บทที่ 11

อั่คคค!

"คนสยามเช่นข้ามันเป็นกระไรสกปรกฉันใดข้าไปทำอะไรให้เจ้าถึงใช้วาจาทำร้ายย่ำยีเกียรติข้าเช่นนี้ ตนเองมิใช่หรือที่เข้ามาเป็นขโมยในคราบเจ้าขุนมูลนายกบฏเช่นเจ้ามีสิทธิ์เอ่ยว่าจาเช่นนี้กับข้าหรือ!''

ปฐพีกัดฟันกรอดร่างใหญ่โตในเงามืดช่างน่าสะพรึงกว่าเดิมนัก ข้อมือขาวแข็งแกร่งถูกกำจนรอบรั้งร่างใหญ่โตได้ชะงัก

"ข้ากบฏแล้วใยมาเอาข้าในเมื่อเจ้าอยากได้ใครก็แค่ซื้อเอา เจ้ามันก็มีแค่ปากที่พูดไปเรื่อยไม่ว่าเอากับใครก็ว่าดีไปเสียหมด ปล่อยข้าพสุธา! ปล่อย!"

ชายฝรั่งเศสสะบัดมือออกจากการเกาะกุมแต่ทำได้ยากยิ่ง ชาวสยามยามเลือขึ้นหน้านั้นยากรับมือ

"ข้าไปเอากับใครเล่าเชรี ข้าก็มีแค่เจ้าเอากับเจ้าเเค่คนเดียวข้ามีเมียแค่คนเดียว เมียฝรั่งของข้า...ข้าไม่เคยเอาชาวสยามแม้แต่คนเดียวหญิงนั่นเหรอที่ทำเจ้าโกรธข้าเช่นนี้?"

"ปล่อย!!"

"เชรี..ข้าอาจจะเลวที่ฉุดเจ้าไปแต่ข้ามิได้ตั้งใจย่ำยีเจ้าข้าเพียงฉุดเจ้าไปเค้นถามเรื่องที่ได้ยินมาว่าจักเข้าหาข้าเพราะสิ่งอื่น เรื่องที่ทำลงไปล้วนเกิดจากความสิเหน่หาทั้งสิ้น พ่อข้ามิเคยสอนให้ข้าทำเลวถ้าสิ่งที่ข้ากระทำมันเลวร้ายก็เป็นที่ข้าเอง ข้าเผลอใจไปกับเจ้าเองตั้งแต่คราแรกที่ได้เห็น..ตั้งแต่คราแรกที่แตะต้องกายเจ้าคราแรกข้าก็มีอาการแปลกไป"

เสียงแข็งกร้าวในคราแรกเบาลงค่อยๆ ตะล่อมขยับกายเข้าหาร่างแข็งกระด้างไร้ความบอบบางไร้จริตมารยา รู้สึกอย่างไรก็แสดงออกแบบนั้นเชรีเป็นแบบนั้นและเพราะเป็นคนคนนี้มันมีสเน่ห์มาตั้งแต่แรก

"....." เชรีเงียบไปท่ามกลางเสียงจิ้งหรีดเรไรยามค่ำคืนคำอธิบายยาวเหยียดของใครบางคนกลายเป็นสิ่งที่ใจรอคอยจนน่าประหลาดใจ และดูเหมือนอีกฝ่ายก็รู้ตัวว่าโดนโกรธเคืองเรื่องใด

ฟึ่บบ!

"ข้ามิได้มาซื้อหญิงใดข้ามิเคยทำเช่นนั้นกับใครเจ้าคิดว่าข้าเป็นควายถึกมาจากที่ใดจึ่งทำเรื่องอย่างว่าได้ทุกวันทุกคืน แค่กับเจ้าข้าก็อิ่มเอมเจียนคลั่งมิมีผู้ใดทำให้ข้ารู้สึกได้เช่นเจ้าอีกแล้วเชรีเชื่อผัวคนนี้เถิด"

"..." ความเงียบของใครบางคนทำคนขี้โมโหใจเหลวละลายไหลไปกองที่ตาตุ่ม เสียงห้าวกร้าวแข็งกระซิบพร่าชิดริมหูขาวกอดจูบร่างสูงให้หันมาเห็นใจ

"แล้วนั่นน่ะมันร้านเหล้าข้ามากับพวกลูกสมุนมากันทั้งหมดแต่ข้ามิมีแก่ใจดื่มข้าจึ่งกำลังกลับเรือนหญิงในร้านแค่เอาถุงเงินมาคืนเท่านั้นมิมีกระไรเลยหนาเชรี"

"...ข้าจะกลับ" ขายาวก้าวเบี่ยงผละออกจากอ้อมกอดแต่ถูกดึงกลับไปในอ้อมอกอุ่นดังเดิม

"ข้าจักไปส่งเจ้าตัวร้อนไม่สบายใยชอบออกมาตากแดดตากลมนัก" ปากหยักกดจูบข้างขมับขาวออดอ้อนเอาใจสารพัด

"ไม่ต้องกอดแน่นเยี่ยงนี้"

"ข้ากลัวเมียข้าวิ่งหนี"

"หุบปากของเจ้าซะพสุธา"

"ถ้าเจ้าเรียกข้าว่าผัวข้าจักสงบเสงี่ยมชั่วครู่จ้ะ"

"...อ ไอ้คนประหลาด!"

และแล้วพสุธาก็ฉุดลูกฝรั่งเข้ามาพลอดรักหลังพุ่มไม้ริมแม่น้ำได้อีกครั้งคนตัวขาวยอมใจเย็นฟังคนหน้าดุออดอ้อนร่ำคร่ำครวญในความเป็นผัวเมียเสียงอ่อนเสียงหวานคุกเขาอ้อนวอนกอดขาคนหึงหวงปริ่มจะขาดใจ

เชรียามขี้หึงนั้นรับมือได้ยากยิ่งแถมยังมีเรี่ยวแรงมากกว่าเดิมหลายเท่า แม้จักดีใจลึกๆ ที่โดนเมียฝรั่งหึงจนหน้ามืดแต่มันช่างน่าขนลุกขนพองยิ่งนักน่ากลัวเหลือเกิน กลัวใจฝรั่งจักหุนหันหนีหายไป

ร่างขาวสว่างนั่งพิงต้นไม้ริมน้ำทอดสายตามองคลื่นน้ำในคลองที่มีแสงดาวส่องรำไรในคืนเดือนมืด

ผมสีดำนอนหนุนตักแกร่งกอบกุมนิ้วเรียวยาวประสานไว้ยกขึ้นจูบมิวาง ดวงตาดำขลับมองหน้าของคนรักนิ่งด้วยความสิเหน่หา..

หลงไหล..หลงไหลอะไรเช่นนี้

ยามใจได้ลองเผลอรักใครสักคนจึงทำให้เข้าใจบิดาตนเองมากขึ้นว่าทำไมถึงได้รักเดียวมั่นคงแม้คนคนนั้นจักไม่อยู่แล้ว..ยังรักมิเสื่อมคลาย

"เจ้าจักขโมยสิ่งนั้นให้ได้หรือเชรี?"

เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามคนเหม่อลอยขึ้น นิ้วสากคว้าลำคอขาวลงมาหอมแก้มตอบฟอดใหญ่ แววตาสองสีประสานกันท่ามกลางความมืดมิดสื่อความหมาย

"เพราะเจ้าพสุธา...เพราะเจ้าทำให้ทุกอย่างไม่เป็นไปตามแผนที่ข้าตั้งใจไว้" ดวงตาสีฟ้าแปลเปลี่ยนเป็นสีดำยามค่ำคืนเอื้อนเอ่ยสิ่งทุกข์ใจทอดสายตามองผืนน้ำแน่นิ่ง

"เรา...อยู่ด้วยกันอย่างสงบมิได้หรือข้ารักเจ้าไปแล้วเชรีจักให้ข้าเลิกรักเยี่ยงไรบอกข้าที"

พสุธายังคงยื่นข้อเสนอขัดกับขนบธรรมเนียมทุกสิ่งอย่างวาดฝันวิมานการครองรักไม่หยุดหย่อน

"เจ้ามันประหลาดเสียจริงพสุธาเเรกเจอเกลียดข้านักหนายามนี้เอาแต่กอดหอมเรียกผัวเมียบอกรักไม่กระดากปากเจ้ามัน...บ้าที่สุด"

"ข้ารักเมียฝรั่ง"

คำบอกรักหนักแน่นเอ่ยกับคนต่างชาติแน่วแน่ ถ้อยคำยินดีเทิดทูลให้เหนือกว่าสิ่งใดของพสุธาทำให้เชรีสับสนหนัก

"...อ ไอ้คนเสียสติ"

"เจ้าล่ะ?"

"ข้ากระไร?"

"เจ้ารู้สึกเช่นไรยามเจอข้าคราแรก รู้สึกวูบวาบเหมือนข้าหรือไม่..ยามจ้องตาที่ต่างจากชาวเมืองตนเองรู้สึกเช่นไร? แปลกประหลาดเหมือนถูกดึงดูด เข้าไปในแดนสนธยาไหม?"

"... อือ"

เชรีเสหน้าหนีตอบอ้อมแอ้มแต่ความสกัดทำให้เสียงเเผ่วเบาเข้ารูหูคนบนตักดีดผึงขึ้นนั่งยื่นมือประคองใบหน้าขาวใกล้ๆ

"ห๊าาา จริงเหรอ?"

"อืม...ข้าไม่ชอบที่รู้สึกกับเจ้าเลยพสุธา..แต่รั้งอะไรไม่ทันเสียแล้ว ข้าถูกเจ้าล่อลวงจนหมดสิ้น" เชรีป้ายสีให้เป็นความผิดคนห่ามแต่ห้ามหัวใจให้เต้นเบาลงไม่ได้เลยในครานี้

"นี่มิใช่การล่อลวงแต่นี่คือพรมลิขิตของสองเราถ้าเจ้าไม่ใช่คู่ผัวตัวเมียของข้าใยเราถึงข้ามน้ำข้ามทะเลมาเจอกันเล่า นี่มันอานุภาพแห่งรักที่แท้จริง"

"เจ้ามันบ้าที่สุดทั้งที่ข้าพยายามตัดใจ เจ้าก็มาฉุดลากไปทำให้จมปลักยิ่งกว่าเดิมแล้วข้าจักทำเช่นไรได้..ข้าสับสนยิ่งนัก"

"