All Chapters of ดอกแก้วในเขื่อนธารา (ยัยหนูดอกแก้วของยัยหนูจอมเถื่อน): Chapter 11 - Chapter 20

นี่คงเป็นจะเป็นอีกหนึ่งคืนอันแสนอ้างว้าง เงียบเหงา โดดเดี่ยวสำหรับดอกแก้ว เมื่อผู้เป็นสามี ออกไปเฝ้าเวรยามหน้าหมู่บ้าน อีกทั้งฝนยังตกลงมาอย่างหนัก แบบไม่ลืมหูลืมตาตลอดทั้งวันทั้งคืน ทำให้คนที่อยู่ทางนี้ รู้สึกเป็นห่วงเป็นใยเขามาก จนไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้ เธอได้แต่ยืนเฝ้ามองหยาดฝนโปรยปรายอย่างเดียวดาย ผ่านริมหน้าต่างบานเดิมบานนั้นอยู่ร่ำไป“เฮ้อ คงนอนไม่หลับอีกแล้วใช่ไหมคะนายหญิง” สิตาจำได้ว่า ลุกมาเข้าห้องน้ำในรอบที่สามของคืนนี้ แต่ก็ยังเห็นนายหญิง ยืนอยู่ตรงนั้นที่เดิมไม่ไปไหน“ป่านนี้คุณจะเป็นยังไงบ้างนะ คุณเขื่อน”คนที่เธอกำลังคิดถึงอยู่นั้น กำลังเผชิญกับหยาดฝนที่ตกลงมาอย่างหนักภายในป่า แต่ถึงจะดูลำบากยากมากน้อยเพียงใด เขาไม่อาจปล่อยปะละเลยจากการปฏิบัติหน้าที่ ที่ต้องดูแลทุกคนในหมู่บ้านของเขานี้ไปได้ในขณะที่นายหัวเขื่อนกำลังรูบซิบ เพื่อเอาน้ำดื่มออกจากกระเป๋าสะพายสีดำ อย่างที่มีคนเคยบอกไว้ให้ดื่มน้ำเยอะ ๆ แล้วเขาเองก็ยังไม่เข้าใจอยู่เหมือนกัน ว่าทำไมถึงต้องทำตาม หรือเชื่อฟังในสิ่งที่เธอคนนี้บอกด้วยแต่พอได้ยินเสียงเหมือนมีผู้ลุกล้ำข้ามอาณาเขตเข้ามา แล้วตามมาด้วยเสียงปืน ซึ่งดั

หลังจากทานข้าวอิ่มแล้ว ทั้งสองมาเดินย่อยอาหารที่หน้าบ้าน ดื่มด่ำไปกับลมทะเลเย็น ๆ ท้องฟ้าที่มีเพียงพระจันทร์ดวงเดียว ส่องแสงสว่างกระทบกับผิวน้ำยามค่ำคืน ยิ่งพอได้ยินเสียงคลื่นกระทบกับชายฝั่งแล้ว ยิ่งทำให้จิตใจของเราทั้งสอง สงบและผ่อนคลายลงอีกด้วย“เธอชอบทะเลไหม”“ชอบค่ะ ชอบมาก ตั้งแต่เด็ก ๆ ดอกแก้วอยากจะมาเที่ยวทะเลแบบนี้นานมากแล้วค่ะ แต่ได้แค่คิดนะคะ ไม่คิดว่าวันหนึ่ง จะได้มาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่จริง ๆ อยู่กับคุณ”“อยู่กับฉันแล้วเป็นยังไงเหรอ”“เอ่อ อยู่กับคุณ” ดอกแก้วรีบหันขวับ แล้วเดินจ้ำอ้าวไปตามชายฝั่ง ปล่อยให้เขาเดินตามหลัง“เดี๋ยวก่อนสิ เธอยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลยนะดอกแก้ว” มือของเขาคว้าแขนเรียวเอาไว้ พอเธอหยุดเดินปุ๊บ เขาไม่รีรอจะสวมกอดจากทางด้านหลังทันที เพื่อไม่ให้เธอหนีไปจากเขาได้“คุณเขื่อน”“จะหนีไปไหน คำถามของฉันไม่ได้มีความหมายกับเธอเลยใช่ไหม”ใบหน้าของคนเถื่อน ซุกไปที่ไหล่ข้างซ้ายของเธอ ด้วยความรู้สึกสับสนมากมาย กำลังถาโถมเข้ามาในใจไม่หยุด มาถึงขนาดนี้แล้ว เขายังไม่รู้เลย ว่าควรจะเลือกอะไร ระหว่างเธอ หรือความแค้นที่มีต่อพ่อของเธอ“ที่ดอกแก้วต้องหนี เพราะไม่รู้จะตอบคุณยังไง

ความอ่อนเพลียทั้งทางด้านกายและด้านจิตใจ ทำให้เขื่อน ธารา นอนหลับลึกสนิทแทบไม่รู้สึกตัว พอรู้สึกตัวอีกที ก็เป็นเช้าวันใหม่ของพรุ่งนี้ สายตากังวลมองหาคนที่นอนข้าง ๆ กันก่อนเป็นอันดับแรกที่เกิดขึ้นมาพร้อม ๆ กับความว้าวุ่นใจ เมื่อหาหญิงสาวจนทั่วทั้งมุมบ้านแต่กลับไม่พบ เขาจึงรีบไปดูที่แพปลา สอบถามกับสิตา และเข้าไปสอบกับพนักงานทุกคน แต่กลับไม่มีใครพบเห็นเธอเลยสักคนความเจ็บปวดสั่งสะสมอยู่ในใจของเขามายาวนาน และเรื่องที่เธอหายตัวไป ยิ่งเพิ่มความเจ็บปวดในหัวใจของเขา หนักขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า การกลัวจะสูญเสียคนที่รักไป เป็นสิ่งที่คนอันตรายอย่างเขา กลัวมากที่สุดในชีวิต ถ้าหากว่าวันใดวันหนึ่งต้องเกิดขึ้นมาจริง ๆ แล้วคนที่หัวใจบอบช้ำ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จะทนรับมือกับความเจ็บปวดเหล่านั้น ได้อย่างไรกัน“นายหัวครับ” สินสมุทรคอยยืนอยู่เคียงข้าง รู้ดีว่าผู้เป็นนายต้องผ่านอะไรมาบ้าง“ยังไงฉันก็ต้องตามหาดอกแก้วให้เจอ แล้วพาดอกแก้วกลับมาอยู่ที่นี่ด้วยกัน”“ผมเชื่อว่านายหัวทำได้แน่นอนครับ”แต่แล้วก็มีชาวประมง นำเรือมาจอดเทียบฝั่งบริเวณด้านหน้าเกาะ สินสมุทรเลยเข้าไปสอบถามไถ่อย่างไม่รีรอ“นี่ มีใครเห็นนายหญิงบ้าง

เช้าวันถัดไป ไหน ๆ มาถึงกรุงเทพทั้งที นายหัวเขื่อนจะแวะเข้าไปดูบริษัทสักหน่อย แต่ดอกแก้วยังจะขอติดตามไปกับเขาด้วย เพราะไม่อยากอยู่บ้านเหงา ๆ คนเดียว แทนคุณกับฐานทัพออกไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้ว ส่วนสิตาออกไปหาซื้อชุดนักศึกษากับสินสมุทร เพื่อรอวันเปิดเทอมในอีกไม่กี่วันข้างหน้าการไปบริษัทของเขา ไม่ได้บอกใครไว้ล่วงหน้า ไม่ได้ไปแบบธรรมดา เพราะอยากจะเห็นอะไรต่าง ๆ มันชัดเจนมากขึ้นเขาและดอกแก้วจึงขึ้นรถแท็กซี่ ไปซุ่มจอดอยู่นอกบริษัท“เรากำลังจะทำอะไรกันอยู่เหรอคะ”“เธอและฉัน ต้องการหาความจริงของเรื่องทั้งหมดไม่ใช่เหรอ เราจะมาหาตัวต้นเรื่องไปด้วยกัน”“แสดงว่าคุณเชื่อแล้วใช่ไหมคะ ว่าพ่อของดอกแก้วไม่ได้เป็นคนสั่งให้ใครไปทำร้ายคุณ”เขื่อน ธารา ได้แต่พยักหน้าเบา ๆ นึกถึงเมื่อวานหลังจากทานข้าวเสร็จ แทนคุณได้ไปขอคุยกับเขาเป็นการส่วนตัวเรื่องนี้ ทั้งยังปฏิเสธอย่างหนักแน่นว่า ไม่ได้เป็นคนสั่งให้ใครมาลอบทำร้ายเขาเมื่อห้าปีก่อน และคิดว่าคนที่เป็นต้นเรื่องทั้งหมดต้องใส่ร้าย และปั่นหัวให้พวกเขาเกลียดชังกันมาตลอด เพื่อหวังผลประโยชน์อะไรบางอย่างจากพวกเขาแน่ ๆดังนั้นแทนคุณจะช่วยเขาสืบหาความจริง เพื่อถือเป็น

หลังจากผ่านพ้นเรื่องราวร้าย ๆ ไปด้วยกันแล้ว พวกเขาเดินทางกลับไปยังคฤหาสน์ธารา เมื่อรถตู้คันสีดำเข้ามาจอดถึงหน้าบ้าน สิตาได้รู้ข่าวร้ายจากพี่ชาย ที่โทรมาบอกก่อนจะออกมาจากบริษัท ถึงกับรีบวิ่งมาที่หน้าบ้านด้วยความเป็นห่วง ไม่สนใจอะไรแล้ววินาทีนี้ เพราะชีวิตของทุกคนในบ้านนี้ สำคัญมากกว่า“เป็นยังไงกันบ้างคะ มีใครบาดเจ็บอะไรตรงไหนไหม”เกือบหมดทุกคนส่ายหน้าระรัว เพราะไม่มีใครเป็นอะไรกันเลยแม้แต่นิดเดียว คงมีเพียงแต่ คนที่ต้องการคะแนนความสงสาร อย่างฐานทัพผู้เดียวเท่านั้น ที่เดินเข้ามาหาสิตา และทำท่าทีว่าตนเองบาดเจ็บที่ต้นแขน ผู้ชายเจ้าเล่ห์คนนี้ กำลังท้าทายพี่ชายอย่างสินสมุทรเป็นอย่างมาก ซึ่งกำลังถลึงตามองอย่างรู้ทันผู้ชายด้วยกัน“โอ๊ะ โอ๊ย พี่เจ็บที่แขนจังเลยครับ ช่วยดูให้พี่หน่อยได้ไหมครับน้องสิตา”“คุณบาดเจ็บตรงไหน เมื่อกี้ตอนที่เดินมา ผมเห็นว่าคุณสบายดีอยู่เลยไม่ใช่เหรอ” คนหวงน้องสาวพูดขึ้น“โอ๊ย พี่เจ็บจริง ๆ นะครับ”“คุณเจ็บจริง ๆ เหรอ”“เอ่อ ใช่ครับ พี่เจ็บมาก ๆ เลย”“งั้น มาทางนี้เลยค่ะ เดี๋ยวสิตาดูให้” สิตาพาฐานทัพมาที่สระน้ำหลังบ้าน โดยที่สินสมุทรนั้น เดินตามหลังอยู่ไม่ห่าง“แกจะไป