Todos os capítulos de เธอคนโตของผม: Capítulo 1 - Capítulo 10

ฝนตกหนักตั้งแต่หัวค่ำจนถนนทั้งเมืองเปียกชุ่ม แสงไฟจากตึกสูงสะท้อนพื้นถนนเป็นเงาพร่า ๆ รถบนถนนติดยาวเหยียดเหมือนทุกคนกำลังรีบกลับบ้านแต่มินยังนั่งอยู่ในห้องทำงานชั้นบนสุดของ M Groupหญิงสาวถอนหายใจเบา ๆ ก่อนปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้า ดวงตาสวยล้าอย่างเห็นได้ชัด เธอทำงานมาตั้งแต่เช้าแทบไม่ได้พัก แม้จะเป็นลูกสาวเจ้าของบริษัท แต่หน้าที่ของเธอหนักกว่าพนักงานคนอื่นหลายเท่าเพราะภาคิน… พ่อของเธอ ไม่เคยมองเธอเป็น “ลูกสาว”แต่เป็น “ทายาท”“คุณมินคะ กลับบ้านไหมคะ”เลขาหน้าห้องโผล่มาถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง“อืม เดี๋ยวกลับแล้ว”“พักผ่อนบ้างนะคะ ช่วงนี้คุณแทบไม่ได้นอนเลย”มินยิ้มบาง ๆ ให้ก่อนเก็บของลงกระเป๋าทันทีที่เดินออกจากห้อง เสียงรองเท้าส้นสูงก็ดังสะท้อนในโถงทางเดินเงียบ ๆ ของบริษัทเกือบสี่ทุ่มแล้ว พนักงานส่วนใหญ่กลับกันหมดเหลือเพียงแสงไฟบางส่วนที่ยังเปิดอยู่หญิงสาวเดินเข้าไปในลิฟต์ ก่อนกดชั้นล่างด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนทุกวันแต่ทันทีที่ลิฟต์เปิด—“คุณมิน!”เสียงผู้ชายดังขึ้นพร้อมฝีเท้าที่วิ่งเข้ามาเธอหันกลับไปเล็กน้อย ก่อนจะเห็นเด็กฝึกงานคนหนึ่งยืนหอบอยู่ตรงหน้าไนต์เด็กฝึกงานใหม่ที่เพิ่งเข้

หลังจากวันนั้น มินเริ่มรู้ตัวว่าตัวเองเผลอมองหาไนต์บ่อยขึ้นทั้งที่เมื่อก่อนเธอไม่เคยสนใจพนักงานคนไหนเป็นพิเศษแต่ตอนนี้ แค่เดินผ่านแผนกแล้วไม่เห็นเด็กฝึกงานตัวสูงคนนั้นอยู่ตรงโต๊ะ เธอกลับรู้สึกแปลก ๆ อย่างบอกไม่ถูกเย็นวันศุกร์ ออฟฟิศเงียบกว่าปกติ เพราะหลายคนรีบกลับบ้านเหลือเพียงไฟบางส่วนที่ยังเปิดอยู่มินนั่งอ่านเอกสารในห้องทำงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียดโปรเจกต์ใหม่กำลังมีปัญหาตัวเลขขาดทุนเกินกว่าที่คาดไว้ และภาคินเริ่มกดดันเธอหนักขึ้นทุกวันหญิงสาวนวดขมับเบา ๆ ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างอ่อนล้าก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูดังขึ้น“เข้ามา”ประตูเปิดออกพร้อมร่างสูงของไนต์เขาถือแก้วกาแฟกับขนมชิ้นเล็ก ๆ เดินเข้ามา“ยังไม่กลับอีกเหรอครับ”“งานยังไม่เสร็จ”“ผมเดาถูกอีกแล้ว”เขาวางของลงตรงหน้าเธอ ก่อนนั่งลงฝั่งตรงข้ามโดยไม่ได้ขออนุญาตมินเงยหน้ามองทันที“ใครบอกให้นั่ง”“ขอพักห้านาทีครับ เหนื่อยเหมือนกัน”คำตอบหน้าตายทำเอาเธอเถียงไม่ออกไนต์มองเอกสารบนโต๊ะ ก่อนขมวดคิ้ว“ตัวเลขติดลบเหรอครับ”“เด็กฝึกงานไม่ต้องรู้ทุกเรื่อง”“แต่ผมช่วยได้นะ”มินหัวเราะเบา ๆ อย่างไม่เชื่อ“นายเนี่ยนะ”“ลองฟังก่อนสิ

หลังงานเลี้ยงจบเกือบเที่ยงคืน ผู้คนเริ่มทยอยกลับจนเหลือเพียงพนักงานไม่กี่คนที่กำลังเก็บสถานที่มินยืนพิงระเบียงโรงแรมเงียบ ๆสายลมกลางคืนพัดชายผมยาวของเธอเบา ๆ ขณะที่มือบางถือแก้วไวน์ไว้หลวม ๆคืนนี้เธอดื่มไปเยอะกว่าปกติส่วนหนึ่งเพราะเหนื่อยอีกส่วน… เพราะใจเริ่มวุ่นวายเกินควบคุมเสียงฝีเท้าคุ้นเคยดังขึ้นด้านหลัง“คุณมิน”เธอหันกลับไปช้า ๆ ก่อนเห็นไนต์เดินเข้ามาเขาถอดสูทออกแล้ว เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนถึงข้อศอก ทำให้ลุคดูโตเกินวัยจนน่าหงุดหงิด“ยังไม่กลับอีกเหรอ”“ผมถามคุณมากกว่า”ไนต์เดินมายืนข้างเธอ ก่อนมองวิวเมืองด้านล่าง“เมาไหมครับ”“นิดหน่อย”“โกหกอีกแล้ว”มินหัวเราะเบา ๆเธอเริ่มรู้แล้วว่าเด็กคนนี้ชอบอ่านเธอออกเสมอ“ทำไมชอบจับผิดฉันนัก”“ก็ผมสนใจคุณ”คำตอบตรงเกินไปจนเธอเงียบหัวใจเต้นแรงอีกแล้วมินรีบยกไวน์ขึ้นดื่ม แต่ไนต์กลับคว้ามือเธอไว้“พอแล้วครับ”“นายสั่งฉัน?”“ผมเป็นห่วง”น้ำเสียงของเขานุ่มลงอย่างเห็นได้ชัดจนมินเผลอมองหน้าเขานิ่ง ๆแสงไฟเมืองสะท้อนดวงตาคมคู่นั้นสวยจนน่ากลัวเธอรีบเบือนหน้าหนี“ฉันกลับห้องพักก่อน”แต่ทันทีที่ก้าวเดิน—โลกทั้งใบกลับหมุนวูบร่างบาง

หลังจากวันนั้น ความสัมพันธ์ของมินกับไนต์ก็เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆแม้จะไม่มีคำว่า “แฟน” ออกมาจากปากใครแต่ทุกสายตาที่มองพวกเขา ต่างก็เริ่มรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างโดยเฉพาะไนต์เขาแทบไม่ปิดบังความรู้สึกตัวเองอีกแล้วเช้าวันหนึ่ง มินกำลังเดินออกจากลิฟต์พร้อมแฟ้มเอกสารกองใหญ่แต่ยังไม่ทันถึงห้องทำงาน—มือใหญ่คู่หนึ่งก็รับแฟ้มไปจากเธอทันที“ผมถือให้”มินเงยหน้าขึ้น ก่อนถอนหายใจเบา ๆ“นายโผล่มาเงียบ ๆ ตลอดเลยหรือไง”“ก็ผมรอคุณอยู่”คำตอบง่าย ๆ แต่ทำหัวใจเธอสั่นทันทีไนต์เดินข้างเธอเงียบ ๆแม้จะไม่ได้แตะตัว แต่ความรู้สึกกลับใกล้กันเกินไปมากแล้ว“เมื่อคืนกลับถึงบ้านกี่โมง”มินถาม“ตีหนึ่งครับ”“ทำไมดึก”“นั่งทำพรีเซนต์ต่อ”“เด็กฝึกงานขยันเกินไปแล้ว”ไนต์หัวเราะเบา ๆ“อยากเก่งให้เหมาะกับคุณครับ”หญิงสาวชะงักไปทันทีเธอเริ่มไม่ชินกับการที่เขาพูดอะไรจริงจังแบบนี้โดยเฉพาะเวลาที่สายตาของเขามองมามันเหมือนเขาหมายความตามนั้นจริง ๆ ทุกคำระหว่างวัน มินยุ่งจนแทบไม่ได้พักการประชุมติดกันหลายรอบทำให้เธอเริ่มปวดหัวจนช่วงเย็น เธอเผลอฟุบหน้าลงกับโต๊ะในห้องทำงานโดยไม่รู้ตัวและคนที่เข้ามาเจอคนแรกก็คือไนต

ช่วงหลังมานี้ คนในบริษัทเริ่มมองมินกับไนต์แปลกไปแรก ๆ ก็แค่สายตาสงสัยแต่พอนานเข้า—มันเริ่มกลายเป็นข่าวลือ“เห็นว่าเด็กฝึกงานขึ้นไปห้องคุณมินทุกคืนเลยนะ”“จริงเหรอ”“ฉันเห็นกับตา”เสียงซุบซิบดังขึ้นในห้องพักพนักงานทันทีที่มินเดินผ่านแม้ทุกคนจะเงียบลงเมื่อเห็นเธอแต่เธอก็เดาได้หมดว่าเรื่องอะไรหญิงสาวกำแฟ้มในมือแน่น ก่อนเดินเข้าห้องทำงานโดยไม่พูดอะไรปังประตูปิดลงแรงกว่าปกติมินหลับตา ถอนหายใจยาวเธอรู้อยู่แล้วว่าสักวันมันต้องเกิดเพราะไนต์มองเธอชัดเจนเกินไปชัดเจนจนคนทั้งบริษัทเริ่มจับได้ก๊อก ก๊อก“เข้ามา”ไนต์เปิดประตูเข้ามาช้า ๆทันทีที่เห็นสีหน้าเธอ เขาก็รู้ทันทีว่ามีอะไรเกิดขึ้น“มีคนพูดอะไรอีกแล้วเหรอครับ”มินเงียบนั่นยิ่งทำให้เขาเดาออกชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ ก่อนย่อตัวลงตรงหน้าโต๊ะทำงาน“ผมขอโทษ”“นายไม่ได้ผิด”“แต่เพราะผม…”“ไนต์”เธอเรียกเสียงเบาก่อนมองเขานิ่ง ๆ“เราใกล้กันเกินไปแล้วจริง ๆ”หัวใจของไนต์กระตุกทันทีเขารู้ว่าคำพูดนี้หมายถึงอะไร“คุณจะถอยเหรอครับ”มินเม้มปากแน่นเพราะแม้แต่ตัวเองก็ยังไม่อยากพูดมันออกมาแต่ความจริงก็คือ—เธอเริ่มกลัวกลัวสายตาคนอื่นกลัวว่า