All Chapters of เรียนไปก็ปวดหัว มีผัวไหมมึง: Chapter 1 - Chapter 10

ตึกวิศวะกรรมยานยนต์"แม่หนูไปก่อนนะวันนี้เปิดเทอมวันแรกไปดูเพื่อนๆ ก่อนว่าต้องเตรียมตัวอะไรบ้าง"ร่างเล็กสวมเสื้อช็อปสีแดงกับกางเกงยีนตัวเก่งนั้งไขว้ห้างแต้มปากกับแก้มด้วยน้ำอุทัยทิพย์สวยครบจบในขวดเดียวเครื่องสำอางสุดโปรดของแม่ค้าขนมหวาน"มึงจะทาปากแดงขนาดนี้ไปแข่งกับใคร? เลิกเรียนอย่าเถลไถลนะแม่ได้ข่าวมาว่ามหาลัยเอ็งกับอาชีวะในเมืองไม่ถูกกันมันตีกันประจำ"ยายติ๋มเจ้าของร้านมองลูกชายคนเดียวด้วยความระอา แต่งตัวเป็นผู้ชายแต่ก็ชอบทาปากแดง ไม่ลุกมาใส่กระโปรงแต่ก็ชอบใส่เสื้อชั้นในเดินในบ้านภายนอกก็ยังเป็นผู้ชายแค่มีจริตจะก้านมากหน่อย"โหยแม่~หนูสวยขนาดนี้ผู้ชายที่ไหนจะกล้าตีเลิกเรียนจะรีบกลับมาช่วยนะถ้าไม่เหล่หนุ่มเพลินน่ะ""อีแรด!"ว่ากันว่าการเข้ามหาลัยคือเครื่องหมายของการเริ่มต้นเติบโตเป็นผู้ใหญ่และเราจะมีอิสระในการใช้ชีวิตมากขึ้นร่างเล็กใบหน้าขาวใสหอมกรุ่นกลิ่นแป้งแคร์กับปากสีแดงแจ๋ครึ่งเพราะน้ำยาอุทัยทิพย์เครื่องสำอางสุดโปรดสองชิ้นตั้งแต่สมัยเป็นเคะหัวโปกยันปัจจุบันใบหน้าเรียวเล็กคิ้วเรียวโค้งจมูกโด่งนิดหน่อยริมฝีปากบางโดดเด่นด้วยไฝสเน่ห์ เดินทอดน่องออกจากตลาดสดมาถึงถนนใหญ่ด้านนอก ป

ประสบการณ์การเปิดเรียนมหาลัยวันแรกของคนอื่นเป็นอย่างไร? เป็นที่น่าจดจำแค่ไหน?ส่วนกูเรื่องราวดีๆ ที่มีกับเพื่อนใหม่วันแรกนั้น..ไปหาอาจารย์ประจำภาคทั้งคู่ไม่ต้องไปรับน้องปรับทัศนคติก่อนเลย โตเป็นนิสิตแล้วยังทำตัวเป็นเด็กเล็กอยู่ได้ เชื่อเค้าเลย! ตัวก็เล็กแค่นี้ก็ยังจะห้าวคันฟันหรือไง!โดนอาจารประจำภาคเทศทั้งชั่วโมงในสภาพขนมไทยขนมฝรั่งติดเต็มตัวแมลงวันตอมดีสุดๆ เป็นที่จดจำของเพื่อนทุกคณะโดยไม่ต้องแนะนำตัวลิลิธกับอีฟคนแคระสาขายานยนต์สองตัวซัดกันนัวกลางสนามบาสเหตุเพราะด่ากันว่าเตี้ยมีใครให้มากกว่านี้ไหม? ชื่อแม่งได้ เหมือนเมียทั้งสองของเฮียอดัมเลย?...วิศวกรรมศาสตร์คณะที่ว่ากันว่ามีแต่คนหล่อเท่เถื่อนดิบถ่อยน่าเกรงขาม นักศึกษาตัวสูงใหญ่หน้าโหดแบกไม้ทีไปมหาลัยเป็นกลุ่มแก๊ง เดินไปทางไหนก็มีแต่คนหลบตาเกรงบารมีเสื้อช็อปและใบหน้าโหดเถื่อนสุดแสนเย็นชาเย็นชา.....ชาถ้าถามว่าวิศวะยานยนต์รุ่นนี้ใครคือตัวตึงที่สุดของรุ่นบอกเลยว่ากินกันไม่ลงตีคู่กันมาสูสีคู่คี่แม้ต่างชนชั้นวันนะอยู่คนละแวดวงสังคมแต่ความดุเดือดในการแย่งชิงตำแหน่งเคะที่เลิศที่สุดของรุ่นควรค่าแก่การเป็นเมียผู้นั้นยิ่งใหญ่นักฝ่า

..พึ่งเห็นตอนนี้ตอนที่เดินจะไปตลาดด้วยกันนี่แหละ ไอ้พวกที่มายืนล้อมหน้าล้อมหลังเรานี่คือใครสิบกว่าคนที่ไม่รู้จักไม่เคยไปด่าพ่อล่อแม่ใคร แต่กลับเดินเข้ามาหาด้วยใบหน้าตากวนตีนสวมเสื้อช็อปอันเลื่องชื่อว่างี่เง่าไร้เหตุผลที่สุดตีชาวบ้านไปทั่วแล้วแม่งตัวต่อตัวไม่เป็นงานรุมคืองานถนัดไอ้พวกวิทยาลัยอาชีวะในเมืองเอาไงล่ะทีนี้ลองเจรจาด้วยการใช้อิทธิฤทธิ์ไฝสเน่ห์ดีไหม?"เอ่อ ...พวกพี่สุดหล่อไม่ทราบว่ามายืนรอใครอยู่หรือเปล่าจ๊ะ แหะ แหะ ทางมันแคบเนอะ พวกเราขอทางหน่อยน้า หนูจะเข้าไปข้างใน"ผลั่กกกก!!ยังไม่ทันจบประโยคดีร่างเล็กปลิวออกมาทันทียังดีที่ตะวันกับโมกเข้ามารับไว้ได้ทัน"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า หนูเหรอ ตลกว่ะ มหาลัยนี้มันรับเด็กเข้ามาวิ่งเล่นในโรงเรียนด้วยเหรอวะ แต่ช่างเถอะกูไม่สน ถ้าใครใส่เสื้อช็อปมหาลัยนี้กูก็ตีได้หมด บังเอิญว่าสีไม่ถูกโฉลกว่ะ"ไอ้หน้าเหลี่ยม! ไอ้ขี้เหร่! อุตส่าพูดดีๆ ด้วยผลักกูซะกระเด็น ดีนะไอ้เพื่อนสองตัวรับทันชื่อเสียงที่เคยได้ยินมาไม่ใช่เรื่องลือไปเองสินะ ไอ้ข่าวที่ว่าเขม่นเด็กมหาลัยกูมาตลอดก็น่าจะจริงด้วย คนบ้าอะไรแค้นกันตั้งแต่รุ่นปู่เลยมั้ง ไอ้พ่อแม่ไม่รัก!เด็กหนุ่มทั

เหตุผลที่เราต้องสู้เพราะรู้ว่าชีวิตมีค่าถึงแม้แม่จะไม่เอ่ยขอ ท้ายที่สุดแล้วในใจลึกๆ มันอยากเป็นที่พึ่งให้พวกเขาสบายและภูมิใจเพราะฉะนั้นเราจึงตายไม่ได้ในขณะเดียวกันเราก็ต้องห้ามตัวเองไม่ไปทำให้คนอื่นตายด้วย เพราะการติดคุกไม่ใช่การไปเที่ยวเดี๋ยวเดียวก็กลับ ยิ่งฆ่าคนยิ่งอยู่ยาวโปรโมชั่นตลอดชีวิตกันไปเลย"คงไม่เรียกผู้ปกครองใช่ไหม?" ตะวันถามซ้ำท่าทางเจี๋ยมเจี้ยมที่สุดตั้งแต่เคยเห็นมาทั้งสงสารทั้งอยากขำแผลพวกเราแต่ละคนมันช่างตลกสิ้นดีหัวปูดหัวโนปากแตกปากเจ่อเหมือนโดนผึ้งรุมต่อย"มึงกังวลอะไรวะ? ถ้าเมื่อวานมึงไม่สู้มึงก็ตายพวกมันไม่มีสมองวิเคราะห์อะไรมึงก็เห็น" โมกเดินเข้ามาเปิดหน้าม้าเพื่อนแล้วกลั้นขำหัวโนกลางหน้าผากสีม่วงเด่นเป็นสง่ามองไปมองมาเหมือนนอแรด?ปึ่กกก!โอ้ยย!!"กูรู้ กูถึงไม่อยากแพ้ไง" ตะวันกลับมาร้ายกาจอีกครั้งเมื่อถูกหัวเราะเยาะยื่นมือมากำต้นแขนใหญ่ของไอ้โมกที่แสร้งว่าไม่เป็นอะไรแต่ไหล่กลับทรุดฮวบทันทีที่ถูกสัมผัสหน้านิ่งเหยเกร้องโอดโอยโหยหวนทำเอาพี่ตะวันกลับมายิ้มแย้มสะใจ"เราเป็นนักเลงทุนร่วมสาบานแล้วนะต่อไปนี้มีอะไรต้องบอกกันจะได้ช่วยเหลือกันได้ใช่ไหมลิลิธ?" ไอ้โมกยังท

นังลูกคุณหนูแคระนั่นเวลาด่ามันจิกกัดจี้ปมเจ็บแสบสะเทือนไปถึงรากเหง้าเราทั้งสามคนจนจุกอก ถึงจะโดนเหยียดเรื่องฐานะมาเยอะคิดว่าเข้มแข็งมากพอจะไม่หวั่นไหวกับคำพวกนี้แต่ก็รู้สึกจนได้ เล่นเอาซึมหมู่ไปเลยพวกเราสามคนมาล้างตัวในวัดใกล้ตลาดซื้อขนมปังปอนมานั่งให้อาหารปลาที่คลองหลังวัดในสภาพเหม่อลอยฉีกขนมปังให้ปลาบ้างเอาเข้าปากตัวเองบ้าง คนสวยที่สุดของกลุ่มอย่างกู? มองที่ปลาก่อนจะหันหน้าไปทางเพื่อนทางซ้ายที ทางขวาที ที่เหม่อตามๆ กัน"เราอาจจะจนอย่างที่อีเตี้ยมันด่าแต่ความจนมันดีนะเว้ยมันทำให้เราไม่ต้องสวมหน้ากากเข้าหากันไม่ต้องซื้ออะไรอวดกัน แล้วก็ไม่ต้องใช้เงินเปย์ใครให้เขามารักเรา"กูพูดขึ้นกลางวงปลอบใจเดอะแก๊งตัวใหญ่ใจปลาซิวให้หายซึมกระทือ"อืม ..กูก็ว่างั้น การที่พวกเราเด็กทุนมาคบกันนั่นมันก็คัดเพื่อนให้ส่วนหนึ่งแล้ว เราที่เรียนเก่งขนาดนี้หัวไวขนาดนี้และต้องมีความรับผิดชอบช่วยที่บ้านทำงาน กูว่ามันก็เท่ไม่หยอก" ไอ้โมกเริ่มฮึกเหิมจากที่ซึมเป็นส้วมก็แหงนหน้าพูดขึ้น"ใช่มะ... มึงล่ะตะวัน เฟลมั้ยวะ? ที่ต้องมาโดนแซะเรื่องจนเพราะกู""กูไม่ใช่คนคิดมาก กูมีพวกมึงเป็นเพื่อนพอแล้วเป็นเพื่อนลูกแม่ค้าขน