขึ้นทั้งตัวแล้วแบกไปที่เตียง" กรี๊ดดดด พี่ครามปล่อยเอย! "ตุบ! ฟ้าครามปล่อยหญิงสาวลงเหมือนที่เธอบอกก็จริง แต่ปล่อยลงบนเตียงแทน ร่างสูงค่อมทับร่างของเธอเอาไว้ไม่ให้ไปไหน" พี่ครามจะทำอะไรเนี้ย ออกไปเลยนะ " มือบางพยายามดันร่างเขาออกห่าง" พี่พูดจริงๆนะเอย พี่รักเอยนะ " ดวงตาคมเปิดความรู้สึกในใจจนหมดเปลือก พอเห็นเขาเข้าโหมดจริงจัง เธอก็สงบนิ่งลง" อย่าพูดแบบนี้เลยค่ะ มันจะเป็นบ่วงรัดเราสองคนซะเปล่าๆ " " เอยไม่เชื่อใจพี่ก็ไม่แปลก เพราะพี่ทำกับเราไว้เยอะ แต่พี่ขอโอกาสเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม ครั้งนี้พี่จะทำให้ดีที่สุด ถ้าทำให้เอยเสียใจอีกพี่จะเดินออกจากชีวิตเอยเอง " น้ำเสียงและใบหน้าที่จริงจังทำเอาร่างบางใจอ่อนยวบ หญิงสาวไม่ปฏิเสธในสิ่งที่เขาพูดก็เท่ากับการยอมรับข้อเสนอนี้อย่างกลายๆฟ้าครามก้มลงใกล้ใบหน้างาม ลมหายใจของทั้งคู่รินรดกัน ก่อนที่แรงดึงดูดอันมหาศาลจะดึงให้ทั้งคู่เข้ามาหากัน ฟ้าครามก้มลงจูบเธอด้วยความโหยหา รสจูบที่แสนอ่อนหวานแฝงไปด้วยความเร่าร้อนเอาแต่ใจ จนหญิงสาวหายใจอย่างเหนื่อยหอบ

เช้าวันนี้จันทร์เจ้าเอยสามารถเดินทางมาทำงานพร้อมกับฟ้าครามได้แล้ว เขาขับรถมาจอดที่โรงจอดรถของผู้บริหาร ไม่ได้ให้หญิงสาวลงที่ข้างบริษัทเหมือนเดิม" มาจอดตรงนี้ไม่กลัวพนักงานคนอื่นเห็นรึไงคะ " จันทร์เจ้าเอยปลดเข็มขัดนิรภัยออก สายตาหวานสอดส่องไปทั่วลานดูว่ามีคนในบริษัทเห็นพวกเขาหรือไม่" กลัวทำไม " " ก็เดี๋ยวเค้าก็พากันพูดทั้งบริษัทหรอกว่าพี่แอบกินเลขาตัวเอง " " ใครอยากพูดก็พูดไป เมื่อก่อนเอยมีฐานะเป็นลูกคุณพ่อพวกนั้นก็ไม่มีสิทธิ์จะว่าอะไรอยู่แล้ว ยิ่งเดี๋ยวนี้เอยมีฐานะเป็นเมีย ถ้าใครกล้านินทาพี่ก็จะไล่มันออก " " ใครเป็นเมียพี่ " หญิงสาวรีบลงจากรถด้วยท่าทางอายๆ ไม่นานนักฟ้าครามก็รีบวิ่งตามลงมา" ท่านรองสวัสดีค่ะ " เมื่อทั้งคู่เดินผ่านพนักงานแต่ละฝ่าย พวกเธอก็เอ่ยปากทักทายเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่ที่แปลกกว่านั้นคือท่านรองไม่ได้มาคนเดียว แต่มาพร้อมเลขาที่ลือกันว่าไม่ลงรอยกันตั้งแต่เด็ก" นี่ๆๆ พวกเธอเห็นรึเปล่า วันนี้รองฟ้าครามมาพร้อมน้องเอยที่เป็นน้องสาวบุญธรรมน่ะ "" เห็นสิๆ ฉันนี่นะเห็นตั้งแต่เดินลงจากรถแล้วนะแก เค้ามาพร้อมกัน นั่งรถคันเดียวกันมาเลย "" ว๊ายย จริงหรอแก หรือว่าเพราะอยู่บ

วันต่อมาจันทร์เจ้าเอยนั่งหน้าบูดอยู่ในห้องทำงานของฟ้าคราม ด้านซ้ายของเธอมีออแกไนซ์รับจัดงานแต่งกำลังอธิบายลักษณะงาน และเปิดรูปงานเก่าๆให้ดูเป็น reference ส่วนด้านขวามีช่างตัดเสื้อผ้ากำลังวัดขนาดร่างกายเธออยู่" นี่มันอะไรกันคะพี่คราม " หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นถาม วันนี้เธอมาทำงานเหมือนปกติ แต่พอมาถึงก็เจอทั้งคู่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว" ก็ออแกไนซ์กับช่างตัดเสื้องานแต่งของเรา 2 คนไง " ชายหนุ่มผู้ซึ่งนั่งกอดอกกระดิกเท้ามองว่าที่ภรรยาอย่างสบายอารมณ์หันมาตอบ" เอยบอกพี่เมื่อไหร่คะว่าจะแต่งงานกับพี่ คิดเองเออเองไม่ถามเอยสักคำ " ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ฟ้าครามมัดมือชกเธอด้วยการรวบรัดจัดงานแต่งงาน โดยไม่ถามความสมัครใจของเธอสักคำว่าเห็นด้วยรึเปล่า ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากแต่งงานด้วยนะ แต่มันก็ควรจะขอเธอแต่งงานก่อนไหมล่ะ" เอยจะมากลับคำพูดแบบนี้ไม่ได้นะ ครอบครัวเราโอเคกันหมดแล้ว " ฟ้าครามเริ่มหน้าเสียเพราะเจ้าสาวงอแงจะไม่แต่งงานด้วย หรือว่าเธอถูกใจไอ้หน้าอ่อนนั่นว่ะ ถึงได้ลังเลที่จะแต่งงานกับเขาแบบนี้" ไม่รู้ล่ะ ให้กลับไปเลย เอยยังไม่อยากแต่งงานตอนนี้ " " เอยจ๋าาา " ชายหนุ่มอ้อนเสียงอ่อนเสียงหวาน" ไม่ต้องมาอ้อน

ฟ้าครามโยนบิกินี่ตัวจิ๋วทิ้งทั้งหมด แล้วกลับไปเปิดหาเสื้อยืดคอกลมกับกางเกงขายาวของตัวเองออกมาให้เธอแทน จันทร์เจ้าเอยมองชุดที่เขาส่งมาให้ด้วยสายตาทึ่งๆ" นี่พี่จะให้เอยใส่เสื้อแบบนี้อ่ะนะ " " ใช่ ถ้าจะออกไปข้างนอกก็ใส่เสื้อตัวนี้ ไม่งั้นก็ไม่ต้องออก " " แต่นี่เอยมาทะเลนะคะพี่คราม ใจคอพี่จะไม่ให้เอยได้เห็นทะเลเลยหรอคะ " " ได้ อยากเห็นทะเลใช่ไหม " ฟ้าครามเดินไปเปิดม่านที่ประตูระเบียงห้องออก เผยให้เห็นน้ำทะเลที่เริ่มดำมืดเนื่องจากพระอาทิตย์ตกดินไปได้สักพักแล้ว ผู้คนที่นั่งเล่นอยู่ที่ริมหาดก็แยกย้ายกันกลับไปที่พักของตัวเองมือหนาดึงแขนของหญิงสาวให้เธอเดินมาที่ประตูระเบียงห้อง เขายืนทาบทับอยู่ด้านหลังของเธอแล้วจับปลายคางให้เธอหันหน้าออกไปมองนอกระเบียง" นั่นไงทะเล เห็นรึยัง " จันทร์เจ้าเอยถึงกับอ้าปากเหวอเมื่อได้เห็นทะเลที่ฟ้าครามพูดถึง" พี่จะบ้าหรอ ให้เอยนอนมองดูทะเลอยู่ในห้องรึไง " " ใครบอกว่าพี่จะให้เอยนอนมองทะเลอยู่ในห้อง พี่จะให้เอยยืนมองต่างหาก " " อ่ะ! " ชายหนุ่มเอื้อมมือมาจากด้านหลังแล้วตะปบเข้าที่ทรวงอกใหญ่โตของเธอ มืออีกข้างก็เลื่อนลงไปด้านล่างผ่านเข้าไปในบิกินี่ตัวจิ๋ว สะกิ