Todos os capítulos de ชะตารักใต้เงาแค้น: Capítulo 21 - Capítulo 30

ตอนที่ 22สามีภรรยาณ เรือนไม้ไผ่กลางหุบเขาแสงจันทร์พราวสะท้อนพื้นไม้ไผ่ สายลมเย็นยะเยือกในยามค่ำพัดผ่านแผ่วเบาฮ่าวเทียนก้าวตามแนวระเบียงเรือนตรงไปยังห้องนอนของตนเองก่อนที่เขาจะมาหยุดอยู่หน้าประตูห้อง มือใหญ่เอื้อมเปิดออกอย่างไม่ทันคิด ทว่าเพียงก้าวแรกที่ก้าวเข้าไป ดวงตาคมกลับเบิกกว้างบนเตียงไม้ที่ปูผ้าสีขาวสะอาด นั้นมีร่างบางของหลินอันในอาภรณ์เบาบางสีขาวบาง ผมยาวดำสลวยทิ้งลงกลางแผ่นหลัง ดวงตากลมใสเงยมองมาที่เขาพอดี แสงตะเกียงข้างเตียงสะท้อนใบหน้านางให้นวลเนียนราวหยกอุ่นหัวใจของฮ่าวเทียนเต้นรัวอย่างไม่อาบควบคุมเขารีบโค้งกายต่ำอย่างตื่นตระหนก เอ่ยเสียงสั่นราวถูกคนจับได้ว่าทำเรื่องผิด“ขอ… ขอภัย ข้าเข้าผิดห้องแล้ว!”ไม่รอให้นางเอ่ยตอบ เขารีบหมุนตัวหันหลังกระชากก้าวเท้าออกอย่างรวดเร็ว มือใหญ่ยกขึ้นปิดบานประตูไม้ทันทีฮ่าวเทียนยืนพิงประตู สูดลมหายใจลึกเข้าปอดก่อนจะปล่อยออกดังเฮือกใหญ่ แต่หัวใจเขากลับเต้นแรงไม่หยุด“นี่ข้ากำลังคิดสิ่งใดกัน…”เขาพึมพำ ใบหน้าคมเริ่มร้อนผ่าว แม้สายลมในยามค่ำนี้จะหนาวเย็นถึงกระดูกก็ไม่อาจดับความรู้สึกวูบวาบในอกเขาได้ฮ่าวเทียนถอนหายใจแผ่วเบายังไม่ทันให้ควา

หลินอันถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างระวัง ร่างเล็กสั่นโดยไม่อาจควบคุม ใบหน้าซีดขาวดวงตาเบิกกว้างเต็มไปด้วยความหวาดกลัว นางพยายามสูดลมหายใจ แต่ในอกคล้ายจะมีก้อนหินกดทับ มือเล็กจับตะกร้าแน่นหมีดำคำรามก้อง พสุธาราวสะท้านมันผงกกายมหึมาขึ้นสองขา เงาดำทาบบดบังแสงแดด ก่อนตั้งท่าจะตะครุบเหยื่อตรงหน้าหลินอันตกใจจนหลับตาแน่น หัวใจเต้นรัวแต่เสี้ยวลมหายใจหนึ่ง ร่างของนางกลับถูกรั้งโอบไว้แน่น ร่างสูงใหญ่โถมเข้ารับ ก่อนจะพานางเอนหลบกรงเล็บยักษ์อย่างฉับไว แรงเหวี่ยงทำให้ทั้งคู่เสียหลักล้มลงบนพื้นดินท่ามกลางใบไม้แห้งที่ปลิวกระจายหลินอันลืมตาขึ้นช้า ๆ ภาพแรกที่ประจักษ์ คือใบหน้าคมของบุรุษที่กอดนางไว้ไม่ห่าง ลมหายใจของเขาอยู่ใกล้เพียงคืบ สายตานางสั่นด้วยความตระหนกและโล่งใจ ริมฝีปากเล็กเอ่ยขึ้นเรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่หนักแน่นด้วยความเชื่อมั่น“… สามี”ฮ่าวเทียนไม่รีรอ เขาลุกขึ้นนั่งทันที มือคว้าธนูจากแล่งข้างเอวอย่างคล่องแคล่ว ง้างสายดึงตึงเต็มกำลัง กล้ามแขนขึ้นเป็นสัน ดวงตาคมกริบจับจ้องเป้าหมาย พลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ“หาที่หลบ!”มือใหญ่พลันปล่อยลูกธนูทันทีฟิ้ว!ลูกธนูพุ่งฉีกอากาศ ปลายศรปักลึกเข้

ตอนที่ 26สายฝนพรำโปรยปรายบนหลังคา สายลมเย็นพัดลอดหน้าต่าง ม่านบางปลิวไหว แสงตะเกียงสลัวสะท้อนบนสองร่างที่นอนอยู่บนเตียงฮ่าวเทียนโน้มใบหน้าลง ประทับริมฝีปากหยักลงบนหัวไหล่ขาวเนียนของหลินอัน มือใหญ่ลูบไล้ไหล่บางของนางอย่างหลงใหล กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากกายนางทำเอาเขาร้อนรุ่มไปทั่วกายริมฝีปากหยักของเขาค่อย ๆ เลื่อนต่ำลงมายังเนินอกที่กำลังกระเพื่อมตามแรงหายใจของนาง จูบซับเนื้อเนียนอย่างแผ่วเบา ก่อนปล่อยปลายลิ้นเปียกชื้นลากผ่านเนื้อผ้าชั้นในสีขาวบางที่แทบจะปิดสองเต้าอวบไม่มิด ปลายลิ้นเปียกอุ่นของเขาสัมผัสยอดถันผ่านเนื้อผ้า ทำเอานางสะท้านวาบไปทั่วกายครางออกมาเสียงสั่น“อ๊ะ… อืม… อา…”สองมือเล็กกอดคอเขาแน่น ร่างกายสั่นสะท้านตามแรงสัมผัส หัวใจของนางเต้นแรงเหมือนจะทะลุออกมาทุกครั้งที่ปลายลิ้นของเขาแตะยอดถัน ใจของเขาก็ร้อนรุ่มไม่ต่างกัน ริมฝีปากหยักของเขารีบคาบผ้าชั้นในขาวบางออกจากกายนาง เผยทรวงอกอวบอิ่มสั่นไหวตามแรงหายใจของนาง ริมฝีปากร้อนของเขาไม่รีรองับลงบนยอดถันสีชมพูระเรื่อของนางแล้วดูดดื่มสลับกับตวัดปลายลิ้นสากใส่อย่างหลงใหล“อ๊ะ… อือ… อา…”หลินอันเผยอริมฝีปากครางเสียงสั่นเป็นระลอก ร่างบางสั

ตอนที่28ความทรงจำที่ขาดหายแสงอัสดงทอดยาวเหนือแนวเขา ลำแสงสีทองสาดต้องปลายไม้ไผ่จนเกิดประกายอุ่นอ่อน สายลมยามสนธยาโบกพลิ้ว แผ่วเสียงจิ้งหรีดแว่วสะท้อนก้องอยู่ในความสงัดของหุบเขาฮ่าวเทียนเดินเคียงข้างหลินอันบนเส้นทางหินกรวด สายตาเขาอ่อนโยนดุจสายน้ำ เฝ้ามองสตรีผู้เป็นภรรยาด้วยแววตาเอ็นดู ใบหน้าของนางต้องแสงอาทิตย์ยามเย็นแลดูงดงามราวเทพธิดาทั้งสองเดินออกห่างจากเมืองอู่หยางทีละน้อย จนเสียงผู้คนค่อย ๆ เลือนหาย เหลือเพียงเสียงลมพัดและเสียงฝีเท้าเบา ๆ ของทั้งคู่ทว่าในร่มเงาของแนวไม้ มีบุรุษสามคนคอยติดตามอยู่ห่าง ๆ แววตาแฝงความร้ายกาจ เมื่อเห็นว่าเส้นทางเบื้องหน้าเปลี่ยววังเวง ทั้งสามจึงเร่งฝีเท้าพุ่งเข้ามาตัดหน้าอย่างรวดเร็วชายร่างท้วมผู้หนึ่งก้าวออกมา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มหยาบช้า สายตาโลมเลียสตรีตรงหน้า พลางเอ่ยขึ้น“สาวน้อย เจ้าช่างงดงามยิ่งนัก ไปอยู่กับข้าดีหรือไม่”ฮ่าวเทียนขยับกายมาข้างหน้า ยืนบังภรรยาของตนไว้เต็มตัว แววตาเยียบเย็นดังน้ำแข็ง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“หลบไป”ชายร่างท่วมยกคิ้ว ยิ้มเยาะอย่างดูแคลนหันไปสบตากับลูกน้องของตนเองก็จะหัวเราะเสียงดังเอ่ยขึ้นอย่างเยาะเย้ย“หน

ตอนที่ 30ช่วยผู้ประสบภัยใต้ร่มเงาไม่ใหญ่ อาภรณ์เรียบง่ายของฮ่าวเทียนถูกสายลมพัดให้พลิ้วแผ่ว ร่างสูงก้าวมาหยุดยืนนิ่ง ดวงตาคมกริบกวาดมองพัครู่ ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบแต่กลับแฝงไปด้วยอำนาจ“ออกมา”เพียงสิ้นเสียง เงาร่างขององครักษ์ประจำกายก้าวออกมาพร้อมกับทหารอีกสองนาย ทั้งสามแต่งกายด้วยอาภรณ์สีดำสนิท หยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเขาแล้วโค้งกายต่ำคำนับอย่างนอบน้อม“ท่านแม่ทัพ”ความเงียบปกคลุมผืนผ้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ไป๋เฟิงห่าวจะเหลือบสายตามองไปยังเฉิงอู่องครักษ์ประจำกาย เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้ม“สตรีที่ช่วยข้ากับนาง เป็นผู้ใด”เฉิงอู่ค้อมกายตอบ“หมอเทวดาเหม่ยหง ขอรับ ข้าน้อยสืบทราบมาว่า ก่อนหน้านี้นางเป็นหมอหญิงที่มีชื่อเสียง แต่มักเก็บตัวอยู่บนหุบเขาไผ่กับ หลานชายและหลานสะใภ้ แต่เมื่อปีก่อนทั้งหลานชายและหลานสะใภ้ของนางเกิดพลัดตกหน้าผาขณะที่ไปเก็บสมุนไพรจนเสียชีวิตทั้งคู่ ต่อมาผู้คนร่ำลือกันว่า นางเศร้าโศกจนสติเลอะเลือนขอรับ”ไป๋เฟิงห่าวนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาอ่อนลงเอ่ยขึ้นอย่างเข้าใจ“มิน่าเล่า… นางจึงเข้าใจว่าข้ากับเม่ยหลิงเป็นหลานชายกับหลายสะใภ้ของนาง”เฉิงอู่ประสานมือค้อมศีรษะ ก่อ