ต้นหมื่นแสนรัก のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 25

วัดที่ต้นหมื่นพามาเป็นวัดประจำจังหวัด ที่มีคนเลื่อมใสศรัทธามากมาย นักบุญและนักท่องเที่ยวพากันมากราบไหว้ แสนรักเคยได้ยินชื่อแต่ไม่เคยมา สมัยที่ปู่ยังอยู่ปู่มักจะเล่าประวัติความเป็นมาของวัดนี้ให้ฟัง ปู่บอกว่าจะพาเธอมา กราบพระ แต่ท่านก็จากไปเสียก่อน ต้นหมื่นหย่อนเงินใส่ตู้บริจาคแล้วหยิบดอกไม้ธูปเทียนมาสองกำ ส่งให้หญิงสาวแล้วเดินนำไปยังบริเวณที่กราบพระด้านหน้าพระอุโบสถ แสนรักเดินตามไปแต่เพราะมีแขนเดียวจึงทำไม่ถนัด “เดี๋ยวผมทำให้” ส่งธูปที่จุดแล้วให้เธอ แล้วหยิบในมือเธอไปจุดให้ตัวเอง ก่อนจะพากันไปกราบพระ แสนรักนั่งลงข้าง ๆ เขา กราบไม่ถนัดจึงตั้งจิตอธิษฐานขอให้มีแต่เรื่องดี ๆ เข้ามาในชีวิต ต้นหมื่นรับธูปของเธอไปปัก ถอยมากราบสามครั้ง แล้วพากันไปปิดทอง มือหนาคว้ามือบางมาวางไว้บนแขน ส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ เธอปิดทองไม่ถนัดก็ปิดพร้อมกับเขาเลย “เวลาปิดทองปิดที่มือของพระนะครับ ทำอะไรจะได้ประสบความสำเร็จ” กระซิบบอกหญิงสาว แล้วนำแผ่นทองไปปิดบนฝ่ามือพระพุทธรูป แล้วพาเธอเดินปิดทองจนครบทุกองค์ แสนรักเดินตามเขาอย่างว่าง่าย วันนี้เป็นวันธรรมดาคนน้อยเลยเดินได้สะดวก มีสายตาหลายคู่มอง

เมื่อภาพและข่าวของต้นหมื่นหลุดออกไป ส่งผลให้นักข่าวแห่กันมาเต็มไร่เพราะต้องการข่าวของผู้ชายปริศนาที่อยู่กับแสนรักในรูป ไร่เมล่อนของต้นหมื่นถูกนำไปออกรายการโทรทัศน์ สร้างความสนใจให้กับคนที่ติดตามข่าวของแสนรักเป็นอย่างมาก ต้นหมื่นกลายเป็นคนที่สื่อต้องการตัวมากที่สุด โทรศัพท์ในออฟฟิศดังไม่ขาดสายเพราะนักข่าวต้องการสัมภาษณ์เขา และเชิญไปออกรายการโทรทัศน์ สิ่งที่ไม่คาดคิดที่เป็นผลพวงมาจากข่าวก็คือ ยอดสั่งเมล่อนและแคนตาลูปจากสวนของเขาพุ่งขึ้นไปอีกเท่าตัว คนที่มีความสุขที่สุดน่าจะเป็นพิมพ์ศิริ ข่าวทำให้ยอดสั่งเมล่อนเพิ่มขึ้นจากที่เคยโมโหที่พรพรรณบอกนักข่าวก็หายเป็นปลิดทิ้ง เพราะผลที่สะท้อนกลับมาคือเรื่องดี และที่ทำให้สาวน้อยสะใจก็คือพรพรรณถูกต้นหมื่นตำหนิ เพราะวิชัยบอกให้ต้นหมื่นรู้ว่า พรพรรณเป็นคนบอกกับนักข่าวว่าแสนรักอยู่ที่นี่ ต้นหมื่นรู้ว่าที่เป็นแบบนี้น่าจะมาจากความหึงหวง เพราะพรพรรณชอบเขา ต่อไปนี้เค้าต้องระวังตัวให้มากขึ้น เว้นระยะห่าง และบอกกับพรพรรณไปตามตรง ว่าเขาไม่ได้คิดอะไรกับเธอมากไปกว่าพี่น้องและเพื่อนร่วมงาน “พรขอโทษค่ะพี่ต้น พรทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ” คำสารภาพของพรพร

รีสอร์ทและร้านอาหารถูกเนรมิตขึ้น ท่ามกลางขุนเขาและสวนเมล่อน ช่างรับเหมาทำงานและส่งงานตามเวลา ห้าเดือนที่นี่แตกต่างไปจากเดิมมาก จากที่มีแค่ไร่เมล่อน ออฟฟิศ และร้านกาแฟ แต่ตอนนี้กลายเป็นรีสอร์ทที่สวยงาม ต้นหมื่นให้พรพรรณกับวิชัยจัดการเรื่องจัดหาพนักงานตำแหน่งต่าง ๆ ก่อนจะเปิดรับนักท่องเที่ยวในวันหยุดยาวที่กำลังจะมาถึง ทุกคนต่างก็วุ่นวายไปหมด “มีคนมาสมัครงานน่ะพี่ต้น” วิชัยบอกกับเจ้าของรีสอร์ทที่เอาแต่ทำงาน จนลืมวันลืมคืน คำบอกเล่าของลูกน้องทำให้หัวคิ้วเข้มขมวดมุ่น ปรกติก็พิจารณากันเองไม่เห็นต้องมาถามหรือปรึกษาเค้า “พรไปไหน” ถามเพราะหน้าที่นี้เป็นของพรพรรณ “อยู่ แต่พรไม่กล้าตัดสินใจเอง เลยให้ผมมาถามพี่” “ทำไม ปกติก็รับกันเอง ผู้หญิงหรือผู้ชาย มาสมัครตำแหน่งอะไร ทำไมถึงตัดสินใจไม่ได้” ใส่มาเป็นชุดเพราะไม่พอใจที่เรื่องแค่นี้ก็ตัดสินใจกันไม่ได้ “ผู้หญิง พี่ไปดูเองเถอะ ผมตัดสินใจไม่ได้ เพราะตำแหน่งที่เธอมาสมัครไม่เกี่ยวกับผม” “อะไรของมึง เธอมาสมัครตำแหน่งอะไร!” ยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห รับไม่ได้หรือเต็มก็แค่ไล่ออกไป