Masukเมื่อน้องสาวบุญธรรมที่เขาไม่ชอบหน้ามานานหลายปีกำลังจะถูกยกให้กับคนอื่น เขาจึงยอมไม่ได้ ถึงขนาดต้องลุกขึ้นมาประกาศความเป็นเจ้าของ " ผู้หญิงคนนี้เป็นของฉัน ใครก็ห้ามมายุ่งทั้งนั้น "
Lihat lebih banyakเรื่องราวเมื่อ 10 ปีที่แล้ว
ฟ้าคราม นักศึกษาชั้นปีที่ 1 คณะบริหารธุรกิจ เดินลงจากรถยี่ห้อดังที่กำลังเป็นที่นิยมในหมู่วัยรุ่น พ่อของเขา อัคชัย อัศวาวิชัย ประธานบริหารในเครืออัศวาวิชัยกรุ๊ปคนปัจจุบันเพิ่งตัดสินใจซื้อให้ชายหนุ่มเป็นของรางวัลที่สอบเข้าคณะที่ใฝ่ฝันได้ ทันทีที่เดินลงจากรถ ชายหนุ่มก็ตกเป็นเป้าสายตาของสาวๆ เนื่องจากเขาเพิ่งได้ครองตำแหน่งเดือนคณะและเดือนมหาวิทยาลัยไปได้ไม่นาน " ไอ้คราม ทางนี้โวย " เพื่อนที่เป็นนักศึกษาโบกมือทักทายเพื่อชักชวนให้เขาเดินไปนั่งด้วยกัน " โห...เดินมาซะหล่อเลยนะครับเพื่อน " " หล่ออะไรของมึง " ฟ้าครามโยน กระเป๋าของเพื่อนออกพร้อมกับทรุดตัวลงนั่ง " โมโหอะไรมาครับคุณฟ้าคราม มาลงกับเพื่อนแต่เช้าเลย " เพื่อนร่วมคณะทำหน้าสงสัย อะไรที่ทำให้หนุ่มเจ้าสำราญอารมณ์เสียได้ขนาดนี้ " ก็พ่อกูน่ะสิ รับเด็กเหลือขอที่ไหนก็ไม่รู้มาอยู่ที่บ้านด้วย " พูดถึงแล้วก็อารมณ์เสีย " ผู้หญิงหรือผู้ชายว่ะ " " เด็กผู้หญิง ตัวผอมกระร่องกระแร่งอย่างกับผีเดินได้ " " มึงก็ไปว่าน้องเค้ายังไม่ทันรู้จักกันดีเลย น้องเค้าอาจจะนิสัยดีก็ได้ " " นิสัยดีหรือไม่ดีกูก็ไม่ชอบขี้หน้าโว้ย ใครที่พ่อกูชอบ กูก็จะตั้งแง่รังเกียจ " " มึงอ่ะมันลูกขี้อิจฉา อิจฉาที่พ่อรักคนอื่นมากกว่า " " มึงลองพูดอีกทีดิ๊ไอ้มอส กูจะได้ถีบมึงให้ " " เอ่ออ ไม่พูดแล้วๆ มึงนี่ก็โมโหฟาดงวงฟาดงาไปเรื่อย " เพื่อนนักศึกษายกมือยอมแพ้ เขาขี้เกียจเถียงกับคุณชายตระกูลอัศวาวิชัย เพราะชายหนุ่มถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจไม่ว่าใครจะผิดหรือถูกเขาก็ต้องถูกต้องเสมอ คนแบบนี้เถียงไปก็ไม่ชนะอยู่ดี " ไปเรียนกันดีกว่าเดี๋ยวเข้าเรียนสาย อาจารย์ป้าได้ด่าเอาพอดี " พูดจบบรรดานักศึกษาชายคณะบริหารธุรกิจก็ทยอยเดินขึ้นตึกเรียนไป เรียกสายตาของบรรดาหญิงสาวน้อยใหญ่ให้หันไปมองกันเป็นแถว มีคำกล่าวที่ว่าคนประเภทเดียวกันมักจะคบหากันเองก็คงจริงอย่างที่ว่า เพราะพวกเค้าก็ดันเป็นคนประเภทหล่อ รวย นิสัยดี มีตังให้กันทั้งนั้น ถึงได้คบกันได้ล่ะนะ หลังจากเลิกเรียนฟ้าครามก็รีบตรงดิ่งกลับบ้านเพราะฟ้าพราว น้องสาวคนสวยกลับจากโรงเรียนประจำพอดี ชายหนุ่มเดินตรงไปที่สวนหลังบ้านหลังจากได้รับรายงานจากแม่บ้านว่าน้องสาวหมกตัวอยู่ที่นั่นตั้งแต่กลับมา เขาเดินเข้าไปด้วยใบหน้าเบื้อนยิ้ม แต่แล้วก็ต้องหุบฉับลงเพราะมองเห็นคนที่นั่งอยู่กับน้องสาว " อ้าววว พี่คราม กลับมาแล้วหรอคะ " ฟ้าพราวกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามากอดพี่ชาย " กลับมาแล้ว แล้วเราล่ะมาทำอะไรที่นี่ " ชายหนุ่มส่งสายตาไม่เป็นมิตรไปให้เด็กหญิงร่างเล็กที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ในสวน เธอมองหน้าฟ้าครามครั้งหนึ่งก่อนจะหลบสายตา " พราวก็มาเล่นกับน้องเอยไงคะ น้องสาวคนใหม่ของเรา " เด็กสาวพูดพร้อมกับดึงมือพี่ชายให้เดินเข้าไปใกล้ ฟ้าพราว ภรรควรรณ อัศวาวิชัย ลูกสาวคนเล็กของตระกูลอัศวาวิชัย เธอมีอายุห่างจากพี่ชาย 3 ปี และเป็นลูกคนสุดท้ายหลังจากที่มารดาเธอท้องและแท้งถึง 2 ครั้ง กว่าจะได้ฟ้าพราวที่เป็นดวงใจของทุกๆคนมา มารดาของเธอก็เกือบจะเสียชีวิตในระหว่างการคลอด ฟ้าพราวจึงเป็นที่รักของทุกคนรวมถึงพี่ชายด้วย " นี่...เป็นไง พราวถักเองกับมือเลยนะ ฝันไว้ตั้งนานแล้วว่าอยากมีน้องสาว จะได้เอาไว้ทำผมสวยๆให้ ดูสิเหมือนเจ้าหญิงน้อยเลย " " พี่มีน้องสาวคือพราวคนเดียว คนอื่นพี่ไม่นับ " ฟ้าครามมองร่างเล็กที่นั่งอยู่อย่างไม่สบอารมณ์ เขาไม่ชอบเธอตั้งแต่แรกเห็นหน้า แล้วยิ่งชอบทำหน้าตาจะร้องไห้แบบนี้ยิ่งไม่ชอบเข้าไปใหญ่ " พี่ครามอย่าพูดแบบนี้สิคะ น้องเอยยังเด็กอยู่ พูดแบบนี้น้องจะเสียใจเอาได้นะคะ " ฟ้าพราวเดินเข้าไปปกป้องน้องสาวคนใหม่ทันที " นี่น้องปกป้องยัยเด็กนี่หรอ " " พี่คราม! อย่าเรียกน้องเอยแบบนี้นะคะ พราวไม่ชอบเลย คุณพ่อก็คงไม่ชอบด้วย " " ไม่ต้องเอาคุณพ่อมาอ้างเลยยัยพราว พี่ก็ไม่ชอบเหมือนกันที่คุณพ่อรับเด็กที่ไหนไม่รู้มาเลี้ยงในบ้าน ระวังเถอะจะสรรหาแต่เรื่องปวดหัวมาให้ " " คุณพ่อคะๆ พี่ครามว่าน้องเอยค่ะ " เด็กสาวหมดความอดทนจนต้องร้องเรียกพ่อของเธอให้เข้ามาช่วยเหลือ พี่ชายคนนี้เป็นอะไรก็ไม่รู้ อยู่ๆก็มาตั้งแง่กับเด็กตัวเล็กๆ ไม่มีความเมตตาสงสารเลยสักนิด " ยัยตัวซวย เห็นไหมว่าเธอเข้ามาในบ้านหลังนี้ทำให้พี่น้องเค้าทะเลาะกัน ถ้าเธอรู้ตัวก็ควรออกไปจากบ้านฉันซะ " " ไม่ค่ะ พราวไม่ให้น้องไป " " พราว! คอยดูเถอะยัยเด็กนี่จะมาแย่งทุกอย่างไปจากน้อง แล้วน้องจะเสียใจที่ไม่เชื่อพี่ " พูดจบฟ้าครามก็เดินจากไปด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว " ไม่เป็นไรนะน้องเอย พี่และคุณพ่อ รักและยินดีให้น้องอยู่ที่นี่ ส่วนพี่คราม เขาก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่ต้องไปใส่ใจนะ " ฟ้าพราวปลอบน้องสาวคนใหม่ ต่อไปนี้ก็คงต้องระวังไม่ให้เจ้าเอยเข้าใกล้กับฟ้าคราม เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ทั้งคู่ทะเลาะกันจนเป็นปัญหาใหญ่โต ฟ้าพราวไม่เข้าใจจริงๆว่าอะไรทำให้ฟ้าครามไม่ชอบและตั้งแง่กับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆได้ขนาดนี้ ต่อไปต้องระวังการเจอหน้ากันของสองคนนี้มากขึ้นซะแล้ว .กว่าฟ้าครามและจันทร์เจ้าเอยจะจัดงานแต่งงานได้ก็ปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปปีกว่าๆ เพราะตอนท้องเจ้าสาวไม่ยอมแต่งงานท่าเดียว เอาแต่วิ่งหนีสามีตัวเองทุกวัน พอคลอดหลานสาวตัวน้อยๆออกมาให้ตระกูลอัศวาวิชัยได้ไม่กี่เดือนพ่อเด็กก็รีบจับเมียแต่งงานทันทีเพราะกลัวท้องลูกคนที่ 2 แล้วเมียจะไม่ให้เข้าใกล้อีกเลยกลายเป็นภาระของออแกไนซ์ที่ต้องวิ่งวุ่นจัดงานให้ทันกับที่เจ้าบ่าวต้องการ จนเวลาล่วงเลยเข้ามาถึงวันแต่งงานจริงๆเจ้าบ่าวก็ดูจะตื่นเต้นมากกว่าคนอื่นเขาเดินกระวนกระวายอยู่ตลอดเวลา ส่วนเจ้าสาวคนสวยก็ต้องคอยดูแลลูกน้อยที่อายุเพิ่งได้ไม่กี่เดือน ถึงแม้ฟ้าครามจะจ้างพี่เลี้ยงมาคอยช่วยดูแล แต่เธอก็ยังอยากจะดูแลลูกด้วยตัวเองอยู่ดีอุแว้ๆๆ" พี่คราม หยุดเดินก่อนแล้วหยิบแพมเพิสมาให้เอยหน่อยสิคะ " จันทร์เจ้าเอยเรียกสามีให้มาช่วยเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ลูกสาวตัวเล็กที่นอนแผดเสียงร้องจ้าอยู่" ได้จ๊ะๆๆ " เจ้าบ่าวรีบกุลีกุจอเข้าไปช่วยภรรยาสาว พอเธอเปลี่ยนผ้าอ้อมเสร็จเด็กน้อยก็หยุดร้องไห้แล้วนอนหลับปุ๋ยต่อไป" ดูซิ ตื่นขึ้นมาเป็นภาระให้พ่อแม่เปลี่ยนผ้าอ้อมให้ พอเปลี่ยนเสร็จก็หลับไปเฉย ไม่ทักทายพ่อแม่สักคำ "เพี๊ยะ!มือบางต
" บ้านพี่เกลถูกฟ้องล้มละลายค่ะ ข่าวพึ่งออกเมื่อเช้านี้ คุณพ่อคุณแม่พี่เกลใช้เงินก้อนสุดท้ายหนีไปต่างประเทศกันหมด ส่วนพี่เกลก็ไม่รู้ว่าหายไปไหนค่ะ " " อืม พี่รู้แล้วล่ะ " ฟ้าครามพยักหน้ารับ จริงๆเขาก็เริ่มสงสัยตั้งแต่ที่เกลอยากแต่งงานกับเขาแล้วก็เลยให้เพื่อนสนิทช่วยสืบให้ ถึงได้รู้ว่าบริษัทคุณพ่อของเกลขาดสภาพคล่องมาได้สักพักแล้ว ธุรกิจที่ลงทุนไปขาดทุนย่อยยับ ช่วงก่อนหน้านี้ที่ยังไม่มีข่าวหลุดออกมาก็เพราะใช้เงินในคลังมาพยุงบริษัท จนเงินหมดถึงได้ถูกฟ้องล้มละลายอย่างที่เห็น" แล้วพี่ครามติดต่อพี่เกลได้บ้างไหมคะ " " ไม่เลย ตั้งแต่ที่เอยจมน้ำพี่ก็ยังติดต่อเกลไม่ได้เลย จนถึงวันนี้พี่ยังไม่รู้เลยว่าเกลตั้งใจทำให้เอยจมน้ำจริงรึเปล่า " ฟ้าครามถอนหายใจออกมา" จริงค่ะ " ฟ้าพราวยืนยันในความคิดของชายหนุ่ม" น้องรู้ได้ยังไง " " คุณเฟิร์สบอกน้องค่ะ " " นี่น้องยังติดต่อมันอีกรึไง " ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์" พี่ครามก็...มีคุยกันบ้างคะ นานๆที " น้องสาวของเขายืนบิดตัวด้วยความเขินอายพร้อมกับใบหน้าที่แดงระเรื่อ" มันจีบน้องรึไง " ปฏิกิริยาแบบนี้มีแค่เหตุผลนี้เท่านั้นแหละที่เขานึกออก" พะ พี่
" คุณแกล้งทำให้คุณเอยจมน้ำหรอ " เฟิร์สที่ว่ายน้ำตามมาช่วย เมื่อเห็นว่าร่างบางไม่ได้เป็นอะไรอย่างที่คิดไว้ เขาก็เข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมดทันที" ใช่! ฉันอยากให้มันตาย ครามจะได้มาแต่งงานกับฉัน "" ผมก็ชอบคุณเอยอยากได้เธอมาครองเหมือนกัน แต่ผมไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่คุณทำ " " แล้วยังไง! ฉันทำก็จริงแต่มันก็ไม่ได้ตายสักหน่อย " " ผมแนะนำคุณนะ ให้รีบหนีไปดีกว่า ถ้าคุณฟ้าครามรู้ว่าคุณคิดจะฆ่าภรรยาเขาจริงๆ คงไม่ปล่อยคุณไว้แน่ ถึงจะเป็นเพื่อนเก่าก็เถอะ " " ไม่ต้องมาทำเป็นรู้ดี! ครามรักฉัน ไม่ทำแบบนั้นกับฉันแน่นอน " เกลตะคอกชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ แม้ปากจะพูดแบบนั้นแต่ในใจเธอกลับไม่รู้สึกอย่างที่พูดจริงๆ ฟ้าครามรักจันทร์เจ้าเอยไปแล้ว ระหว่างเธอกับเขาก็คงจะเหลือแค่ความเป็นเพื่อนให้กันเท่านั้น โอกาสที่เขาจะเลือกเธอแทนจันทร์เจ้าเอยนั้นแทบเป็นไปไม่ได้" แล้วแต่คุณแล้วกันนะ ถือว่าผมเตือนคุณแล้ว " เฟิร์สส่ายหน้าอย่างเอือมระอา " ฉันก็แค่พยายามทำให้ครามกลับมารักฉัน ฉันผิดตรงไหน คุณเองก็ชอบนังเจ้าเอยไม่คิดจะแย่งมันไปจากครามบ้างรึไง " เกลน้ำตาไหลเป็นทางยาว เจ็บช้ำที่สุดท้ายก็แพ้ให้กับเด็กที่ฟ้าครามเคยบอกว่าเกลี
ถ้านังจันทร์เจ้าเอยมันตายไปครามก็อาจจะกลับมาหาฉันก็ได้คำพูดนี้วนเวียนอยู่ในหัวเธอหลายครั้ง หญิงสาวหยุดเดินพลางทบทวนความคิดที่อยู่ในหัว แล้วสติที่เคยมีก็ถูกความเห็นแก่ตัวของเธอเข้าครอบงำ หญิงสาวเปลี่ยนทิศทางการเดินทันทีเธอหันหลังกลับไปทางเก่า ตามรอยที่จันทร์เจ้าเอยเคยเดินไปถ้ามีอุบัติเหตุคนจมน้ำตายในทะเลจะเป็นยังไงนะร่างบางเดินมาจนเห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินอยู่ริมหาด เธอใส่เดรสแขนกุดสีขาวสอาด เรือนผมสีน้ำตาลดัดลอนอ่อนๆถูกคาดทับด้วยผ้าคาดผมพลิ้วไหวไปตามสายลม หญิงสาวหันหน้าไปมองทะเลพลางยกมือขึ้นสูดอากาศให้เต็มปอด" ดูมีความสุขจังเลยนะ " เกลเดินเข้าไปหาเธอด้วยใบหน้าไม่สู้ดีนัก จันทร์เจ้าเอยหันกลับมามองผู้หญิงที่เคยได้ชื่อว่าเป็นคนรักเก่าของว่าที่สามี" เอยมีความสุขทุกวันอยู่แล้วค่ะ ไม่ใช่เเค่วันนี้หรอกนะคะ " " แย่งแฟนคนอื่นไปเนี้ยมันคงทำให้เธอมีความสุขดีสินะ " สายตาของเกลที่มองจันทร์เจ้าเอยเต็มไปด้วยไฟแค้น ถ้าไม่มีจันทร์เจ้าเอยโผล่มาฟ้าครามคงจะตกลงแต่งงานกับเธอไปแล้ว ไม่ต้องให้เธอมานั่งกลุ้มเรื่องตระกูลจะล้มละลายแบบนี้หรอก" พี่เกลพูดดีๆนะคะ เอยไม่เคยแย่งพี่ครามมาจากใคร เพราะพี่ครามไม่
ฟ้าครามเปิดประตูรถฝั่งคนขับออก ดวงตาคมมองไปที่ร่างบางที่กำลังหลับใหลอยู่บนเบาะ ในมือเธอกอดกระเป๋าใบเล็กไว้แน่นเพราะกลัวจะมีคนขโมยไปในระหว่างที่เธอนอนหลับใบหน้าหญิงสาวยามหลับใหลช่างน่าดึงดูดให้เขาเข้าไปใกล้ เมื่อมองลงไปถึงริมฝีปากเล็กที่คอยเอาแต่เถียงเขาไม่เว้นแต่ละวันก็รู้สึกอยากจะจับมาปิดปากให้สน
อะไรที่ไม่อยากให้มาถึงก็มักจะมาถึงอย่างรวดเร็ว เช่นเดียวกับช่วงเวลานี้ ที่จันทร์เจ้าเอยไม่อยากให้มาถึงเลยสักนิดร่างบางเดินออกมาจากตึกเรียนพร้อมกับเพื่อนๆ เธอเดินด้วยท่าทางอิดออดจนเพื่อนอดเอ่ยเเซวไม่ได้" อะไรของแก ทำอย่างกับไม่อยากกลับบ้าน " " บ้านอ่ะอยากกลับ แต่คนที่มารับน่ะสิที่ไม่อยากเจอ " "
" เมื่อเช้าทำไมแกถึงมาช้าได้ล่ะเอย ดูสิโดนอาจารย์ป้าตัดคะแนนจิตพิสัยเลยเนี้ย " หญิงสาวในชุดนักศึกษาจำนวน 4-5 คน จับกลุ่มคุยกันหลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ วันนี้จันทร์เจ้าเอยมาถึงมหาวิทยาลัยช้ากว่าปกติทำให้เข้าเรียนสาย แล้วดันเป็นวิชาอาจารย์ป้าสุดโหดเสียอีก เลยทำให้โดนตัดคะแนนจิตพิสัยไปตามระเ
ฟ้าครามในชุดสูทสีดำเดินลงมาจากชั้นสองอย่างอารมณ์ดี มือหนาเอื้อมไปติดกระดุมที่ปลายแขนเสื้อทั้งสองข้าง พลางดึงชุดสูทลงมาให้พอดีตัวสายตาคมกวาดมองทางด้านล่าง แล้วก็เจอเข้ากับหญิงสาวในชุดนักศึกษาที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าห้องรับแขก" ครามลงมาพอดีเลย พ่อมีเรื่องจะไหว้วานหน่อย " อัคชัยเดินออกมาเจอลูกช





