All Chapters of เรียนไปก็ปวดหัว มีผัวไหมมึง: Chapter 11 - Chapter 20

ขาเล็กสับเร็วก้าวให้ทันคนหยิ่งจากที่เดินเร็วก็กลายเป็นวิ่งหลังจากเห็นร่างเตี้ยเดินเตาะแตะเลี้ยวเข้าไปยังสวนสาธารณะในมหาลัยกึกก..เจอตัวจนได้ มานั่งข้างบ่อปลาในสวนสาธารณะนี่เอง..ไม่ต้องกลัวหรอกว่ามันจะคิดสั้นเพราะมันเป็นบ่อตื้นลึกศอกเดียว เลี้ยงปลาหางนกยูงไว้ตรึม"เป็นอะไร?"มันนั่งกอดเข่าเอานิ้วเขี่ยบัวแคระในสระชายหางตามามอง เชื่อว่ามันไม่ลืมเสียงคนที่ทะเลาะกันทุกวันแค่มันไม่พร้อมปะทะมากกว่า การที่มันเงียบท่าทางนิ่งๆ ตอนนี้บอกได้เลยว่าไม่สนุก..มันไม่รู้สึกกระชุ่มกระชวยเหมือนตอนที่มันสู้ไม่ถอยตาต่อตาฟันต่อฟันโต้ตอบกันไปมา คงคิดว่าจะมาซ้ำเติมกระมังถึงนั่งเงียบไม่สนใจจะตอบ"โดนผู้ชายหักอกเหรอ?""...""ไปชอบผู้ชายที่มีเมียแล้วเหรอ?""...'มันไม่พูดอะไรสักคำจนน่าหงุดหงิดอยากถีบลงสระปลาหางนกยูงให้กลับมามีสติสตังซักที เลยเวลาเข้าเรียนแล้วได้โดดพร้อมกันเลยเป็นไง!"นี่อีแคระไฮโซมีอะไรทำไมไม่พูดจะร้องไห้ทำพระแสงอะไรแค่ผู้ชายคนเดียวจะเสียใจอะไรนักหนากูไม่ชอบที่มึงอ่อนแอเวลาสู้กันแล้วมันไม่สมศักดิ์ศรีกูอายเขา ถ้ามึงจะร้องก็ร้องตอนที่กูตีกับมึงซิคนอื่นจะได้รู้ว่ากูคือนัมเบอร์วันคงจะรู้สึกดีม้าก~

แล้วไง..หลังจากวันนั้นกูก็กลายเป็นอีบ้าหอบฟางอยู่คนเดียวทุกครั้งที่ถึงคาบเรียนอาจารย์ญี่ปุ่นคนนี้กูอยากแกล้งตายวันละหลายรอบถึงแม้แคระไฮโซมันจะทำตามข้อตกลงที่ว่าจะเป็นฝ่ายซัพพอตหานู่นนี่นั่นไม่ว่าจะใช้วัสดุแบบไหนราคาแพงเท่าไหร่มันก็จ่ายให้ประเคนของบำรุงให้กูทุกอย่างแม้กูจะโทรมสุดขีดมันก็จับกูกรอกวิตามินโสมห่าเหวสารพัดของกุ๊กกิ๊กให้กูทำต่อไม่ว่ากูอยากจะกินอะไรของแพงแค่ไหนมันก็จ่ายแลกกับที่มันไม่ต้องทำสิ่งที่ไม่ถนัดนอกจากต้องทำโมเดลคนเดียวแล้วยังถูกอุปโลกน์ให้มาเป็นครูสอนพิเศษของมันเฉยเลยตอนอยู่กับมันเถียงกันดังลั่นคณะ ปากเปียกปากแฉะสอนคนหัวขี้เลื่อยอย่างมันอารมณ์ความผัวเมียตีกันแล้วไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งสักคนไม่ว่าจะเป็นเพื่อนมันหรือเพื่อนกูสายตาเอือมละอาของบรรดาผู้พบเห็นมันเหมาะสมคู่ควรกับเราที่สุดแล้วล่ะ..การพูดสอนไฮโซอย่างมันกินพลังชีวิตมากต้องสอนแม่งใหม่ทั้งหมดตั้งแต่พื้นฐานการลากเส้นโครงสร้างสอนแม้กระทั่งการเรียกชื่อชิ้นส่วนประกอบรถ ไม่รู้ห่าเหวอะไรเลย!แต่รู้ว่าตอนนี้เทรนแต่งหน้าทำเล็บแต่งยังไง สวยค่ะ สวยมาก สวยอยู่คนเดียว ปล่อยกูสะพายข้าวของพะรุงพะรังเดินตามมันที่หอบเสบีย

..(อีฟ)"พักนี้คุณอีฟดูอารมณ์ดีสดใสขึ้นนะครับ เรียนที่มหาลัยนี้ก็ไม่ได้แย่ใช่ไหม?""อื้อ"คนขับรถคู่ใจที่ขับให้นั่งตั้งแต่อนุบาลเอ่ยขึ้นขณะติดไฟแดงห่างจากมหาลัยไม่มากสดใสอย่างนั้นเหรอ?ปกติก็แสดงออกแบบนั้นตลอดเวลาแล้วแท้ๆ ไม่เคยหน้าบึ้งหรือแสดงท่าทีไม่พอใจอะไรก็ลูกพ่อค้านี่เนอะแถมยังเป็นพ่อค้าที่มีหน้ามีตาทางสังคมไฮโซทุกอย่างเกี่ยวข้องกับธุรกิจเสมอจะทำตัวให้ดูแย่ได้อย่างไรแต่เพียงคนสนิททักขึ้นถึงจึงกลับนั่งคิดว่าทำไมพึ่งมาทักกันนะ ภาพลักษณ์ที่สร้างขึ้นทั้งหมดมันตบตาคนใกล้ชิดได้ไม่ดีพอหรืออย่างไรพักนี้ดูสดใสอย่างนั้นเหรอ? ..พักนี้ก็มีแค่หมอนั่น...ยัยเตี้ยยาจกคู่อริตั้งแต่วันเปิดเรียนวันแรกเพราะกังวลว่าจะดูดีไม่พอกับการเป็นนิสิตครั้งแรกในชีวิต จากปกติที่เป็นคนชอบทำให้ตัวเองดูดีอยู่แล้วก็ยิ่งใช้เวลาไปกับการแต่งหน้าทำเล็บเลือกกระเป๋าทั้งที่เตรียมไว้ก่อนเปิดเทอมหลายวันพอถึงเวลาออกจากบ้านจริงกลับเปลี่ยนเข้าเปลี่ยนออกจนสายรถจอดถึงหน้าประตูปุ๊บได้ยินเสียงประกาศเรียกเข้าคณะปั๊บ ด้วยความตื่นเต้นจึงวิ่งฝ่าฝูงคนที่มีแต่ตัวสูงใหญ่ไม่เห็นใครตัวเล็กเท่าตนสักคนพ่อแม่สอนตลอดว่าอย่าวิ่งถ้าไม

"อะไรของมึงจู่ๆ ก็มาทำดีใส่""ไม่ได้ห่วงนายหรอกหงุดหงิดด้วยซ้ำที่ทะเล่อทะล่าเดินไปให้พวกมันกระทืบก็บอกแล้วว่าจะมาส่งบ้าชะมัด!สองวันเต็มๆ นะสองวันที่หลับไปไม่รู้สึกรู้สาพ่อแม่นายกินไม่ได้นอนไม่หลับมาเฝ้าตลอด""ทำไมถึงรู้? กลัวงานเสร็จไม่ทันส่งใช่ไหม ไม่ต้องห่วงหรอกน่ายังไงก็ทัน""เอาอะไรมาทันดูสภาพแกสิหมอบอกว่าถ้าถูกจุดสำคัญมากกว่านี้อีกนิดเดียวได้กลายเป็นผู้ป่วยติดเตียงนอนขี้นอนเยี่ยวแน่ๆ""หู้ว ~หยาบคายขึ้นทุกวันสกิลปากหมาแบบนี้คุ้นๆ นะ""จากแกไง!""แหะ แหะ แล้วที่ว่าจะจัดการไอ้พวกนั้นมึงจะทำอะไร?""สิ่งที่พวกมันทำกับแกคือพยายามฆ่านะคุกเท่านั้นที่เป็นที่เหมาะสมกับพวกมันจะได้ไม่เดินไล่กระทืบใครอีก""นี่กูโดนยำหรือมึงโดนนะ? ออร่าอำมหิตการละครเหรอ? อินเนอร์มาเต็ม""ช่างฉันเถอะน่าหิวหรือยัง?"'หิว จะป้อนเหรอมือกูเจ็บนะ""เออ!"เหตุการณ์เสี่ยงตายจากการฝ่าดงตีนผ่านไปอย่างเชื่องช้าแต่น่าแปลกที่มันกลับไม่น่าเบื่อ..จะเบื่อได้อย่างไรทะเลาะกับบัดดี้เตี้ยทุกวันอีแคระไฮโซสลัดมาดคุณหนูหอบหิ้วสัมภาระมากองในห้องผู้ป่วยพิเศษที่มันจ่ายเงินให้ทุกบาททำเหมือนลาพักร้อนมาอยู่รีสอร์ทหรูซื้อของเหมือนเอามา

"ทำไมชอบใช้ไอ้ขวดนี่ทาแก้มทาปากทาตาทาทั่วหน้าเลยผื่นไม่ขึ้นหรือไง?"วันปกติธรรมดาของคณะวิศวะยานยนต์เสียงเล็กแว่วจากมุมห้องแว่วมาให้หนุ่มๆ หันมองยังร่างเล็กทั้งสองหลบมุมเล่นแต่งหน้าในชั่วโมงปฏิบัติงานเพื่อนตัวโตร่างสูงล่ำหล่อเหลาดาษดื่นบางคนถอดเสื้อด้วยความร้อนส่งผลให้เหงื่อไหลอาบทั่วร่างหนั่นแน่นอุดมด้วยมัดกล้ามชวนน้ำลายไหลถ้าเป็นเมื่อก่อนสองคนน่ารักสองคนที่นั่งหันหน้าชนกันแทบจะสิงร่างคงแข่งกันซับเหงื่อให้พร้อมกับคำพูดหวานๆ แข่งกันถามว่าจะกินน้ำอะไร กินขนมไหม เอาอะไรไหม เอาใจสารพัด แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรแบบนั้นอีกเลยตั้งแต่ทำงานกลุ่มกันสองคนความสัมพันธ์ของคนน่ารักทั้งสองเปลี่ยนไปราวกับหลังตีนเป็นหน้ามือนอกจากจะไม่ตบกันไม่กรีดร้องโหวกเหวกโวยวายไม่แกล้งกันเช่นเคย ทั้งสองยังมีออร่าความสดใสบางอย่างออกมาจากสายตาที่ทั้งคู่มองกันอีกด้วยสงบศึกกันมันก็ดีเพียงแต่อาจจะดูมากไปเสียหน่อย เพราะทั้งคู่ไม่หวีดหนุ่มหล่อรวยล่ำ อีกเลย เอาแต่คุยกันน้ำไหลไฟดับโดยเฉพาะคนที่มีไฝพูดเก่งระดับทีมชาติ"กูทาตั้งแต่แตกเนื้อสาวตอนมอต้นยันขึ้นมหาลัยก็ไม่เห็นจะตาย บ้านกูใช้น้ำปะปาอาบนะยะไม่ได้อาบน้ำแร่แช่น้ำนมมาตั้ง