All Chapters of เธอคนโตของผม: Chapter 21 - Chapter 25

หลังเหตุการณ์ในห้องประชุม ข่าวเรื่องมินกับไนต์ก็แพร่ไปทั่วบริษัททันทีบางคนมองว่าไม่เหมาะสมบางคนซุบซิบบางคนดูถูกไนต์ว่า “เกาะลูกเจ้าของบริษัท”แต่สิ่งที่เจ็บที่สุด—คือมินเริ่มเห็นสายตาที่มองไนต์เปลี่ยนไปเธอเกลียดมันเกลียดที่คนอื่นมองเขาเหมือนไม่คู่ควรทั้งที่ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาพยายามมากแค่ไหนคืนนั้น มินนั่งเงียบอยู่ในคอนโดคนเดียวก่อนเสียงกดรหัสหน้าห้องจะดังขึ้นไนต์เดินเข้ามา พร้อมถุงอาหารเหมือนทุกครั้งแต่ทันทีที่เห็นหน้าเธอ—เขาก็รู้ทันทีว่าเธอกำลังคิดมาก“คุณร้องไห้เหรอ”มินรีบส่ายหน้าแต่ไนต์กลับเดินเข้ามากอดทันทีแน่นมากแน่นจนเหมือนกำลังบอกว่าไม่เป็นไรแล้วมินซบหน้าลงกับอกเขาช้า ๆ ก่อนพูดเสียงสั่น“ทุกคนกำลังว่าเรื่องนาย…”“ผมไม่สน”“แต่ฉันสน”เธอกำเสื้อเขาแน่นขึ้น“ฉันไม่ชอบให้ใครดูถูกนายเลย”ไนต์นิ่งไปทันทีก่อนหัวใจจะอ่อนลงอย่างรุนแรงเขาค่อย ๆ ประคองหน้าเธอขึ้นมามองดวงตาคมอ่อนโยนจนเธอแทบร้องไห้อีกครั้ง“งั้นคุณก็เชื่อผมสิ”“…”“สักวันผมจะทำให้ทุกคนยอมรับเราเอง”มินมองเขาเงียบ ๆก่อนสุดท้ายจะเป็นฝ่ายจูบเขาช้า ๆครั้งนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายจนแทบอธิบายไม่ได้ทั้ง

หลังจากวันนั้น เวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วจากเด็กฝึกงานที่ใครหลายคนเคยมองข้าม ตอนนี้ไนต์เริ่มกลายเป็นคนที่ถูกพูดถึงในบริษัทมากขึ้นเรื่อย ๆโปรเจกต์ที่เขาทำกับเพื่อนมหาวิทยาลัยเริ่มมีนักลงทุนสนใจหลายบริษัทเริ่มติดต่อไปหาเขารวมถึงชื่อของเขาที่เริ่มปรากฏในข่าวธุรกิจรุ่นใหม่อยู่บ่อยครั้งแต่ถึงจะยุ่งมากแค่ไหน—เขาก็ยังไม่เคยเปลี่ยนไปเวลาที่อยู่กับมินยังโทรปลุกตอนเช้ายังซื้อกาแฟแก้วเดิมให้ยังขับรถมารอรับเธอหลังเลิกงานเหมือนเดิมทุกวันราวกับต่อให้โลกข้างนอกเปลี่ยนไปยังไงเวลาอยู่ต่อหน้าเธอ เขาก็ยังเป็น “ไนต์คนเดิม”คืนหนึ่ง มินกลับถึงคอนโดเกือบสี่ทุ่มทันทีที่เปิดประตูเข้าไป ก็เห็นไฟในห้องเปิดอยู่ไนต์กำลังนั่งพิงโซฟาหลับคาโน้ตบุ๊กเสื้อเชิ้ตสีเข้มยับนิดหน่อยเหมือนเพิ่งกลับจากประชุมใต้ตาดูคล้ำกว่าเดิมชัดเจนหัวใจของมินอ่อนลงทันทีเธอเดินเข้าไปหาเงียบ ๆ ก่อนค่อย ๆ ดึงโน้ตบุ๊กออกจากตักเขาเบา ๆแต่ยังไม่ทันขยับ—มือใหญ่ก็จับข้อมือเธอไว้ทันทีดวงตาคมค่อย ๆ ลืมขึ้นช้า ๆ“กลับมาแล้วเหรอครับ…”เสียงงัวเงียของเขาทำให้เธอเผลอยิ้มบาง ๆ“นายควรกลับไปนอนห้องตัวเองได้แล้ว”ไนต์ส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนซบหน

เสียงลมกลางคืนยังคงพัดเบา ๆแต่มินกลับแทบไม่ได้ยินอะไรอีกแล้วสายตาของเธอมองเพียงผู้ชายตรงหน้าคนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นแค่เด็กฝึกงานกวน ๆแต่ตอนนี้—กลับกลายเป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตเธอไปแล้วน้ำตาค่อย ๆ ไหลลงมาช้า ๆไนต์เห็นแบบนั้นก็เริ่มลนทันที“คุณมิน…”เขาหัวเราะแห้ง ๆ นิดหน่อย“หรือผมรีบเกินไป”มินรีบส่ายหน้าทันทีก่อนหลุดหัวเราะทั้งน้ำตาออกมาเบา ๆ“นายชอบทำให้ฉันร้องไห้ตลอดเลย”ไนต์ยิ้มอย่างโล่งใจ ก่อนใช้นิ้วเช็ดน้ำตาให้เธอเบา ๆสายตาของเขาอ่อนโยนเหมือนทุกครั้งเหมือนวันที่เจอกันวันแรกไม่มีผิดมินมองหน้าเขานิ่ง ๆก่อนภาพความทรงจำมากมายจะไหลย้อนกลับเข้ามาวันที่เธอพยายามผลักเขาออกวันที่กลัวสายตาคนอื่นวันที่กลัวว่าความรักครั้งนี้จะไปไม่รอดแต่สุดท้าย—คนคนนี้ก็ยังจับมือเธอไว้แน่นมาตลอดไม่เคยปล่อยเลยจริง ๆมินค่อย ๆ ยื่นมือออกไปช้า ๆก่อนวางมือลงบนแก้มเขาเบา ๆ“นายรู้ไหม…”เสียงเธอสั่นนิด ๆ“ว่านายเปลี่ยนชีวิตฉันไปหมดแล้ว”ไนต์ยิ้มบาง ๆ ก่อนจับมือเธอเอาไว้“ชีวิตผมก็เหมือนกัน”ทั้งคู่มองหน้ากันเงียบ ๆสายตาเต็มไปด้วยความรักที่ผ่านอะไรมาด้วยกันมากมายก่อนที่มินจะหัวเราะเบา ๆ แล้วพยั