ต้นหมื่นแสนรัก의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

เมื่อเช้าตอนที่พิมพ์ศิริไปถึงบ้าน แสนรักก็ลุกขึ้นมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เพราะข่มตาให้หลับต่อไม่ลง ตอนที่ได้ยินพิมพ์ศิริบอกว่า ต้นหมื่นให้มารับไปกินข้าวที่ไร่ ยังนึกแปลกใจอยู่เลยว่าทำไมเขาถึงใจดี แต่ก็ไม่เสียเวลาคิดนานเพราะดีกว่าถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว ระหว่างที่เดินออกไปหน้าบ้าน แสนรักจึงรู้ว่าห้องที่ต้นหมื่นสร้างไว้หน้าบ้าน ด้านในมีจอมปลวกขนาดใหญ่อยู่ในนั้น เธอไม่รู้ว่าเขาทำแบบนั้นทำไม แต่กลับไม่รู้สึกกลัวเหมือนเมื่อวาน ที่เป็นแบบนี้เพราะต้องทำตัวให้ชิน ต้องอยู่ที่นี่ไปอีกนาน ที่นี่บรรยากาศดีมาก เสียดายที่ขับรถมอเตอร์ไซค์ไม่เป็น ไม่อย่างนั้นคงได้ขับไปดูจนทั่ว พิมพ์ศิริพาแสนรักลงหน้างาน สอนวิธีตัด และวิธีดูคร่าว ๆ ว่าลูกไหนสุกพร้อมตัด ถึงแม้จะนับวันมาแล้ว แต่สภาพภูมิอากาศก็มีผลกับการสุกของเมล่อน ร้อนหรือเย็นเกินไปก็ไม่ดี ตอนนี้ฝนตกทุกวันต้องสังเกตให้มากขึ้น จังหวะที่กำลังเลือกอยู่นั้น แสนรักไม่ทันสังเกตว่าคนที่เดินอยู่ข้างหลังไม่ใช่พิมพ์ศิริ เมื่อหันกลับมาพบว่าเป็นต้นหมื่นจึงตกใจและเขินอายกับความใกล้ชิดที่เกิดขึ้น เพราะตอนนี้มือของเค้าจับอยู่บนมือของเธอ “ลูกนี้ยังแก่ไ

ต้นหมื่นพาแสนรักมาโรงพยาบาลประจำอำเภอ ระหว่างทางทั้งสองไม่ได้พูดคุยอะไรกัน เพราะต้นหมื่นต้องใช้สมาธิขับรถ แสนรักรู้สึกผิดและเอ่ยขอโทษเค้า แต่ต้นหมื่นยังคงเฉยตามแบบฉบับของเขา หมอตรวจแล้วแจ้งให้ทราบว่า แขนข้างซ้ายหักเนื่องจากกระแทกพื้นตอนที่รถมอเตอร์ไซค์ล้ม ต้องใส่เผือก นั่นยิ่งทำให้แสนรักรู้สึกผิดไปกันใหญ่ เพราะสร้างเรื่องให้เค้าไม่เว้นแต่ละวัน หลังจากรับยาแล้วกลับบ้าน ต้นหมื่นก็ไม่คุยกับเธออีกเลย แสนรักนั่งเงียบอยู่บนโซฟา โดยมีพิมพ์ศิริอยู่เป็นเพื่อน ไม่นานพิมพ์ศิริก็ต้องกลับบ้าน เพราะยายไม่สบายเพราะตากฝนทั้งวัน กดมือถือโทรหาแอนนี่แต่ก็ต้องวางสาย ถ้าแอนนี่มาที่นี่ คนของเสี่ยวินิชย์ก็ต้องตามมาด้วย เธอไม่อยากให้เป็นเรื่อง ที่เป็นอยู่ก็ทำให้ต้นหมื่นเดือดร้อนมากพอแล้ว “กินข้าวสิจะได้กินยา” เสียงห้าวทุ้มมาพร้อมกับจานข้าวที่ยื่นมาตรงหน้า ขากลับเธอเห็นเขาแวะร้านอาหารตามสั่ง แต่เค้าไม่ถามเธอจึงไม่กล้าบอกให้เค้าซื้อเผื่อ ข้าวผัดไข่ในจานนั่นเค้าคงตั้งใจซื้อให้เธอ “ขอบคุณค่ะ” เอ่ยขอบคุณพร้อมกับลงมือตักข้าวเข้าปาก แล้วก็ต้องขอบคุณเค้าอีกครั้ง เมื่อต้นหมื่นยื่นแก้วน้ำมาใ

“แสนรัก...อื้ม” ต้นหมื่นจิกเท้าลงกับพื้น เมื่อแสนรักขยับปากเป็นจังหวะ มือที่กอบกุมความเป็นชายของเขา ขยับไปมา ลิ้นเล็กอ่อนนุ่มตวัดเลียลงบนหัวแดงป้านหยัก ก่อนจะครอบปากลงไปจนสุดโคน เรื่องบนเตียงของชายหญิง เธอก็พอรู้มาบ้างว่า ต้องทำยังไงผู้ชายถึงจะมีความสุข “ผม...ซี๊ดอ่า...ผมสะ...เสียว” ต้นหมื่นครางไม่เป็นภาษา เมื่อถูกคนตัวเล็กเล่นงานตรงจุด ยิ่งตอนที่ลิ้นเล็กอุ่นชื้นตวัดเลียวนซ้ำ ๆ ที่ส่วนหัวแดงก่ำ ชายหนุ่มก็แทบขาดใจ มือหนาสอดเข้าเส้นผมนุ่มสลวย ยกศีรษะเล็กขึ้นเพื่อให้เธอละปากจากความเป็นชายของเขา “ไม่ดีเหรอคะ” ตากลมโตช้อนขึ้นมองหน้าเขา เมื่อต้นหมื่นดึงศีรษะเธอออก ถึงจะอับอายกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เธอก็ทำมันไปแล้ว ต้นหมื่นอยากจะฟาดก้นอวบ ๆ สักที แสนรักจะรู้ไหมว่า เธอกำลังทำให้เขาขาดใจ มือหนาจับลงบนบ่าเล็ก ดึงให้หญิงสาวลุกขึ้น ตาสองคู่สบกันก่อนที่ต้นหมื่นจะลูบมือลงไปบนกุหลาบดอกงาม แหวกกลีบออกจากกัน กลืนน้ำลายลงคอ เมื่อเห็นภายในสีชมพูสด สอดแขนเข้าหาเรียวขา ก่อนจะยกขึ้นมาเกี่ยวเอวสอบเอาไว้ “ขอนะ” เอ่ยขอทั้ง ๆ ที่ไม่ต้องการคำตอบ เขาไม่เปิดโอกาสให้เ

เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งถูกถอดออกจากตัวคนตัวเล็กห่อตัวหนี ใช้มือข้างขวาปิดอกอวบเอาไว้ “อายอะไรอีก” “ฉันไม่ได้หน้าด้านเหมือนคุณนี่คะ” “ทำงานกลางแดดก็แบบนี้แหละ พร้อมยังจะราดน้ำแล้วนะ” ตอบไปคนละเรื่องหน้าด้านของแสนรักหมายถึงการ กระทำของเขา แต่ต้นหมื่นกลับตอบไปที่ใบหน้าที่กร้านแดดของเขา “อันที่จริงฉัน...” “ผมอาบให้ดีแล้ว ทำเองเมื่อไรจะเสร็จ อยากกินอะไรไหมจะทำให้กิน” “แฟนไม่ทำปิ่นโตมาให้เหรอ” อยู่ ๆ ก็อยากแขวะเขาขึ้นมา “ทำแต่ไม่ได้เอามา” “ยอมรับแล้วใช่ไหมว่าคุณพรพรรณเป็นแฟน” “ถ้าไม่ยอมรับก็ไม่จบ เพราะคนถามจงใจหาเรื่อง อย่าพูดมากเลย น้ำเย็นอาบนานเดี๋ยวไม่สบาย” “หึ!” สะบัดหน้าหนีเมื่อเขาเริ่มวุ่นวายกับเนื้อตัวของเธอ ให้มันได้อย่างนี้สิแสนรัก ยืนนิ่งเป็นผักให้เขาลูบไล้ไปทั่วทั้งตัว ไม่อายบ้างหรือไง ต้นหมื่นกลืนน้ำลายลงคอ สงบสติอารมณ์เอาไว้ มีผู้หญิงสาวสวยมายืนแก้ผ้าอยู่ตรงหน้าใครจะไม่หวั่นไหว และที่สำคัญเขารู้แล้วว่าคนตรงหน้าหอมหวานเพียงใด ใครจะอดใจไหว “คุณ

มื้ออาหารผ่านไปอย่างเชื่องช้า ส่วนหนึ่งน่าจะมาจากความเขินอายของหญิงสาว ที่ประหม่าและเขินอายทุกครั้ง เมื่อสบตากับเขา ต้นหมื่นก็ไม่ต่างจากเธอทุกครั้งที่มองตากันใบหน้าคร้ามแดดก็ร้อนขึ้น ดีที่เขาเป็นคนผิวเข้มเธอจึงมองไม่เห็น “ลองชิมนี่ดู” เพราะเห็นว่าเธอตักแต่ต้มจืดที่วางอยู่ตรงหน้า ต้นหมื่นจึงตักหมูกระเทียมใส่จานให้ “ขอบคุณค่ะ” คนฟังอมยิ้มเมื่อได้ยินคำขอบคุณ เวลาที่แสนรักไม่โมโห น้ำเสียงของเธอจะไพเราะน่าฟัง “ยิ้มอะไรคะ” ถามเมื่อเห็นเขาเอาแต่อมยิ้ม “เปล่า” ตอบพร้อมกับตักข้าวเข้าปาก แล้วหลบตากลมโตที่มองมาอย่างเอาเรื่องนั่น “คุณนินทราฉันใช่ไหม” วางช้อนลงตั้งป้อมเอาเรื่อง เธอต้องได้คำตอบที่ดีกว่านี้ “มีแขนเดียวยังจะอวดเก่งอีก อุตส่าห์ชมในใจ เวลาไม่เกรี้ยวกราด คุณก็น่ารักดีนะ” “ฉันก็เป็นแบบนี้” “ดีกว่าตอนมาใหม่ ๆ เยอะเลย ตอนนั้นแว๊ด ๆ จนหูผมจะแตก คุณน่าจะเป็นนางร้ายมากกว่านางเอกนะ” “ชีวิตจริงกับละครมันคนล่ะเรื่องกัน คุณก็ไม่ต่างจากฉันหรอก ป่าเถื่อนไร้มารยาทที่สุด ลูกน้องคุณด้วย