All Chapters of เธอคนโตของผม: Chapter 11 - Chapter 20

ตั้งแต่คืนนั้น มินเริ่มรู้ตัวแล้วว่าเธอถอยไม่ทันอีกต่อไปไนต์ไม่ได้เป็นแค่เด็กฝึกงานไม่ได้เป็นแค่คนที่เข้ามาทำให้หัวใจเธอสั่นแต่เขากำลังกลายเป็น “พื้นที่ปลอดภัย” เพียงแห่งเดียวของเธอและนั่นน่ากลัวที่สุดเช้าวันต่อมา มินเข้าบริษัทด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าเล็กน้อย เพราะเมื่อคืนเธอแทบไม่ได้นอนทุกครั้งที่หลับตา—ภาพสายตาของไนต์ก็ลอยเข้ามาในหัวซ้ำ ๆ“คุณมินคะ”เลขาหน้าห้องรีบเดินเข้ามา“ท่านประธานเรียกพบด่วนค่ะ”หัวใจของมินกระตุกทันทีเธอพอเดาได้ว่าเรื่องอะไรหญิงสาวเดินไปยังห้องทำงานใหญ่ช้า ๆ ก่อนเคาะประตู“เข้ามา”เสียงเข้มของภาคินดังขึ้นทันทีที่มินเปิดประตูเข้าไป บรรยากาศกดดันก็เข้าปกคลุมทันทีภาคินนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ใบหน้าเรียบนิ่ง แต่สายตาเย็นจนคนมองอึดอัด“นั่ง”มินนั่งลงเงียบ ๆก่อนที่ผู้เป็นพ่อจะโยนแฟ้มบางอย่างลงตรงหน้าเธอภาพถ่ายภาพตอนที่ไนต์เดินไปส่งเธอเมื่อคืนรวมถึงภาพตอนเขาจับมือเธอในลานจอดรถหัวใจของมินเย็นวาบ“อธิบายมา”น้ำเสียงของภาคินนิ่งเกินไปและนั่นยิ่งน่ากลัวกว่าเวลาเขาตะคอกเสียอีกมินกำมือแน่น“เขาเป็นแค่เด็กฝึกงาน”“แต่แกไม่ได้มองเขาแบบนั้น”เธอเงียบเพราะเถียงไม

ภายในห้องเงียบลงหลังคำตอบของมินไนต์มองเธอนิ่ง ๆ เหมือนยังไม่อยากเชื่อว่าคนตรงหน้าพยักหน้าอนุญาตให้เขาอยู่ต่อจริง ๆหัวใจของเขาเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่อยู่ส่วนมินเอง… ก็ไม่ได้ต่างกันเลยบรรยากาศรอบตัวอบอุ่นเกินไปใกล้ชิดเกินไปจนทุกครั้งที่สบตากัน หัวใจก็ยิ่งสั่นมากขึ้นเรื่อย ๆไนต์ค่อย ๆ ยกมือขึ้นลูบแก้มเธอเบา ๆนิ้วโป้งเกลี่ยผิวแก้มนิ่มอย่างทะนุถนอม“คุณมินครับ…”เสียงเขาแหบลงเล็กน้อย“รู้ไหมว่าตอนนี้คุณน่ารักมาก”มินหลบสายตาทันที“นายชอบพูดอะไรแบบนี้”“ก็คุณเขินจริงนี่ครับ”เธอกัดริมฝีปากเบา ๆ อย่างห้ามตัวเองไม่อยู่ยิ่งอยู่ใกล้เขา เธอยิ่งเสียอาการง่ายขึ้นทุกวันไนต์ยิ้มบาง ๆ ก่อนขยับเข้าไปใกล้อีกนิดใกล้จนปลายจมูกแทบแตะกันลมหายใจอุ่นปะทะผิวหน้าเบา ๆทำเอาหัวใจของมินเต้นแรงจนเจ็บ“มองผมหน่อยสิครับ”เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นช้า ๆและทันทีที่สบตา—ไนต์ก็โน้มลงมาจูบเธออีกครั้งช้ากว่าเดิมแต่อ่อนโยนจนหัวใจแทบละลายมือใหญ่ประคองใบหน้าเธอไว้เบา ๆ ราวกับกลัวเธอหายไปส่วนมินก็เผลอเอื้อมมือไปจับเสื้อเขาแน่นจูบค่อย ๆ ลึกขึ้นทีละนิดเต็มไปด้วยความคิดถึงและความรู้สึกที่สะสมมาตลอดหลายวันเสียงหายใ

หลังจากเช้าวันนั้น ทุกอย่างระหว่างมินกับไนต์ก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้นมันไม่ใช่แค่ความรู้สึกหวั่นไหวอีกต่อไปแต่เป็นการที่ทั้งคู่เริ่มกลายเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันโดยไม่รู้ตัวเช้าวันจันทร์ มินกลับเข้าบริษัทพร้อมสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนเดิมแต่ข้างในหัวใจกลับไม่เหมือนเดิมอีกแล้วเพราะทันทีที่เดินออกจากลิฟต์—สายตาของไนต์ก็หันมามองเธอทันทีและแค่สบตากันสั้น ๆ หัวใจเธอก็เต้นแรงขึ้นอีกครั้งเด็กคนนี้มีอิทธิพลกับเธอมากเกินไปแล้วจริง ๆช่วงบ่าย บริษัทมีประชุมใหญ่กับผู้ถือหุ้นบรรยากาศตึงเครียดตั้งแต่เริ่มภาคินยังคงเย็นชาใส่มินอย่างชัดเจนรวมถึงจงใจโยนคำถามยาก ๆ ให้เธอตอบต่อหน้าทุกคนแม้มินจะรับมือได้ดีแต่ไนต์ที่นั่งอยู่ท้ายห้องกลับมองออกว่าเธอกำลังกดดันแค่ไหนจนหลังประชุมจบ—ภาคินเรียกไนต์ไว้“นาย อยู่ก่อน”หัวใจของมินกระตุกทันทีเธอหันกลับไปมอง แต่ภาคินกลับพูดเสียงเรียบ“มิน ออกไปก่อน”หญิงสาวเม้มปากแน่นก่อนจำใจเดินออกจากห้องทันทีที่ประตูปิดลง บรรยากาศในห้องก็เย็นลงทันทีภาคินมองเด็กหนุ่มตรงหน้าเงียบ ๆสายตานิ่งจนอ่านไม่ออก“นายคิดจริงจังกับลูกสาวฉัน?”ไนต์สบตากลับตรง ๆ“ครับ”คำตอบชัดเจนโดยไม่ล

ตั้งแต่วันที่มินเผลอแสดงอาการหึงออกมา ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ยิ่งเปลี่ยนไปอีกไนต์ดูมีความสุขจนปิดไม่มิดส่วนมิน… แม้จะยังปากแข็งเหมือนเดิม แต่สายตาที่มองเขากลับอ่อนลงทุกวันจนบางครั้งคนรอบตัวเริ่มสังเกตได้ชัดขึ้นเรื่อย ๆโดยเฉพาะลลิน“แก”เธอเรียกมินทันทีระหว่างนั่งพักในห้องทำงาน“เดี๋ยวนี้แกยิ้มบ่อยนะ”มินชะงักไปนิด“ฉันก็ยิ้มปกติ”“ไม่ปกติ”ลลินหรี่ตามองอย่างจับผิด“แล้วเด็กฝึกงานคนนั้นเกี่ยวไหม”หัวใจมินกระตุกทันที“จะเกี่ยวอะไร”“ไม่รู้สิ แต่เวลาเขาอยู่ใกล้แก สีหน้าแกเปลี่ยนตลอด”มินรีบหยิบแฟ้มขึ้นมาเปิดทันทีเพื่อหลบสายตาเพื่อนแต่ลลินกลับหัวเราะเบา ๆ“โอ๊ย… จริงด้วย”“หยุดมโนเลย”“ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ”มินเม้มปากแน่นทันทีเพราะรู้ตัวว่าเผลอหลุดอาการอีกแล้วช่วงเย็น วันนั้นฝนตกหนักจนหลายคนกลับบ้านไม่ได้มินยังติดประชุมอยู่ในห้องใหญ่ ส่วนไนต์นั่งรออยู่ด้านนอกเงียบ ๆจนเกือบสามทุ่ม การประชุมถึงจบทันทีที่เธอเดินออกมา ก็เห็นเด็กตัวสูงคนนั้นนั่งฟุบหลับอยู่บนโซฟาโน้ตบุ๊กยังเปิดค้างอยู่ตรงหน้าหัวใจของมินอ่อนลงทันทีเธอเดินเข้าไปใกล้ช้า ๆ ก่อนเห็นว่าใต้ตาของเขาดูคล้ำกว่าปกติคงทั

หลังจากเช้าวันนั้น ความสัมพันธ์ของมินกับไนต์ก็ยิ่งเหมือน “คนรัก” มากขึ้นทุกทีแม้ทั้งคู่จะยังไม่ได้พูดคำนั้นออกมาตรง ๆแต่ทุกสัมผัส ทุกสายตา และทุกช่วงเวลาที่มีให้กัน มันชัดเจนเกินจะเรียกว่าอย่างอื่นแล้วช่วงหลังมินเริ่มกลับคอนโดเร็วขึ้นเริ่มกินข้าวตรงเวลาเริ่มยิ้มมากขึ้นจนลลินยังทัก“แกกำลังมีความรักใช่ไหม”มินแทบสำลักกาแฟทันที“พูดอะไร”“ดูออกหมดแล้วค่ะคุณเพื่อน”ลลินยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนโน้มหน้าเข้ามาใกล้“โดยเฉพาะตอนที่เด็กฝึกงานคนนั้นมองแก”หัวใจมินกระตุกอีกแล้วเพราะแม้แต่เธอเองก็เริ่มรู้สึกว่าไนต์มองเธอ “ชัด” เกินไปจริง ๆเหมือนในสายตาเขามีแค่เธอคนเดียวตลอดเวลาเย็นวันนั้น บริษัทมีงานเลี้ยงเล็ก ๆ หลังปิดโปรเจกต์สำเร็จพนักงานหลายคนดื่มกันสนุกสนานบรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะแต่มินกลับนั่งเงียบ ๆ อยู่มุมระเบียงด้านนอกเธอไม่ค่อยชอบงานแบบนี้นักโดยเฉพาะเวลาที่ต้องฝืนเข้าสังคม“หนีมานั่งคนเดียวอีกแล้วนะครับ”เสียงคุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆไนต์เดินเข้ามานั่งข้างเธอพร้อมแก้วน้ำสองแก้ว“นายก็ออกมาทำไม”“ก็คุณอยู่ตรงนี้”คำตอบเดิม ๆแต่ยังทำให้หัวใจเธอสั่นได้ทุกครั้งลมกล