Todos os capítulos de ชะตารักใต้เงาแค้น: Capítulo 11 - Capítulo 20

“ท่านแม่ทัพ! ท่านจะทำอะไร ปล่อยนะ! ปล่อยข้า!”เสียงนางดังขึ้นพร้อมกับพยายามดิ้นผละออก แต่ไม่อาจต้านแรงแข็งแกร่งของไป๋เฟิงห่าว เขาหมุนกายก้าวตรงไปยังเตียงอย่างรวดเร็วไป๋เฟิงห่าวโยนร่างบางของฮันเม่ยหลิงลงบนเตียงนุ่ม ร่างสูงไม่รีรอรีบถอดอาภรณ์ชั้นนอกของตนออกจากกาย เหลือเพียงกางเกงยาวตัวเดียว เผยร่างสูงใหญ่เปลือยครึ่งท่อนสะท้อนแสงตะเกียงพลิ้วไหวเขาขึ้นคร่อมกดทับร่างบางทันที กดทับนางไว้ใต้ร่าง ฮันเม่ยหลิงเบิกตากว้าง เม้มริมฝีปากแน่น สองมือเล็กยกขึ้นดันอกแกร่งเปลือยเปล่านั้นด้วยดวงตาสั่นไหว เอ่ยเสียงสั่น“ปล่อยข้านะ…”ทันใดนั้น มือใหญ่ของเขาก็กำข้อมือบางทั้งสองก่อนจะตรึงไว้แน่น ใบหน้าคมโน้มลงมาใกล้ ลมหายใจร้อนของทั้งสองประสานกัน ไป๋เฟิงห่าวจ้องใบหน้างามนั้น สายตาดุดันแต่แฝงแรงปรารถนาที่กำลังร้อนรุ่ม ริมฝีปากหยักเอ่ยกระซิบเสียงพร่า“เจ้าเองมิใช่หรือที่โหยหาสิ่งนี้ อย่ามาแสร้งบีบน้ำตา ชีวิตของเจ้าเป็นของข้า…!”สิ้นคำ ริมฝีปากหยักเลื่อนเข้ามาประกบลงบนเรียวปากนุ่มของนางดูดดื่มอย่างเร่าร้อน ก่อนจะผละออกสายตาคมจ้องใบหน้างามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาอันร้อนแรง มือใหญ่กระชากผ้าชั้นในสีขาวเ

ตอนที่ 13เดินทางถนนใหญ่ในเมืองหลวงเสียงผู้คนดังจอแจผสมกับเสียงล้อรถม้าที่บดกับพื้นหิน ถนนทั้งสายเต็มไปด้วย พ่อค้าแม่ค้าตะโกนขายของ กลิ่นขนมอบและกลิ่นชาลอยคลุ้งในอากาศรถม้าคันหรูค่อย ๆ เคลื่อนตัวผ่านท่ามกลางความพลุกพล่าน ม่านแพรสีขาวบางพลิ้วไหวตามแรงลม เผยให้เห็นเงาร่างสูงของไป๋เฟิงห่าวที่นั่งอยู่ด้านในไป๋เฟิงห่าวเอนตัวพิงพนัก ดวงตาคมเรียบนิ่ง สายตามองออกไปนอกม่านอย่างไร้ความรู้สึก ทว่าเพียงชั่วพริบตาเดียว แววตาเขากลับสะดุดเข้ากับเงาร่างของสตรีผู้หนึ่ง แผ่นหลังนางนั้นดูคุ้นเคยยิ่งนัก คิ้วเข้มขมวดแน่น เขาเอ่ยเสียงเรียบเย็นที่เต็มไปด้วยอำนาจ“หยุดรถ”รถมม้าค่อย ๆ ชะลอจนหยุดนิ่ง เสียงฝีเท้าม้าดังแผ่ว ร่างสูงในชุดคลุมสีดำก้าวออกจากรถม้าอย่างไม่ลังเล ชายอาภรณ์สะบัดไปตามแรงลม สายตาคมกริบกวาดมองท่ามกลางฝูงชนที่กำลังเดินสวนกันอย่างพลุกพล่านองครักษ์เฉิงอู่รีบโค้งตัวแล้วเอ่ยถาม“ท่านแม่ทัพ มีอันใดหรือขอรับ?”ไป๋เฟิงห่าวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงเรียบ“ข้าอยากไปจิบชา”สิ้นคำ เขาหมุนกายเดินตรงไปโดยไม่กล่าวสิ่งใด เสียงฝีเท้ากระทบพื้นถนนหินดังก้องในความวุ่นวายท่ามกลางฝูงชน เฉิงอู่มองตามพลันรี

ตอนที่ 15น้ำอุ่นยามค่ำสายลมหนาวยามค่ำพัดเอื่อยผ่านผ้าใบกระโจมใหญ่ เสียงกองไฟดัง เป๊าะแป๊ะ อยู่หน้าค่ายพักค้างคืนของแม่ทัพไป๋เฟิงห่าว แสงสีส้มจากเปลวไฟทอดเงาพลิ้วไหวบนผืนผ้า เงาร่างสูงของแม่ทัพไป๋เฟิงห่าวยืนเด่นอยู่กลางกระโจมใหญ่ เขาเพิ่งปลดเกาะอกออก วางไว้ข้างโต๊ะไม้สายลมเย็นพัดผ้าม่านบานประตูเปิดออกเล็กน้อย เผยให้เห็นร่างบางที่เดินอยู่ด้านนอก เขาหยุดมือก่อนจะก้าวตรงไปยังประตูกระโจม มือใหญ่เปิดม่านประตูออกเล็กน้อย มองดูร่างบางของฮันเม่ยหลิงที่กำลังเดินกระเผลก แม้สาวใช้จะช่วยพยุงนางไว้สายตาคมของเขาจ้องมองร่างบางนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเห็นทั้งสองก้าวเข้าไปยังกระโจมเล็กอีกด้านหนึ่งสายลมพัดเฉื่อย เสียงกองไฟยังดังไม่ขาดสาย สายตาคมนั้นยังคงจับจ้องกระโจมเล็กนั้นด้วยแววตาสับสน….สายลมเย็นพัดผ่านผ้าม่านกระโจมเบา ๆ เสียงสะบัดของผืนผ้าแผ่วดังเคล้าเสียงกองไฟที่ลุกโชนอยู่ด้านนอกฮันเม่ยหลิงก้าวเข้ามาในกระโจมโดยมีสาวใช้ประจำกายซุนฮวาคอยประคองอยู่ข้างกาย ร่างบางค่อย ๆ ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงไม้ที่ปูด้วยผ้าขนสัตว์สีอ่อน ใบหน้างามบัดนี้ดูอ่อนแรงนักซุนฮวารีบเทน้ำชาร้อนจากกาน้ำชา รินใส่ถ้วยชาใบเล็ก

ตอนที่ 17น้ำแกงเม็ดบัวสายลมยามราตรีพัดกลีบดอกหญ้าให้ปลิวเรี่ยพื้น กระโจมรอบค่ายเงียบสงัด มีเพียงเสียงเปลวไฟจากคบเพลิงที่ลู่ไหวตามสายลมซุนฮวาก้าวออกมาจากกระโจม มือประคองถังน้ำอุ่นไว้แน่น นางตั้งใจจะนำไปเททิ้งหลังค่ายแต่เพียงหันหลังไปก้าวเดียว ร่างบางก็ชนเข้ากับใครบางคนเข้าอย่างแรง จนน้ำอุ่นในถังหกกระเด็นพร้อมกับถังไม้ที่ร่วงหล่นกระแทกพื้น“ขอโทษเจ้าค่ะ ขอโทษเจ้าค่ะ”ซุนฮวาร้องเสียงแผ่วเบา รีบก้มตัวลงเก็บถังน้ำ ทว่ามือใหญ่ของบุรุษตรงหน้ากลับชิงหยิบขึ้นมาก่อน“ระวังหน่อย”เสียงทุ้มต่ำของเฉิงอู่ดังขึ้นเรียบเย็น ใบหน้าคมสงบนิ่งดังเคยซุนฮวาเงยหน้าขึ้นมอง แสงตะเกียงส่องผ่านกรอบหน้าแข็งกร้าวของเขา นางรีบโค้งศีรษะ“ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านองครักษ์”นางลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนอบน้อมแต่แฝงแววกังวล“ท่านพอจะทราบหรือไม่เจ้าคะ ว่าท่านแม่ทัพเรียกคุณหนูไปพบที่ใด ข้าเพิ่งเห็นว่าคุณหนูนางลืมเอายาที่—”คำพูดยังไม่ทันสิ้น เสียงของเฉิงอู่ก็แทรกขึ้นอย่างเฉียบขาด“เจ้าว่าอย่างไรนะ? ใครเรียกพบฮูหยินน้อย?”ซุนฮวาสะดุ้งเฮือก ความเย็นวาบไหลผ่านสันหลังทันที นางรีบตอบเสียงสั่น“ท… ท่านแม่ทัพเจ้า

ตอนที่19ซุนฮวาภายในกระโจมใหญ่ แสงจากโคมไฟส่องวาบไหวสะท้อนเงาไฟบนผนังผ้า เสียงลมหนาวภายนอกพัดแผ่วเบาไป๋เฟิงห่าวนั่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะน้ำชา เขาก้มลงมองช้อนในมือตน น้ำแกงอุ่นยังส่งกลิ่นหอมกรุ่น แต่ก่อนที่ช้อนนั้นจะแตะถึงริมฝีปาก เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นอย่างเร่งร้อน“ท่านแม่ทัพ!”เสียงของเฉิงอู่แทรกผ่านความเงียบจนทำให้ไป๋เฟิงห่าวชะงักกลางคันวางช้อนกลับลงในถ้วยน้ำแกงแล้วหันไปหาต้นเสียง ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ“เกิดสิ่งใดขึ้น”เฉิงอู่รีบก้าวเข้ามา คุกเข่าลงแล้วเอ่ยขึ้นเสียงหนัก“ฮูหยิน… ฮูหยินหายตัวไปขอรับ!”เพียงได้ยินถ้อยคำนั้น หัวใจของเขาพลันหล่นวูบลงราวถูกคมมีดเฉือน เขาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัดด้วยความร้อนรนอย่างไม่รู้ตัว กำลังจะก้าวออกจากกระโจมในทันที“พี่ชาย!”เสียงหวานของมู่ถิงถิงดังขึ้นอย่างเร่งเร้า นางรีบลุกขึ้นหมายจะรั้งเขาไว้ไป๋เฟิงห่าวหันมามอง ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเย็นชา“เจ้ากลับไปพักผ่อนเถอะ”สิ้นคำ ร่างสูงก็หมุนกายหมายจะก้าวออกจากกระโจม ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวไปไหน เสียง ตุบ! ก็ดังลั่น มู่ถิงถิงทรุดฮวบลงพื้น สีหน้าซีดขาวราวกระดาษ“คุณหนู!!”เสียงอารั่วที่