Todos los capítulos de Ruthless CEO and Her Fake Husband: Capítulo 211 - Capítulo 220

“Narinig mo iyon? Gusto mo bang pati sarili mong anak ay isipin kang isang masamang tao?” sabik na tanong ni Maribel.Bahagyang lumuwag ang paa ni Venom na nakadiin sa dibdib ni Anton. Tumingin siya kay Maribel at ang kanyang nakakatakot na berdeng mga mata ay napuno ng luha.Napabuntong-hininga si Phoenix sa ginhawa. Nagtagumpay ang hakbang na ito. Tama nga ang naging desisyon nilang dalhin agad dito si Maribel.Bagama't likas na mabagsik si Venom, kahit ang isang tigre ay hindi kayang saktan ang sarili nitong anak. Sa pagharap niya sa dating asawa at anak, tuluyan ding nagising ang natitira niyang pagkatao.Nang makitang tila nagbabago ang sitwasyon para sa ikabubuti nila, napansin nilang nag-aalinlangan si Venom.Ngunit biglang—Isang putok ng baril ang bumasag sa tahimik na gabi.Tumama ang bala sa balikat ni Maribel at agad na tumalsik ang dugo.“Patayin mo si Death at dalhin mo ang bata. Kung hindi, masamang-masama ang kahihinatnan ng iyong asawa at anak.”Isang tinig ang umalin

Alam ng sinumang nag-alaga na ng pasyente na ang mga taong nakaratay sa kama ay kailangang paliguan at palitan ng damit araw-araw.May mga nurse sa ospital na maaaring tumulong, o maaari ring kumuha ng ibang tao para gumawa nito. Ngunit walang inupahang iba si Marionne. Siya mismo ang araw-araw na nagpapaligo at nagpapalit ng damit kay Anton.Sa halip na ipalaba sa iba ang mga damit nito, inuuwi niya ang mga iyon at nilalabhan sa sarili niyang washing machine.Pakiramdam niya, hindi naman malinis maglaba ang iba.Noong una, ilang beses pa siyang naging alanganin at nangangapa kung paano ito gagawin. Ngunit halos isang buwan na ang lumipas, kaya nasanay na siya sa araw-araw na pagpapaligo at pagpapalit ng damit kay Anton. Sa ngayon, bihasa na siya rito.May dahilan din kung bakit ayaw niyang ibang tao ang tumulong sa pagpapalit ng damit ni Anton. Dahil kailangang palitan pati ang panloob nito, ayaw niyang may ibang babaeng makakita sa katawan ni Anton.Nagpakulo siya ng isang takure ng

“Sinabi na sa akin ni Marionne ang lahat tungkol sa iyo. Napag-aralan ko na ang mga lalaking katulad mo. Ikaw iyong klaseng lalaking wala nang kahit katiting na prinsipyo—iyong kahit sindihan pa ng 3,000-watt na bombilya, hindi pa rin mahahanap ang konsensiya. Sigurado akong kung ano-anong kalokohan agad ang pumapasok sa isip mo, tama ba?” mapanghamak na sabi ni Kattrina.“Talaga ba? Ikaw kaya?” Umangat ang gilid ng labi ni Anton sa isang mapanuyang ngiti. “Marami akong magagandang babaeng nakapaligid sa akin, at bawat isa sa kanila ay mas maganda kaysa sa iyo. Mas inosente si Marionne kaysa sa iyo, mas kaakit-akit si Maribel, at mas palaban si Alissa. Dalawang araw sa isang linggo ang bawat isa sa kanila ay kasama ko, tapos Linggo ang araw ng pahinga ko. Hindi ba perpekto? Kailan kaya darating ang turno mo?”  Pagkarinig noon, biglang tumayo si Kattrina. Namula ang mukha niya sa galit.  “Ang ibig mong sabihin, hindi ako kasing ganda nila?”  Mababaw man pakinggan, may likas na kayab

Paglabas sa balkonahe, sumandal si Marionne sa rehas at pinagmasdan ang mga halamang nakatanim sa mga paso. May mga bulaklak na namumukadkad, luntiang damo, at mga cactus na hitik sa tinik.  Mula roon, tanaw niya ang hardin ng ospital na naliliwanagan ng sinag ng umaga.  Maraming pasyente at kanilang mga pamilya ang naglalakad-lakad sa pasilyo.  Ang ilan ay gumagamit ng tungkod bilang suporta, habang ang iba naman ay nagtutulak ng wheelchair.  May isang matandang mag-asawa roon. Pareho silang ubanin at mahigit pitumpung taong gulang na marahil.  Nakaupo sa wheelchair ang matandang lalaki, blangko ang ekspresyon ng mukha, para bang na-stroke. Itinutulak siya ng matandang babae habang may binubulong na kung anu-ano, na para bang naririnig siya ng kanyang asawa.  Nang makita iyon ni Marionne, nakaramdam siya ng matinding emosyon.  Ano pa ba sa mundong ito ang mas mahalaga kaysa sa pagsasamang tumanda?  Ano pa ba ang mas mahalaga kaysa sa pagkakaroon ng mabuting kalusugan?  Noong

“Hindi pa maayos ang paggaling ni Miss. Malubha ang kalagayan niya,” mahinang sabi ni Trese.“Trese, lumabas ka muna,” utos ni Sophia.Sumulyap si Trese kay Anton. Sandali siyang nag-atubili, ngunit sumunod din at lumabas.Bago siya tuluyang umalis, napansin ni Anton na namumula ang mga mata nito, na para bang hindi ito nakatulog nang maayos o kaya naman ay umiyak.Ang lalaking kasingtigas ng bato na gaya niya… posible kayang umiiyak din?Kakaiba.Inilagay ni Anton ang mga bulaklak sa plorera sa tabi ng kama at ngumiti. “Makakatiyak ka na sa pagkakataong ito, taos-puso talaga ang mga bulaklak na ito. Hindi tulad noong huli na nakangiti ka pero may patalim na nakatago sa likod ng iyong ngiti.”“Medyo interesante ka rin pala. Noong huli, dumiretso ka sa opisina ko, binigyan ako ng mga bulaklak, at sinabi mong gusto mo ako. Wala pa akong nakikilalang lalaking katulad mo,” natatawang sabi ni Sophia.“Wala akong magagawa. May mga bagay na kaya namang lutasin gamit ang dahas, pero ipinipili