sister ผู้หญิงคนนี้เป็นของฉัน

sister ผู้หญิงคนนี้เป็นของฉัน

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-07-04
Oleh:  ธีอินตาOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
56Bab
275Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เมื่อน้องสาวบุญธรรมที่เขาไม่ชอบหน้ามานานหลายปีกำลังจะถูกยกให้กับคนอื่น เขาจึงยอมไม่ได้ ถึงขนาดต้องลุกขึ้นมาประกาศความเป็นเจ้าของ " ผู้หญิงคนนี้เป็นของฉัน ใครก็ห้ามมายุ่งทั้งนั้น "

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

เรื่องราวเมื่อ 10 ปีที่แล้ว

ฟ้าคราม นักศึกษาชั้นปีที่ 1 คณะบริหารธุรกิจ เดินลงจากรถยี่ห้อดังที่กำลังเป็นที่นิยมในหมู่วัยรุ่น

พ่อของเขา อัคชัย อัศวาวิชัย ประธานบริหารในเครืออัศวาวิชัยกรุ๊ปคนปัจจุบันเพิ่งตัดสินใจซื้อให้ชายหนุ่มเป็นของรางวัลที่สอบเข้าคณะที่ใฝ่ฝันได้

ทันทีที่เดินลงจากรถ ชายหนุ่มก็ตกเป็นเป้าสายตาของสาวๆ เนื่องจากเขาเพิ่งได้ครองตำแหน่งเดือนคณะและเดือนมหาวิทยาลัยไปได้ไม่นาน

" ไอ้คราม ทางนี้โวย " เพื่อนที่เป็นนักศึกษาโบกมือทักทายเพื่อชักชวนให้เขาเดินไปนั่งด้วยกัน

" โห...เดินมาซะหล่อเลยนะครับเพื่อน "

" หล่ออะไรของมึง " ฟ้าครามโยน กระเป๋าของเพื่อนออกพร้อมกับทรุดตัวลงนั่ง

" โมโหอะไรมาครับคุณฟ้าคราม มาลงกับเพื่อนแต่เช้าเลย " เพื่อนร่วมคณะทำหน้าสงสัย อะไรที่ทำให้หนุ่มเจ้าสำราญอารมณ์เสียได้ขนาดนี้

" ก็พ่อกูน่ะสิ รับเด็กเหลือขอที่ไหนก็ไม่รู้มาอยู่ที่บ้านด้วย " พูดถึงแล้วก็อารมณ์เสีย

" ผู้หญิงหรือผู้ชายว่ะ "

" เด็กผู้หญิง ตัวผอมกระร่องกระแร่งอย่างกับผีเดินได้ "

" มึงก็ไปว่าน้องเค้ายังไม่ทันรู้จักกันดีเลย น้องเค้าอาจจะนิสัยดีก็ได้ "

" นิสัยดีหรือไม่ดีกูก็ไม่ชอบขี้หน้าโว้ย ใครที่พ่อกูชอบ กูก็จะตั้งแง่รังเกียจ "

" มึงอ่ะมันลูกขี้อิจฉา อิจฉาที่พ่อรักคนอื่นมากกว่า "

" มึงลองพูดอีกทีดิ๊ไอ้มอส กูจะได้ถีบมึงให้ "

" เอ่ออ ไม่พูดแล้วๆ มึงนี่ก็โมโหฟาดงวงฟาดงาไปเรื่อย " เพื่อนนักศึกษายกมือยอมแพ้ เขาขี้เกียจเถียงกับคุณชายตระกูลอัศวาวิชัย เพราะชายหนุ่มถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจไม่ว่าใครจะผิดหรือถูกเขาก็ต้องถูกต้องเสมอ คนแบบนี้เถียงไปก็ไม่ชนะอยู่ดี

" ไปเรียนกันดีกว่าเดี๋ยวเข้าเรียนสาย อาจารย์ป้าได้ด่าเอาพอดี " พูดจบบรรดานักศึกษาชายคณะบริหารธุรกิจก็ทยอยเดินขึ้นตึกเรียนไป เรียกสายตาของบรรดาหญิงสาวน้อยใหญ่ให้หันไปมองกันเป็นแถว

มีคำกล่าวที่ว่าคนประเภทเดียวกันมักจะคบหากันเองก็คงจริงอย่างที่ว่า เพราะพวกเค้าก็ดันเป็นคนประเภทหล่อ รวย นิสัยดี มีตังให้กันทั้งนั้น ถึงได้คบกันได้ล่ะนะ

หลังจากเลิกเรียนฟ้าครามก็รีบตรงดิ่งกลับบ้านเพราะฟ้าพราว น้องสาวคนสวยกลับจากโรงเรียนประจำพอดี

ชายหนุ่มเดินตรงไปที่สวนหลังบ้านหลังจากได้รับรายงานจากแม่บ้านว่าน้องสาวหมกตัวอยู่ที่นั่นตั้งแต่กลับมา เขาเดินเข้าไปด้วยใบหน้าเบื้อนยิ้ม แต่แล้วก็ต้องหุบฉับลงเพราะมองเห็นคนที่นั่งอยู่กับน้องสาว

" อ้าววว พี่คราม กลับมาแล้วหรอคะ " ฟ้าพราวกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามากอดพี่ชาย

" กลับมาแล้ว แล้วเราล่ะมาทำอะไรที่นี่ " ชายหนุ่มส่งสายตาไม่เป็นมิตรไปให้เด็กหญิงร่างเล็กที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ในสวน เธอมองหน้าฟ้าครามครั้งหนึ่งก่อนจะหลบสายตา

" พราวก็มาเล่นกับน้องเอยไงคะ น้องสาวคนใหม่ของเรา " เด็กสาวพูดพร้อมกับดึงมือพี่ชายให้เดินเข้าไปใกล้

ฟ้าพราว ภรรควรรณ อัศวาวิชัย ลูกสาวคนเล็กของตระกูลอัศวาวิชัย เธอมีอายุห่างจากพี่ชาย 3 ปี และเป็นลูกคนสุดท้ายหลังจากที่มารดาเธอท้องและแท้งถึง 2 ครั้ง กว่าจะได้ฟ้าพราวที่เป็นดวงใจของทุกๆคนมา มารดาของเธอก็เกือบจะเสียชีวิตในระหว่างการคลอด ฟ้าพราวจึงเป็นที่รักของทุกคนรวมถึงพี่ชายด้วย

" นี่...เป็นไง พราวถักเองกับมือเลยนะ ฝันไว้ตั้งนานแล้วว่าอยากมีน้องสาว จะได้เอาไว้ทำผมสวยๆให้ ดูสิเหมือนเจ้าหญิงน้อยเลย "

" พี่มีน้องสาวคือพราวคนเดียว คนอื่นพี่ไม่นับ " ฟ้าครามมองร่างเล็กที่นั่งอยู่อย่างไม่สบอารมณ์ เขาไม่ชอบเธอตั้งแต่แรกเห็นหน้า แล้วยิ่งชอบทำหน้าตาจะร้องไห้แบบนี้ยิ่งไม่ชอบเข้าไปใหญ่

" พี่ครามอย่าพูดแบบนี้สิคะ น้องเอยยังเด็กอยู่ พูดแบบนี้น้องจะเสียใจเอาได้นะคะ " ฟ้าพราวเดินเข้าไปปกป้องน้องสาวคนใหม่ทันที

" นี่น้องปกป้องยัยเด็กนี่หรอ "

" พี่คราม! อย่าเรียกน้องเอยแบบนี้นะคะ พราวไม่ชอบเลย คุณพ่อก็คงไม่ชอบด้วย "

" ไม่ต้องเอาคุณพ่อมาอ้างเลยยัยพราว พี่ก็ไม่ชอบเหมือนกันที่คุณพ่อรับเด็กที่ไหนไม่รู้มาเลี้ยงในบ้าน ระวังเถอะจะสรรหาแต่เรื่องปวดหัวมาให้ "

" คุณพ่อคะๆ พี่ครามว่าน้องเอยค่ะ " เด็กสาวหมดความอดทนจนต้องร้องเรียกพ่อของเธอให้เข้ามาช่วยเหลือ

พี่ชายคนนี้เป็นอะไรก็ไม่รู้ อยู่ๆก็มาตั้งแง่กับเด็กตัวเล็กๆ ไม่มีความเมตตาสงสารเลยสักนิด

" ยัยตัวซวย เห็นไหมว่าเธอเข้ามาในบ้านหลังนี้ทำให้พี่น้องเค้าทะเลาะกัน ถ้าเธอรู้ตัวก็ควรออกไปจากบ้านฉันซะ "

" ไม่ค่ะ พราวไม่ให้น้องไป "

" พราว! คอยดูเถอะยัยเด็กนี่จะมาแย่งทุกอย่างไปจากน้อง แล้วน้องจะเสียใจที่ไม่เชื่อพี่ " พูดจบฟ้าครามก็เดินจากไปด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว

" ไม่เป็นไรนะน้องเอย พี่และคุณพ่อ รักและยินดีให้น้องอยู่ที่นี่ ส่วนพี่คราม เขาก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่ต้องไปใส่ใจนะ " ฟ้าพราวปลอบน้องสาวคนใหม่

ต่อไปนี้ก็คงต้องระวังไม่ให้เจ้าเอยเข้าใกล้กับฟ้าคราม เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ทั้งคู่ทะเลาะกันจนเป็นปัญหาใหญ่โต

ฟ้าพราวไม่เข้าใจจริงๆว่าอะไรทำให้ฟ้าครามไม่ชอบและตั้งแง่กับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆได้ขนาดนี้ ต่อไปต้องระวังการเจอหน้ากันของสองคนนี้มากขึ้นซะแล้ว

.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
56 Bab
บทนำ
เรื่องราวเมื่อ 10 ปีที่แล้วฟ้าคราม นักศึกษาชั้นปีที่ 1 คณะบริหารธุรกิจ เดินลงจากรถยี่ห้อดังที่กำลังเป็นที่นิยมในหมู่วัยรุ่น พ่อของเขา อัคชัย อัศวาวิชัย ประธานบริหารในเครืออัศวาวิชัยกรุ๊ปคนปัจจุบันเพิ่งตัดสินใจซื้อให้ชายหนุ่มเป็นของรางวัลที่สอบเข้าคณะที่ใฝ่ฝันได้ทันทีที่เดินลงจากรถ ชายหนุ่มก็ตกเป็นเป้าสายตาของสาวๆ เนื่องจากเขาเพิ่งได้ครองตำแหน่งเดือนคณะและเดือนมหาวิทยาลัยไปได้ไม่นาน " ไอ้คราม ทางนี้โวย " เพื่อนที่เป็นนักศึกษาโบกมือทักทายเพื่อชักชวนให้เขาเดินไปนั่งด้วยกัน" โห...เดินมาซะหล่อเลยนะครับเพื่อน " " หล่ออะไรของมึง " ฟ้าครามโยน กระเป๋าของเพื่อนออกพร้อมกับทรุดตัวลงนั่ง" โมโหอะไรมาครับคุณฟ้าคราม มาลงกับเพื่อนแต่เช้าเลย " เพื่อนร่วมคณะทำหน้าสงสัย อะไรที่ทำให้หนุ่มเจ้าสำราญอารมณ์เสียได้ขนาดนี้" ก็พ่อกูน่ะสิ รับเด็กเหลือขอที่ไหนก็ไม่รู้มาอยู่ที่บ้านด้วย " พูดถึงแล้วก็อารมณ์เสีย" ผู้หญิงหรือผู้ชายว่ะ " " เด็กผู้หญิง ตัวผอมกระร่องกระแร่งอย่างกับผีเดินได้ " " มึงก็ไปว่าน้องเค้ายังไม่ทันรู้จักกันดีเลย น้องเค้าอาจจะนิสัยดีก็ได้ " " นิสัยดีหรือไม่ดีกูก็ไม่ชอบขี้หน้าโว้ย ใครท
Baca selengkapnya
10 ปี ต่อมา
สนามบินสุวรรณภูมิต่างคับคั่งไปด้วยผู้คนที่หลั่งไหลเข้ามาจากต่างประเทศ อัคชัยเดินนำลูกและภรรยามารับลูกชายคนโตที่สนามบิน หลังจากได้รับรายงานว่าเครื่องบินที่ชายหนุ่มนั่งมาลงจอดที่สนามบินเป็นที่เรียบร้อยแล้ว10 ปีก่อนหน้านี้" ไอ้คราม! ถ้าแกไม่พอใจเจ้าเอยแล้วยังแกล้งน้องอยู่แบบนี้ พ่อจะส่งแกไปเรียนที่ต่างประเทศ " อัคชัย ผู้เป็นบิดาประกาศกร้าวเมื่อเห็นสภาพลูกสาวบุญธรรมที่ตัวเปียกเหมือนลูกหมาตกน้ำ เด็กหญิงร้องไห้น้ำตานองหน้าหลังจากถูกพี่ชายบุญธรรมแกล้งโดยการผลักลงน้ำ" พ่อจะอะไรมากมาย นี่ก็ช่วยขึ้นมาให้แล้วไง " ชายหนุ่มยังคงไม่ยอมรับผิด เขายืนมองหน้าเด็กหญิงที่นั่งตัวสั่นงันงกอยู่ข้างสระน้ำ" แกก็รู้ว่าน้องว่ายน้ำไม่เป็น แกก็ยังจะแกล้งน้องอีก " " ผมจะไปตรัสรู้ได้ไงล่ะ ก็เห็นชอบเดินอยู่ข้างสระน้ำก็นึกว่าว่ายน้ำเป็น ว่ายไม่เป็นแล้วยังเสือกอยากมายืนอยู่แถวนี้อีก ดีที่ไม่จมน้ำตายไปก่อน " ประโยคหลังฟ้าครามหันมาพูดกับเด็กสาว" ฮึกๆ อะ..เอยไม่ได้อยากมา อะ..เอยมาหา ขะ..ของ " จันทร์เจ้าเอยพูดไปร้องไห้ไป " เงียบเดี๋ยวนี้เลยนะ! ร้องไห้น่ารำคาญ! " ฟ้าครามตวาด ทำให้เด็กสาวสะดุ้งด้วยความตกใจ มือบางรีบป
Baca selengkapnya
โจรเจ้าของบ้าน
เช้าตรู่วันต่อมา ฟ้าครามลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนฟ้าสาง เนื่องจากยังรู้สึกไม่ชินกับเวลาที่ไทย ร่างสูงผุดลุกขึ้นจากเตียง เปลี่ยนเสื้อผ้าจากชุดนอนเป็นเสื้อยืดกางเกงขาสั้นสำหรับออกกำลังกายยามเช้า ไหนๆก็นอนไม่หลับแล้วออกไปวิ่งให้ร่างกายกระปรี้กระเปร่าหน่อยดีกว่าตึก! ตึก! ตึก!เสียงฝีเท้าหนักๆดังขึ้นรอบบ้าน จันทร์เจ้าเอยขมวดคิ้วยุ่งอย่างขุ่นเคือง เธอนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนที่นอน มือบางหยิบหมอนที่อยู่ข้างตัวได้ ก็นำมาปิดใบหูเพื่อกั้นเสียงจากภายนอกใครลุกขึ้นมาทำอะไรแต่เช้า เสียงดังจริงๆ ไม่เกรงใจคนที่เพิ่งเข้านอนตอนใกล้สว่างอย่างเธอบ้างเลยแต่เอ๊ะ! ปกติก็ไม่เคยมีใครลุกขึ้นมาทำอะไรแต่เช้าขนาดนี้นี่หน่า หรือว่าจะเป็นโจร!หญิงสาวเด้งตัวลุกขึ้นจากที่นอนอย่างรวดเร็ว เธอเดินตรงดิ่งไปที่หน้าต่างในห้องนอน ค่อยๆใช้มือแหวกม่านเป็นรูเล็กๆเพื่อให้เพียงพอต่อการมองเห็นมีเงาตะคุ่มๆอยู่ที่สวนจริงๆด้วย!เนื่องจากบริเวณนั้นมีแสงสว่างไม่เพียงพอทำให้เธอมองเห็นไม่ชัดว่าคนที่อยู่ในสวนรูปร่างและหน้าตาเป็นยังไงกันแน่ไม่เป็นไร ลงไปดูซะ จะได้รู้กันไปว่าเป็นใคร ถ้าเป็นโจรคงได้เห็นดีกันแน่ หญิงสาวตัดสินใจเดินย่องออกจากห
Baca selengkapnya
พี่ชายจอมยียวน
ห้องรับแขกของตระกูลอัศวาวิชัยแน่นขนัดไปด้วยคนจำนวนมาก บรรดาเจ้านายทั้งหลายต่างนั่งประจำที่อยู่บนโซฟา เริ่มจาก อัคชัย เจ้าของบ้าน ที่นั่งอยู่ตรงกลางขนาบข้างด้วยลูกสาวและภรรยาที่นั่งอยู่ทางด้านซ้ายและขวา ส่วนโจกท์และจำเลย ทั้งสองคนนั่งอยู่บนโซฟาเล็กที่หันหน้าเข้าหากัน ฟ้าครามนั่งไขว่ห้างด้วยท่าสบายๆ ในขณะที่จันทร์เจ้าเอยนั่งตัวลีบเล็กจนแทบจะมุดเข้าไปอยู่ในโซฟาคนสวนและสาวใช้ค่อยๆทยอยกันเข้ามานั่งบนพื้นพรมหน้าโซฟาตัวใหญ่เพื่อรอดูละครฟอร์มยักษ์ที่ฉายมายาวนานนับ 10 ปี" มันเกิดอะไรกันขึ้น ทำไมน้องถึงต้องร้องให้ช่วยด้วยฮึตาคราม " เจ้าของบ้านเปิดประเด็นขึ้นเมื่อมากันครบแล้ว" พ่อก็ถามลูกสาวตัวดีของพ่อสิ อยู่ๆก็จะเอาไม้มาตีผม ดีนะที่ไหวตัวทันก่อน " ฟ้าครามโบ้ยความผิดให้หญิงสาวร่างเล็กที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม" ตกลงแล้วเกิดอะไรขึ้นหรอน้องเอย บอกลุงได้ไหม " อัคชัยเปลี่ยนน้ำเสียงให้นุ่มนวลขึ้นเมื่อหันไปทางหญิงสาวแหมมม ทีนี้นะเสียงอ่อนขึ้นมาเชียวฟ้าครามค่อนแคะในใจ" เอยไม่ทราบว่าพี่ฟ้าครามกลับมาแล้ว พอเห็นมีคนมาด้อมๆมองๆอยู่ในสวนก็เลยคิดว่าเป็นโจรค่ะ " หญิงสาวอธิบายเหตุผลออกไป" ก็เลยหยิบไม้จะเอา
Baca selengkapnya
พี่ตัวดีปล่อยน้องทิ้งข้างทาง
ฟ้าครามในชุดสูทสีดำเดินลงมาจากชั้นสองอย่างอารมณ์ดี มือหนาเอื้อมไปติดกระดุมที่ปลายแขนเสื้อทั้งสองข้าง พลางดึงชุดสูทลงมาให้พอดีตัวสายตาคมกวาดมองทางด้านล่าง แล้วก็เจอเข้ากับหญิงสาวในชุดนักศึกษาที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าห้องรับแขก" ครามลงมาพอดีเลย พ่อมีเรื่องจะไหว้วานหน่อย " อัคชัยเดินออกมาเจอลูกชายที่กำลังจะเดินทางไปทำงานเข้าพอดี" คุณพ่อมีอะไรรึเปล่าครับ " " พ่อจะไหว้วานให้เราไปส่งน้องเอยหน่อย วันนี้พราวต้องไปดูงานที่ต่างจังหวัด พ่อกลัวน้องลำบากขับรถเองเลยให้คนขับรถขับไปส่ง น้องเอยก็เลยไม่มีรถไปส่งที่มหาวิทยาลัย "" พ่อก็ให้เค้านั่งรถแท็กซี่หรือรถประจำทางไปเองสิครับ " ฟ้าครามพูดอย่างไม่พอใจ ทำไมเขาต้องมาทำหน้าที่เป็นคนขับรถรับส่งให้ด้วย น้องแท้ๆก็ไม่ใช่ " น้องเป็นผู้หญิงนะคราม จะปล่อยให้น้องไปเองได้ยังไง มันอันตราย "" ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณลุง เอยไปเองได้ค่ะ " หญิงสาวร่างบางเห็นทั้งคู่กำลังเถียงกันอยู่เพราะเรื่องของเธอ ก็เลยตัดสินใจเลือกที่จะไปเรียนด้วยตัวเอง ถึงแม้ปกติอัคชัยจะให้คนขับรถไปรับส่งเธอทุกครั้งที่มีเรียน แต่หญิงสาวก็เคยเห็นและดูจากเพื่อนที่มหาลัยมาบ้าง คิดว่าคงไปเองได้โ
Baca selengkapnya
พี่ชายจอมบงการ
" เมื่อเช้าทำไมแกถึงมาช้าได้ล่ะเอย ดูสิโดนอาจารย์ป้าตัดคะแนนจิตพิสัยเลยเนี้ย " หญิงสาวในชุดนักศึกษาจำนวน 4-5 คน จับกลุ่มคุยกันหลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ วันนี้จันทร์เจ้าเอยมาถึงมหาวิทยาลัยช้ากว่าปกติทำให้เข้าเรียนสาย แล้วดันเป็นวิชาอาจารย์ป้าสุดโหดเสียอีก เลยทำให้โดนตัดคะแนนจิตพิสัยไปตามระเบียบ" เอ่ออ รถเสียน่ะ ก็เลยต้องเดินมาเรียน " หญิงสาวไม่อยากบอกความจริงกับเพื่อนว่าโดนพี่ชายบุญธรรมไล่ลงจากรถ เพราะยิ่งคิดถึงเรื่องนี้ก็ยิ่งโมโหเดี๋ยวจะพาลลงกับเพื่อนซะเปล่าๆ" อ้าวว แล้วทำไมไม่นั่งรถแท็กซี่มาล่ะ แกจะเดินมาเรียนทำไม " " แถวนั้นรถไม่ค่อยมีดิแก ช่างมันเถอะ ยังไงฉันก็มาถึงมหาลัยแล้ว " " เอ่อๆๆ ถ้าเป็นแบบนี้อีกวันหลังแกก็โทรเรียกใครสักคนให้ไปรับสิ ดูนั่น..ผู้ชายพวกนั้นแค่แกกระดิกนิ้วเรียก คงจะรีบแย่งกันไปรับแทบไม่ทัน " เพื่อนชี้ให้หันไปดูกลุ่มนักศึกษาชายต่างคณะที่เคยมาจีบเธอ แต่เนื่องจากจันทร์เจ้าเอยค่อนข้างวางตัวดีกับทุกคน จึงไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับใครเป็นพิเศษ " ไม่เป็นไรดีกว่า ฉันไม่อยากให้ความหวังใคร " หญิงสาวปฏิเสธแทบจะทันทีก่อนจะหันมาสนใจมือถือตัวเองต่อคลื่นนนนน คลื่นนนน~
Baca selengkapnya
พี่ชายขี้แกล้ง
อะไรที่ไม่อยากให้มาถึงก็มักจะมาถึงอย่างรวดเร็ว เช่นเดียวกับช่วงเวลานี้ ที่จันทร์เจ้าเอยไม่อยากให้มาถึงเลยสักนิดร่างบางเดินออกมาจากตึกเรียนพร้อมกับเพื่อนๆ เธอเดินด้วยท่าทางอิดออดจนเพื่อนอดเอ่ยเเซวไม่ได้" อะไรของแก ทำอย่างกับไม่อยากกลับบ้าน " " บ้านอ่ะอยากกลับ แต่คนที่มารับน่ะสิที่ไม่อยากเจอ " " ใครมารับแกหรอ แกถึงไม่อยากไปด้วย " เพื่อนของเธอถามด้วยความสงสัย" คนโรคจิตวิปริตน่ะสิ " " ที่แกคุยด้วยตอนกลางวันน่ะนะ " " ใช่ คนบ้าคนนั้นแหละ " " ฉันล่ะอยากจะเห็นหน้าตาของคนโรคจิตที่แกพูดถึงจริงๆเลย ว่าจะหน้าตาเป็นแบบไหน " เพื่อนของเธอยังพูดไม่ทันจบประโยคดี รถคันหรูที่แสนคุ้นตาก็เเล่นเข้ามาจอดบริเวณหน้าตึกเรียนพอดีหญิงสาวทำตาโตเท่าไข่ห่าน อะไรเนี้ย...ตรงเวลาอะไรขนาดนั้น" เป็นไรแก ทำหน้าอย่างกับเห็นผี " เมื่อเห็นเพื่อนสาวทำตาโตเหมือนตกใจอะไรบางอย่าง เพื่อนๆก็ต่างหันไปมองอย่างสนใจทันที" รถใครอ่ะ ไม่คุ้นเลย " พวกเธอมองหน้ากันไปมา รถคันหรูแบบนี้มีไม่กี่คนหรอกที่จะสามารถซื้อมาขับได้ แล้วถ้าเคยเห็นบ่อยๆยังไงพวกเธอก็ต้องจำได้แน่นอนคลื่นน~ คลื่นนน~อุปกรณ์สื่อสารที่อยู่ในกระเป๋าสะพายใบเล็กสั
Baca selengkapnya
ใจสั่นแปลกๆ
ฟ้าครามเปิดประตูรถฝั่งคนขับออก ดวงตาคมมองไปที่ร่างบางที่กำลังหลับใหลอยู่บนเบาะ ในมือเธอกอดกระเป๋าใบเล็กไว้แน่นเพราะกลัวจะมีคนขโมยไปในระหว่างที่เธอนอนหลับใบหน้าหญิงสาวยามหลับใหลช่างน่าดึงดูดให้เขาเข้าไปใกล้ เมื่อมองลงไปถึงริมฝีปากเล็กที่คอยเอาแต่เถียงเขาไม่เว้นแต่ละวันก็รู้สึกอยากจะจับมาปิดปากให้สนิทด้วยริมฝีปากของเขาเฮ้ย! คิดอะไรอยู่ว่ะเนี้ย อยู่ๆก็รู้สึกอยากจูบยัยเด็กนี่อ่ะนะ ฮึ้ย..ขนลุกตายชักเลยเมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่ยอมตื่นง่ายๆเขาจึงต้องเดินย้อนกลับไปเพื่อบอกลาเพื่อน" พวกมึง กูกลับก่อนนะ " " อ้าว..แล้วไหนน้องเค้าล่ะ มึงไม่พาเค้ามากินข้าวรึไง "" กินข้าวอะไรล่ะ ยัยนั่นหลับไปแล้ว " " เอ้าา มึงนี่พาเค้ามาทรมานจริงๆ ข้าวก็ไม่ได้แดกแถมยังต้องมานอนในรถอีก ไปๆรีบพากลับไปเลย น้องเค้าจะได้พักผ่อน " เพื่อนรีบไล่เขากลับทันที" เอ่อ กูไปแล้วนะ ไว้เจอกันโว้ย " เมื่อบอกลาเพื่อนเสร็จ ฟ้าครามก็เดินอ้อมมาทางด้านข้างคนขับ เขาเปิดประตูออก มือหนาดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดร่างบางที่นอนหลับใหลอยู่ พร้อมกับปรับเบาะให้เอนไปทางด้านหลังมากขึ้น กลิ่นหอมอ่อนๆกระจายออกมาเมื่อจันทร์เจ้าเอยพลิกตัวเพื่อให้ตัวเ
Baca selengkapnya
เที่ยวผับ
จันทร์เจ้าเอยตื่นขึ้นมาในตอนเช้าของอีกวัน เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ปาเข้าไปเกือบตี 1 ดีที่วันนี้มีเรียนตอนบ่ายเลยไม่ต้องรีบตื่นมากนัก" แกนี่เอาอีกแล้วนะตาคราม! แกล้งน้องอีกแล้วใช่ไหม " เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้น ร่างบางรีบเด้งตัวออกจากที่นอนแล้ววิ่งตรงไปชั้นล่างอย่างรวดเร็ว อัคชัยกำลังโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ ในขณะที่วิภาก็พยายามรั้งร่างสามีไว้ไม่ให้เข้าไปทำร้ายลูกชาย ส่วนฟ้าครามนี่แทบไม่ต้องถาม ชายหนุ่มยืนอยู่ตรงหน้าพ่อกับแม่ด้วยแรงโกรธอันมหาศาล พอเขาหันมาเห็นหน้าเธอก็ยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่ " ยัยกาฝาก! นี่เธอเอาเรื่องเมื่อวานไปฟ้องพ่อฉันหรอ "" ฮะ! อะไรนะคะ " จันทร์เจ้าเอยทำหน้างงๆ ก็เธอยังไม่ได้ทำอะไรเลย อยู่ๆตื่นเช้ามาก็ถูกชี้หน้าด่าซะงั้น" แกไม่ต้องไปโทษน้อง น้องไม่ได้เป็นคนบอกฉัน ฉันเห็นเองต่างหาก อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าเมื่อวานกลับกันกี่โมง "" ผมก็ต้องแวะไปสังสรรค์กับเพื่อนบ้างรึเปล่า จะให้มาคอยตามรับส่งเหมือนคนขับรถให้ตลอดรึไง มาอาศัยบ้านคนอื่นอยู่แล้วยังจะมาเป็นภาระอีก " ประโยคหลังชายหนุ่มตั้งใจพูดให้หญิงสาวได้ยิน" ไอ้คราม! "" ผมไม่พูดกับพ่อแล้ว พูดด้วยก็เอาแต่ทะเลาะกันเปล่าๆ ผมไปทำงาน
Baca selengkapnya
ดวลเบียร์
เพื่อนๆของฟ้าครามพยุงชายหนุ่มเข้ามาในลิฟต์ หญิงสาวเพิ่งเห็นว่าที่นี่นอกจากจะเป็นผับแล้ว ชั้นบนอีกหลายสิบชั้นยังเปิดเป็นโรงแรมให้แขกนอนพัก หรือแม้กระทั่งคนทั่วๆไปก็สามารถใช้บริการได้ โดยเข้าจากทางด้านหน้าของตัวตึก" ทำไมพวกพี่ไม่พาพี่ฟ้าครามไปที่รถล่ะคะ พาขึ้นไปชั้นบนทำไม " จันทร์เจ้าเอยที่เดินเข้าลิฟต์ตามมาอย่างงงๆ เอ่ยถามขึ้น" อู้วววว นี่น้องสาวชอบแบบ out door หรอจ๊ะ " ชายหนุ่มทั้งหลายก็ออกปากแซวทันที" แต่ว่าวันนี้ไอ้ครามมันจองห้องไว้แล้วน่ะ เห็นบ่นว่าไม่อยากกลับบ้าน น้องก็อยู่เป็นเพื่อนมันไปก่อนนะ " อ่ออ สงสัยไม่อยากกลับไปให้คุณลุงด่าอีกมั้ง" ถึงแล้ว ห้องนี้แหละ รับรองว่าวิวดีที่สุดในบรรดาห้องอื่นๆ น้องต้องชอบแน่นอน "" อ่ะ..พี่ฝากเพื่อนพี่ด้วยนะ ดูแลให้ถึงใจล่ะ " คำพูดแปลกๆของเพื่อนพี่ชายทำเอาหญิงสาวทำหน้าฉงน ช่างมันเถอะ ตอนนี้เอาตัวเองให้รอดก่อน ฟ้าครามตัวหนักอย่างกับอะไรดี แล้วเพื่อนของเค้าก็นะ แทนที่จะพาเข้าไปในห้องให้เรียบร้อยก่อนดันฝากผู้ชายตัวเท่ายักษ์ไว้กับเธอ แล้วหนีหายกันไปเฉยๆ หญิงสาวทำได้เพียงแค่บ่นในใจเท่านั้น ก่อนจะเปิดประตูเดินเข้าไปในห้องอย่างยากลำบากฟุบ!" โอ้ย
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status