sister ผู้หญิงคนนี้เป็นของฉัน のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

" เกล! เกิดอะไรขึ้น " ฟ้าครามที่ไปถึงห้องของหญิงสาวอย่างรวดเร็วรีบเปิดประตูเข้าไป เขาเห็นร่างบางยืนสั่นงันงกอยู่หน้าประตู แล้วเธอก็ชี้นิ้วไปที่สัตว์ตัวเล็กๆที่เกาะอยู่ตรงผนังห้อง สิ่งมีชีวิตนั้นตัวขนาดเท่านิ้วชี้ของเขา ลำตัวสีน้ำตาลอ่อน ดวงตาสองข้างกลมโต มันสบตากับเขาปิ๊งปั๊งเหมือนกำลังงงอยู่ว่าผู้หญิงที่ยืนข้างๆกำลังกรีดร้องเรื่องอะไรอยู่" จิ้งจก " ฟ้าครามครางออกมาเสียงเบา ที่หญิงสาวเรียกเขาให้ขับรถมาหาเพราะว่าจิ้งจกตัวเล็กๆแค่นี้น่ะหรอ" คราม...เกลกลัว ครามพามันออกไปจากห้องเกลให้หน่อยสิคะ " ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก นึกว่าสิ่งที่หญิงสาวกลัวจะเป็นสัตว์มีพิษที่อันตรายร้ายแรงอะไร ที่ไหนได้แค่จิ้งจกตัวเล็กๆเท่านั้น ถ้าเป็นจันทร์เจ้าเอยเจอเข้าล่ะก็ ป่านนี้คว้าไม้กวาดตะปบลงถังขยะไปนานแล้ว ไม่มัวมายืนกรี๊ดกร๊าดอยู่แบบนี้หรอก" โอเค เดี๋ยวครามพาออกไปให้เอง " ชายหนุ่มคว้าไม้กวาดขนอ่อนกับที่ตักขยะกวาดสัตว์ตัวเล็กเจ้าปัญหาออกมาทิ้งลงถังขยะแล้วปิดปากถุงไป พอเสร็จเรียบร้อยเขาก็หันมามองหน้าหญิงสาวผู้ที่เคยเป็นที่รักมากมาก่อน" เรียบร้อยแล้วนะเกล "" ขอบคุณนะคะ ถ้าไม่ได้คราม เกลคงแย่ "" ไ

" เอยเกลียดพี่...แต่เอยก็รักพี่ " เสียงของหญิงสาวดังสะท้อนอยู่ในหูของฟ้าครามตลอดเวลา ตั้งแต่ที่จันทร์เจ้าเอยพูดประโยคนั้นฟ้าครามนั่งประจำที่นั่งคนขับนานแล้วแต่ก็ยังไม่ยอมออกรถไปไหนสักทีดวงตาคมเอาแต่มองใบหน้าของน้องสาวบุญธรรมที่เขาเห็นมาตั้งแต่เด็ก เขาบอกกับตัวเองมาเสมอว่าเขาเกลียดจันทร์เจ้าเอย เพียงเพราะพ่อรับเธอเข้ามาเป็นน้องบุญธรรม เลยกลายเป็นว่าตั้งแต่เด็กจนโตเขาใช้คำพูดเหล่านี้กรอกหูตัวเอง และเป็นคนทำร้ายน้องได้อย่างเจ็บแสบที่สุดแต่พอโตขึ้นเขาก็เริ่มรู้สึกอยากเข้าใกล้น้องสาวบุญธรรมมากขึ้น อยากเห็นเธออยู่ในสายตา หรือจริงๆแล้วเขารู้สึกดีกับเธอมาตั้งนานแล้ว แต่เขาแค่ไม่กล้าที่จะยอมรับความจริงเป็นไปไม่ได้ ถ้าเขารู้สึกดีกับจันทร์เจ้าเอยจริงๆ และความรู้สึกที่เขามีให้เกลคืออะไร เกลเป็นรักแรกและรักเดียวของเขามาโดยตลอด ฟ้าครามคิดไม่ตกถึงกับโขกศีรษะเข้ากับพวงมาลัยรถเอาเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยคุยให้รู้เรื่องอีกที ที่จันทร์เจ้าเอยพูดว่ารักเขา อาจจะเป็นรักแบบพี่น้องก็ได้ฟ้าครามอุ้มร่างบางเข้ามานอนที่คอนโดเหมือนเดิม มือหนาถอดรองเท้าส้นสูงออกจากเท้าหญิงสาวแล้วโยนลงไปข้างเตียง จันทร์เจ้าเ

แก๊กๆๆจันทร์เจ้าเอยยืนมองกุญแจห้องดอกใหญ่ที่คล้องทับอยู่หน้าประตู เธอเขย่ากุญแจอย่างโมโห แล้วหันไปหาฟ้าครามที่เพิ่งแต่งตัวออกจากห้องน้ำมาพอดี" พี่คราม เอยขอกุญแจค่ะ " หญิงสาวแบมือลงตรงหน้าชายหนุ่ม" กุญแจอะไร " ฟ้าครามทำหน้างง ว่าเธอพูดถึงเรื่องอะไร" นี่ไงคะ " จันทร์เจ้าเอยพยักเพยิดหน้ามาทางประตูบานใหญ่ที่มีแม่กุญแจแปลกๆคล้องทับอยู่ตัวใหญ่ขนาดนี้ กะว่าจะไม่ให้ออกจากห้องกันเลยรึไง" เดี๋ยวค่อยเปิด " ชายหนุ่มยังไม่ยอมส่งกุญแจให้ เขาเดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับกางแขนออก" แต่งตัวให้หน่อย " " ฮะ! พี่เป็นเด็กสามขวบหรอ ทำไมต้องให้เอยแต่งตัวให้ด้วย " " พูดมากจริง ทำๆไปเถอะน่า " ฟ้าครามบ่นอุบอิบ แล้วยืนปักหลักขวางหน้าไม่ยอมเดินไปไหนสักทีจันทร์เจ้าเอยถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายแล้วเดินเข้ามาจัดเสื้อผ้าให้ฟ้าครามอย่างจำใจ ชายหนุ่มอมยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นหญิงสาวทำหน้างอไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่นัก " เสร็จแล้วค่ะ " เธอขยับตัวออกห่างจากเขาเล็กน้อย" เสร็จแล้วก็ไปทำงานกันได้ " ชายหนุ่มเอามือล้วงกระเป๋าพร้อมกับยิ้มมุมปากอย่างน่าหลงใหล ถ้าไม่ติดว่ารู้จักฟ้าครามดีกว่าใคร ก็คงหลงเสน่ห์รอยยิ้มร้ายกาจของเ

ฟ้าครามขับรถกลับมาบริษัทด้วยใจหวิวๆ ป่านนี้จันทร์เจ้าเอยจะไม่โกรธจนเป็นฟืนเป็นไฟไปแล้วหรอ ที่เขาไปกับเกลแล้วทิ้งเธอไว้คนเดียวอีกแล้วโธ่เอ้ยย รู้งี้ไม่น่ารีบเชื่อที่เกลพูดเลย เห็นโทรมาทีไร พอไปถึงก็มีแต่สิ่งที่คิดเองเออเองทั้งนั้น ไม่มีเรื่องไหนเป็นเรื่องใหญ่อย่างที่เธอว่าสักอย่างชายหนุ่มมองนาฬิกาข้อมือที่บอกเวลา 4 ทุ่มตรง ฟ้าครามสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อเรียกขวัญกำลังใจ ก่อนจะเปิดประตูบริษัทเข้าไปดวงตาคมกวาดมองรอบๆโต๊ะทำงานของเธอ แต่ก็ไม่เห็นเงาของร่างบางนั่งอยู่ หรือว่าจะอยู่ในห้องเขานะแอ๊ดดดด" เอย " ฟ้าครามเปิดประตูเข้าไปในห้องพร้อมกับเรียกชื่อเธอเบาๆ ไม่มีแฮะ..หรือว่ายังซื้อของไม่กลับมา แต่นี่มันก็หลายชั่วโมงแล้วนะ น่าจะกลับมาถึงได้เเล้วฟ้าครามหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงขึ้นมา ที่หน้าจอโชว์เบอร์ที่ไม่ได้รับหลายสาย ซึ่งเป็นสายของจันทน์เจ้าเอย มือหนากดโทรกลับทันทีที่เห็นตู๊ดดดด ตู๊ดดดดดมีเสียงสัญญาณดังอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่มีคนรับ เกิดอะไรขึ้นรึเปล่านะ เพราะก่อนหน้านี้เธอก็เพิ่งโทรหาเขาด้วยน้ำเสียงแปลกๆอยู่ตื๊ด~ ตื๊ด~ ตื๊ด~เสียงโทรศัพท์ที่อยู่ในมือดังขึ้น ฟ้าครามกำลังจะกดร

" พี่ขอโทษ พี่ไม่คิดว่าจะทำร้ายเอยได้มากขนาดนี้ " ฟ้าครามมองหญิงสาวที่นอนหันหลังให้เขาด้วยใบหน้าที่เจ็บปวด " เราต่างคนต่างอยู่เถอะนะคะพี่คราม อย่ายุ่งกับเอยอีกเลยค่ะ " สักพักร่างบางก็ตอบกลับมาด้วยประโยคที่ทำให้เขาแทบทรุดลงกับพื้น " เอย.. " ร่างสูงเอื้อมมือเข้าไปใกล้ตัวเธอ แต่แล้วก็ชักมือกลับ เขาไม่กล้าที่จะแตะต้องตัวเธอ กลัวจะทำร้ายเธออีกฟ้าครามทรุดนั่งลงบนโซฟา ดวงตาคมเอาแต่จ้องมองร่างบาง แล้วก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีกเลยจันทร์เจ้าเอยขยับตัวลงมาจากเตียงในเวลาตี 2 ทั่วทั้งห้องปิดไฟมืดเพราะฟ้าครามต้องการให้เธอได้นอนพักผ่อนหญิงสาวเดินตรงไปที่ห้องน้ำเพื่อที่จะทำธุระส่วนตัว อยู่ๆก็มีมือหนาโอบมาที่ไหล่บางเบาจันทร์เจ้าเอยสะดุ้งเฮือกกำลังจะเอ่ยปากร้องขอความช่วยเหลือ จู่ๆเสียงนุ้มทุ้มก็ดังขึ้นในความมืด" ไม่ต้องกลัว พี่เอง " " พี่คราม! เอยตกใจหมด ทำไมพี่ยังไม่นอนคะ " จันทร์เจ้าเอยพ่นลมหายใจออกมาอย่างใจหาย พยายามเพ่งเข้าไปในความมืดเพื่อมองหน้าชายหนุ่ม" พี่ไม่นอนหรอก เผื่อเอยจะเอาอะไรพี่จะได้ช่วยได้ " " พี่ไม่ต้องทำขนาดนี้หรอกค่ะ เอยไม่ได้เป็นอะไรแล้ว " " แต่เอยก็เจ็บเพราะพี่ " ฟ้าครามพ