ดอกแก้วในเขื่อนธารา (ยัยหนูดอกแก้วของยัยหนูจอมเถื่อน)

                      ดอกแก้วในเขื่อนธารา

         (ยัยหนูดอกแก้วของนายหัวจอมเถื่อน)

ร่างสูงกำยำผิวสีแทน ท่อนบนเปลือยเปล่าไปด้วยมัดกล้ามแน่น ๆ ของผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าดิบเถื่อน พ่วงด้วยตำแหน่งผู้นำหมู่บ้านอันแสนไกลโพ้น แห่งเกาะลานตาสี กำลังหยิบยกปืนขึ้นมา ด้วยความแค้นเคืองที่มีในหัวใจต่อใครบางคน แค่เพียงรอคอยวันเวลาที่เหมาะสมจะเอาคืนเท่านั้น

กระบอกปืนถูกเล็งไปที่กลางเป้าซ้อมยิงปืนภายในสนาม นายหัวเขื่อน ธารา นอกจากจะชอบซ้อมยิงปืนเป็นชีวิตจิตใจแล้ว ยังชอบใช้แรงงานอาบเหงื่อต่างน้ำ ไม่มีเวลาแม้กระทั่งดูแลตนเอง จนผิวพรรณดำด้านคล้ำแดด หนวดเคราปกคลุมรกรุงรัง ผมเผ้าก็ยังกระเซอะกระเซิงเหมือนดั่งรังนกไม่ปาน

“นายหัวครับ นายหัว” สินสมุทรลูกน้องคนสนิท รีบวิ่งตรงมาที่เขายืนอยู่ พลางมองซ้ายแลขวา ด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน เหมือนกับกลัวใครจะมาเห็นเข้า

“มีอะไร”

“เอ่อ...นะ นายหัวกำลังซ้อมยิงปืนอยู่เหรอครับ” สินสมุทรรู้สึกตกใจ เมื่อเห็นว่าเขาเดินมาพร้อมกับปืนคู่ใจ

“ก็ใช่น่ะสิ...แต่ถ้าแกไม่รีบบอกตอนนี้ ฉันอาจจะเปลี่ยนจากเป้า มาเป็น...แทนก็ได้” สายตาดุยังคงจ้องเขม็งคนตรงหน้าอย่างไม่วางตา

“เอ่อ ใจเย็น ๆ ก่อนนะครับนายหัว คือว่าเรื่องที่ให้ผมไป...”

ก่อนที่ตนเองจะกลายเป็นเป้ากระสุนแทน สินสมุทรไม่รอช้าที่จะส่งรูปถ่ายหนึ่งใบ ซึ่งดูแล้วน่าจะเป็นรูปถ่ายในครอบครัวธรรมดา ๆ แต่ที่น่าจะสะดุดสายตาคมที่สุด นั่นก็คือผู้หญิงหน้าตาสวย ผมลอนยาวสีน้ำตาลเข้ม แววตาดูเศร้า ๆ คนนี้ เธอสวยมาก แต่น่าเสียดาย ที่ไม่น่าเกิดมาเป็นลูกของคนชั่ว ๆ อย่างมันเลย

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทำให้สินสมุทรชะโงกหน้ามองตามสายตาของผู้เป็นนาย และเห็นว่าเขากำลังจ้องมองผู้หญิงสวย ๆ คนใดคนหนึ่งในรูปถ่าย

“ใคร”

“มีอะไรหรือเปล่าครับนาย”

“ผู้หญิงในรูปคือใคร”

“ถ้าผู้หญิงชุดเดรสสีแดงในรูป นั่นคือ...”

“เปล่า ฉันหมายถึงชุดเดรสสีขาวนั่นต่างหาก”

สินสมุทรชะงักเล็กน้อย พลางอมยิ้มให้กับเจ้านาย

“อ๋อ ที่นายหมายถึงก็คือผู้หญิงสวย ๆ ชุดเดรสสีขาวนี่เอง”

เขื่อนธาราเลยละสายตาจากรูป แล้วจ้องหน้าสินสมุทร เพื่อเค้นเอาคำตอบ

“เอ่อ บอกแล้วครับ บอกแล้วครับนายหัว อย่าจ้องผมแบบนี้สิครับ ผมกลัวแล้วนะครับ”

“ว่าไง”

“คือว่า ผู้หญิงคนนี้ชื่อแก้วกัลยา หรือว่าดอกแก้ว เธอพึ่งเรียนจบและตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงหางานทำอยู่ครับ แล้วเธอก็เป็นลูกสาวบุญธรรมคนเล็ก ของนายแทนคุณด้วยครับ”

“ผู้หญิงคนนี้ชื่อดอกแก้วงั้นเหรอ”

“ใช่ครับ ว่าแต่นายหัวสนใจเธอเหรอครับ” สินสมุทรเอาแต่ยืนยิ้มไม่ไปไหน จนกระทั่งเขาละสายตาจากรูปถ่ายอีกครั้ง แล้วเงยหน้าจ้องตาเขม็งอีกเหมือนเดิม

“ยุ่ง ไปทำงานต่อได้แล้วไป”

“เอ่อ ไม่ให้ผมอยู่เป็นเพื่อนก่อนเหรอครับ เผื่อว่านายหัวอยากจะได้อะไร อยู่ตรงนี้จะได้เรียกใช้งานผมได้เลยไงครับ”

“ไม่ต้อง ฉันบอกว่าไง”

“เอ่อ ก็ได้ครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับนายหัว”

ขณะที่สินสมุทรกำลังจะหมุนตัวก้าวเท้า ต้องหยุดชะงักตั้งแต่วินาทีนั้น เมื่อเห็นคนงานกำลังวิ่งตรงมาทางนี้ ด้วยท่าทางเหนื่อยหอบมาตั้งแต่ระยะไกล

“นายหัวครับ นายหัว”

“มีอะไร”

“คือว่าพวกนั้น...”

คนงานเดินนำหน้านายหัวไปที่แพปลาก่อน ซึ่งมีกลุ่มคนงานผู้ชายผิวสีคล้ำ ท่าทางมึนเมากำลังทะเลาะกันอย่างรุนแรง แล้วยังปล่อยหมัดใส่กันไม่ยั้ง ทำให้พวกคนงานแตกตื่นและหวาดกลัว ต่างคนต่างหาที่หลบซ่อน มิเช่นนั้น กลัวจะพากันโดนลูกหลงไปด้วย

“หยุด หยุดเดี๋ยวนี้ กูบอกให้หยุดไง!”

ในเมื่อบอกด้วยลมปากแล้วไม่ฟัง คงต้องใช้สิ่งทุ่นแรงกันสักหน่อย

“ไม่หยุดใช่ไหม ได้”

ปัง ปัง ปัง! เสียงลูกปืนที่ถูกยิงขึ้นฟ้ารัว ๆ ติดต่อกันหลายต่อหลายนัด ทำเอาทุกคนต้องหยุดการกระทำต่อกันทั้งหมด และหันมาให้ความสนใจกับเจ้าปืนกระบอกนี้ ที่พอจะรู้กันดีอีกเช่นเคย ว่าใครเป็นเจ้าของ

“พวกมึงหยุดกัดกันได้แล้วใช่ไหม”

“นายหัวครับคือว่าพวกผม...” ชายทั้งสองที่ทะเลาะกันต่างก้มหน้าก้มตา ไม่กล้าสบตานายหัว

“รู้กฎของที่นี่กันดีไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมยังทำอีก” สายตาคมก็ยังไม่วายมองเห็นขวดเหล้า ที่แอบซุกซ่อนอยู่ใต้แคร่ ถึงจะซุกซ่อนมิดชิดดีแค่ไหน แต่ไม่อาจรอดพ้น สายตาอันเฉียบคมของเขาได้อยู่ดี แถมแต่ละคน ยังจะพ่นวาจาออกมาเป็นกลิ่นเหล้าหึ่งซะขนาดนี้ นี่แหละเป็นหลักฐานมัดตัวชั้นดี

“เก็บของออกไปจากที่นี่ซะ” นายหัวเขื่อนพูดออกมาโดยไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น

“นายหัวครับ”

“ทั้งสองคน”

กฎก็ต้องเป็นกฎ ถ้าหากใครทำตัวเป็นกบฏ หรือว่าแหกกฎของเกาะแห่งนี้ ซึ่งนายหัวเป็นคนตั้งไว้เองทุกข้อ ก็คือการไล่ออกอย่างเดียว โดยไม่มีข้อยกเว้นอะไรทั้งนั้น

....................................................

หญิงสาวใบหน้าสวยหวาน อยู่ในชุดเดรสกระโปรงสั้นสีขาว ผมลอนยาวสีน้ำตาลพริ้วไหวไปมา ตามจังหวะของการแกว่งชิงช้าใต้ร่มไม้ใหญ่เจ้าของดวงตาเศร้า ๆ ยังคงนั่งเหม่อมองคฤหาสน์สีขาวหลังใหญ่ ที่ถูกสร้างขึ้นมาไม่ต่ำกว่าพันล้าน ตั้งอยู่ใจกลางเมือง ที่ดูยังไง ๆ ก็ไม่ใช่ที่ของเธอเลยสักนิด บ้านไม้หลังเล็ก ๆ อยู่ในระแวกชุมชนแออัดนั่นต่างหาก ที่เป็นบ้านของเธอจริง ๆ

“ยัยดอกแก้ว ยัยดอกแก้ว ยัยดอกแก้ว” เสียงเรียกดังแสบแก้วหู เริ่มดังขึ้นต่อเนื่องเรื่อย ๆ จนในที่สุด มาหยุดอยู่ใกล้ ๆ กับใบหูของเธอ แต่ดอกแก้วก็ยังนั่งนิ่ง ทำเป็นไม่สนใจเสียงนั้น

“ฉันเรียกเธอตั้งนาน ไม่ได้ยินหรือไง”

“ได้ยินค่ะ ได้ยินตั้งแต่คำแรกแล้ว” ดอกแก้วลุกจากชิงช้า โดยไม่หันไปมองคนด้านหลัง ที่เอาแต่ตะโกนปาว ๆ

“ถ้าได้ยินแล้วทำไมยังไม่รีบไปอีก รีบไปจัดเตรียมเสื้อผ้าทำงานให้ฉันสิ วันนี้มีประชุมผู้บริหาร ไม่รู้คุณพ่อจะให้ฉันเข้าไปในบริษัทด้วยทำไม น่าเบื่อที่สุด” ถ้าหากไม่ใช่เรื่องสำคัญ พุทธดาไม่มีทางเข้าไปในบริษัทแน่ แต่นี่เป็นคำสั่งของแทนคุณ ซึ่งย้ำนักย้ำหนาว่าให้ลูก ๆ ทุกคน ต้องเข้ามาบริษัทวันนี้ให้ได้

ดอกแก้วจึงหันมาจ้องหน้าพุทธดาอย่างเหนื่อยใจ ไม่รู้เมื่อไหร่เธอจะหลุดพ้นจากที่นี่สักที

“คุณก็โตมาหลายปีแล้วนะคะ”

“นี่แกว่าฉันเหรอ”

“ยังจะทำตัวเป็นเด็กอนุบาล ใช้ให้ฉันจัดเตรียมเสื้อผ้าหรือทำอะไรให้อยู่ได้ คุณโตแล้วหัดทำเองบ้างนะคะ”

“ฉันจะทำเองให้เหนื่อยทำไม มีคนรับใช้อย่างแก ก็ต้องใช้งานให้คุ้มค่ากับที่คุณพ่อรับแกมาเลี้ยงหน่อยสิ จริงไหม”

“บอกกี่ครั้งแล้วคะ ว่าฉันไม่ใช่คนใช้ของคุณ เข้าใจด้วยนะคะ”

ถ้าพุทธดาไม่เคยเห็นเธอเป็นน้องก็ตามใจ และอีกอย่างเธอก็ไม่ต้องการจะยุ่งกับคนในครอบครัวนี้ ถ้าไม่ติดตรงที่ว่าบุญคุณอันแสนใหญ่หลวงค้ำคอเธอไว้ ป่านนี้เธอคงหนีไปให้พ้นจากสายตาของทุกคนในบ้านหลังนี้ ไปตั้งแต่นานแล้ว

ดอกแก้วพูดจบ และกำลังจะรีบออกจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด ก่อนที่จะได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวน อันแสนน่ารำคาญ ของพุทธดาซะก่อน

“ลูกพุทธ มากวนใจอะไรน้องอีกหรือเปล่า”

“คุณพ่อคะ ทำไมคุณพ่อต้องเข้าข้างมันตลอดเลย มันไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของคุณพ่อสักหน่อย”

“จำไว้ว่าดอกแก้ว คือคนในครอบครัวของเรา แล้วดอกแก้วก็คือน้องสาวของลูก เป็นลูกสาวคนหนึ่งของพ่อเหมือนกัน” แทนคุณยิ่งพูดแบบนี้ พุทธดาก็ยิ่งเลือดขึ้นหน้า เพราะตั้งแต่เดิมทีนั้น มีอคติต่อดอกแก้วอยู่แล้ว

“คำก็ดอกแก้ว สองคำก็ดอกแก้ว แล้วพุทธล่ะคะ ไม่ใช่ลูกของคุณพ่อหรือไงคะ”

“ลูกพุทธ ไปแต่งตัว”

“คุณพ่อ”

“พ่อบอกให้ไปแต่งตัวไง ไปสิ อย่าให้พ่อต้องพูดซ้ำ”

พุทธดามองหน้าดอกแก้วด้วยความเจ็บใจ ก่อนจะเดินกระทืบเท้าตรงไปยังคฤหาสน์

“มีอะไรหรือเปล่าคะ ถึงมาตามดอกแก้วถึงที่นี่ได้” ดอกแก้วพูดโดยที่ไม่ได้มองคนตรงหน้า

“วันนี้พ่ออยากให้ลูกเข้าไปในบริษัทด้วยกัน”

“ช่วงบ่ายนี้ดอกแก้วมีสำภาษณ์งานที่บริษัท Ts Group ค่ะ คงไม่ว่างแล้วค่ะ” นี่เป็นบริษัทพึ่งเปิดใหม่ ที่เพื่อนสนิทของเธอแนะนำมาอีกที แล้วก็ยังต้องการพนักงานอีกเป็นจำนวนมาก

“ไม่ได้ ลูกต้องเข้าไปในบริษัทด้วยกัน เพราะแก้วกัลยา ก็คือเขื่อนธารากรุ๊ปคนหนึ่ง”

“เขื่อนธารากรุ๊ปงั้นเหรอคะ”

เท่าที่เธอจำได้ บริษัทนี้เป็นของผู้มีพระคุณ ซึ่งทางครอบครัวของเจ้าสัวเทพเอง ก็ยังหลงเหลือทายาทตัวจริงที่หายสาบสูญไป ในความเป็นจริงแล้ว ครอบครัวของแทนคุณ ไม่ใช่เจ้าของกิจการตัวจริงสักหน่อย

“ยกเลิกสัมภาษณ์งานบ่ายนี้ไปซะ แล้วไปกับพ่อ” แทนคุณยื่นคำขาด ก่อนจะเดินออกไปจากตรงนี้ทันที

“อิสระที่ดอกแก้วต้องการมาตลอด คงไม่มีอยู่จริงสินะ”

ความหวังของดอกแก้วที่จะหางานทำ แล้วย้ายออกไปจากบ้านที่แสนอึดอัดนี้ ได้พังทลายลงจนหมดสิ้น เมื่อถูกแทนคุณยื่นคำขาด แล้วลูกนกลูกกาตัวน้อย ๆ ที่อยู่ในกรงทองอย่างดอกแก้ว จะขัดคำสั่งอะไรได้ นอกจากจะทำตามคำสั่งของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อบุญธรรมของเธอ