บทที่ 14

รัก..

ความรัก..

คนที่รัก..

ครอบครัว..

ความรับผิดชอบ..

สังคม..

เมื่อเติบโตขึ้นราวกับต้องรับรู้ว่าสิ่งทั้งหลายทั้งปวงบนโลกใบนี้คือส่วนประกอบและตัวแปรของความรักทั้งหมดไม่ว่าจะรักกันมากเพียงใด

ถ้ามีสิ่งใดสิ่งหนึ่งลุกล้ำเข้ามาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ความรักที่ว่ามากมายก็อาจจะยังไม่มากพอ..

กลางดึกในคืนนั้นมีเงาตะคุ่มของคนกลุ่มหนึ่งลัดเลาะมาตามบริเวณวัดพสุธาคงคารามท่าทางชำนิชำนาญเส้นทางภายในเป็นอย่างดีร่างใหญ่โตสามร่างตรงดิ่งไปยังเมรุที่กำลังสร้างซึ่งจักใช้สิ่งนี้เผาศพแทนการฝังในป่าช้ากว้างในภายภาคหน้า

แกร่ก

ประตูด้านหลังที่มีเพียงคนภายในเท่านั้นที่จักรู้ว่ามีประตูทางออกติดป่ากับช้าทางเข้าที่สามารถเข้าไปในเมรุเพื่อนำอัญมณีสีแดงในตัวครุฑได้

พรึ่บ!

แสงสว่างจากเทียนเล่มเล็กถูกจุดในความมืดมิดภายในสถานที่ปิดตายโอ่โถ่งภายในมีประติมากรรมงดงามของสยามมากมายประดับตกแต่งผนังและฝ้าเพดานระยิบระยับตระการตาแม้จะเร่งรีบเพียงใดร่างใหญ่โตทั้งสามที่ไม่เคยพบเจอศิลปะกรรมอ่อนช้อยงดงามเช่นนี้มาก่อนยังตกตะลึงในสิ่งที่ได้พบเจอ

ชาวสยามสร้างสิ่งงดงามเพื่อทำพิธีเผาศพมันเป็นความใส่ใจในจิตวิญญาณที่ล่วงลับอย่างหาสิ่งใดเปรียบมิได้ร่างทั้งสองร่างใหญ่โตรีบสลัดความชื่นชมออกจากหัวเดินไปยังส่วนหน้าสุดของเมรุที่ไม่สามารถเปิดประตูเข้ามาได้จึ่งพบพญาครุฑกางปีกสีดำสนิทเมื่อส่องแสงสว่าวเข้าใกล้ก็พบเข้ากับสิ่งที่ตามหาในตัวสัตว์ในวรรณคดีตนนั้น

"นั่นไง! ที่ท้องมัน!" น้ำเสียงตื่นเต้นเอ่ยขึ้นพลางชี้ไปที่ครุฑรูปปั้นตนนั้นกลางเสาเหนือหัว

กึ่กๆๆ

"จักเอาออกเยี่ยงไรมันติดแน่นเพียงนี้..เจ้ามาเอามันออกที"

"..ท่านพี่ข้าคงมิสามารถ.."

"เจ้ารู้ดีกว่าใครมิเช่นนั้นคงเข้ามาทางลับนี้มิได้''

ราวกับเล่นกลเมื่อสองคนที่เร่งรีบกลับทำอะไรไม่ได้เเต่คนที่ดูต้นทางเพราะไม่อยากเข้ามากลับถูกเรียกให้ไปช่วยขโมยในสิ่งที่ไม่อยากแตะต้อง เพียงสัมผัสตัวครุฑสีดำสนิทไล้ปลายนิ้วแผ่วเบาราวกับมีภาพซ้อนทับใบหน้าใครอีกคน

กริ๊ก..แกร่ก

"หลุดออกแล้ว!"

คนด้านหลังตาลุกวาวปรี่เข้ามาหยิบอัญมณีโกเมนสีแดงเพลิงเม็ดเท่านิ้วก้อยที่ร่วงลงมาจากหน้าท้องครุฑน้ำมาห่อผ้าอย่างดีใส่ถุงรูดเก็บกลับไป

ในขณะที่สองคนเร่งรีบกลับออกทางเดิมเลาะริมป่าช้าเพื่อกลับอีกฟากฝั่ง แต่ยังมีหนึ่งคนยืนนิ่งค้างภายใต้ผ้าปิดหน้าสีดำเหลือเพียงดวงตาสีฟ้าแหงนหน้าสบดวงตาสีดำวาววับของพญาครุฑในความมืด..

นี่คือการพบกันครั้งแรกของสิ่งวิเศษที่ใครๆ ต่างขนานนามว่าคือสิ่งศักดิสิทธิ์สิ่งบรรดาลพรสิ่งที่เป็นความหวังเดียวในตอนนี้ที่จะรักษาบิดาของตนได้

พญาครุฑตนนี้มีแววตาเหมือนกับ..พสุธา

.

.

 

กึ่กก

"สิ่งนั้นคงจำเป็นมากสินะโยม"

เสียงด้านหลังเอ่ยขึ้นน้ำเสียงราบเรียบไม่ทุกข์ร้อนแม้จะรู้ดีว่าคนที่เข้าบุกรุกที่รโหฐานยามวิกาลเป็นใครอื่นมิได้นอกจากขโมย

"ท่านรู้..ว่าข้าจักมาเอาไปใยมิให้คนมาล้อมจับพวกข้า ใยปล่อยสิ่งสำคัญไป ไม่เกรงต้นตระกูลจักล่มจมเมื่อเสียมันไปหรือ?"

ขโมยร่างสูงใหญ่ในชุดพรางสีดำโพกหัวปิดหน้าแต่มิอาจบดบังดวงตาสีฟ้าใสได้ ร่างหนาหันกลับมามองพระภิกษุในจีวรสีเข้มคิ้วเข้มขมวดกลางหว่างคิ้วทันทีเพราะพระรูปนี้คล้ายคนบางคนจนเผลอลืมหายใจชั่วขณะ

"มิมีใครครอบครอบครองสิ่งใดได้ตลอดไปดอก ความเชื่อของคนอาจเป็นสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวจิตใจอันสับสนวุ่นวายให้สงบลงด้วยการยึดมั่นเพียงสิ่งเดียวแต่..ความเชื่อที่มากเกินไปมิใช่ยาวิเศษที่สามารถรักษาทุกสิ่งได้"

เจ้าอาวาสและขโมยมีท่าทีสุขุมไม่ต่างกันไม่มีใครตื่นตระหนกไม่มีใครหลุดท่าทีเกรงกลัวออกมาแม้แต่น้อย

"ท่านเป็นใครหรือขอรับ?"

ไม่เพียงไม่เกรงกลัวคนในชุดดำถามกลับฝ่ามือขาวยกขึ้นกุมท้องตามสัญชาตญาณบางอย่างโดยไม่ทราบสาเหตุ ท่าทางพระภิกษุใจดีเสียจนไม่คิดว่าจักทำอันตรายอันใด

แต่เพียงเริ่มสนทนาบางอย่างที่ท้องรู้สึกวูบวาบหนาวร้อนมากขึ้นเรื่อยๆ

"อาตมาคือเจ้าอาวาสวัดนี้นามหลวงพ่อคง คงคา วนารามบิดาเจ้าพสุธา "

หลวงพ่อแนะนำตัวเองพ่วงนามลูกชายด้วยน้ำเสียงสุขุมเช่นเดิม แต่ฝ่ายที่เปลี่ยนท่าทีกลับเป็นผู้บุกรุกดวงตาสีฟ้าเบิกโพลงกระชับหน้าท้องแน่นบางสิ่งในกายเต้นตุบ ตุบ แรงขึ้น เร็วขึ้น

"..พ่อ"

"อาตมาได้ข่าวว่าฝาหรั่งจักออกเรือยามย่ำรุ่งใยมิรีบกลับออกไปฤา?"

"ท ท่านรู้จักกระผม.."

"อืม"

"ขอประทานอภัยในทุกสิ่งที่ชาวฝรั่งเศสทำลงไปแต่มันคือสิ่งเดียวที่เราทำได้ กระผมต้องทำ..."

"อาตมารู้กลับไปเสียเถิด"

"ฝากบอกดินด้วยว่ากระผมขอโทษจริงๆ "

"จักไม่ไปบอกด้วยตนเองหรือ แววตาดูหม่นแสงไม่สู้ดีเสียเลย..ใยจึงกุมท้องตลอดเวลาเช่นนั้น?"

ร่างสูงเริ่มงอตัวลงสีหน้าเจ็บปวดมิใช่เพียงรู้สึกผิดท่าทางไม่สู้ดีนักของร่างสูงสง่าแลดูเจ็บปวดรวดร้าวในกายไม่น้อยกว่าความเจ็บปวดในใจ

"อึ่กกก มะ ไม่ทราบ ..กระผมไม่ทราบขอรับ"

ฮวบบบ!

ร่างขาวร่างผลอยลงบนพื้นเย็นยะเยือกของเมรุต่อหน้าเจ้าอาวาสวัดและครุฑสีดำตัวงอท่าทางทรมาณอย่างยิ่ง

"โยม.. โยมเป็นกระไร? เปิดผ้าปิดหน้าเสียเถิดอาตมารู้ว่าโยมคือผู้ใด" หลวงพ่อคงยังคงเอ่ยอย่างสำรวมแม้จักรู้สึกถึงลางร้ายบางอย่าง

พรึ่บ!

ภิกษุคงแก่วิชาจับร่างหนาพลิกหงายเมื่อสองมือแก่งเอาแต่กอดรัดบริเวณท้องแน่น

"ท้องของโยมมีอันใดฤา?"