Todos os capítulos de ชะตารักใต้เงาแค้น: Capítulo 31 - Capítulo 40

ตอนที่ 32เหตุใดสายลมราตรีพัดลอดช่องหน้าต่าง ม่านบางโบกพลิ้ว เส้นผมดำขลับของหลินอันปลิวระริกเบาใต้ลม ร่างบางในอาภรณ์สีขาวบางเบา นั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง หวีผมยาวสลวยอย่างประณีตไม่ทันที่นางจะรู้ตัว บานประตูไม้ก็แงมออกด้วยเสียงเบา เงาร่างสูงสง่าสะท้อนในกระจกก่อนเจ้าของร่างจะก้าวเข้ามาช้า ๆ ไป๋เฟิงห่าวหยุดยืนตรงธรณีประตูชั่วขณะ สายตาคมจ้องมองร่างอ่อนหวานของภรรยา แสงตะเกียงสลัวสะท้อนลำคอระหงส์และไหล่ขาวนวลของนาง สายลมเย็นยังคงนำกลิ่นหอมประจำกายของนางลอยมาต้องปลายจมูกเขา กลิ่นที่ทำให้หัวใจเขาสั่นไหวได้ง่ายดาย เขาเองก็จำไม่ได้ว่าสั่นไหวตั้งแต่เมื่อไรกันแน่ รู้เพียงว่ามันฝังลึกเข้ามาในใจจนไม่อาจยับยั้งได้เขาก้าวเข้ามาอย่างเงียบงัน ก่อนจะหยุดยืนเบื้องหลังนาง มือใหญ่เอื้อมไปจับหลังมือบางที่กำลังหวีผมอยู่เบา ๆหลินอันช้อนสายตาขึ้นมองในกระจก ริมฝีปากอวบอิ่มเผยรอยยิ้มหวาน เปล่งเสียงแผ่วละมุน“สามี…”ไป๋เฟิงห่าวหรี่ดวงตาอ่อนโยน รับหวีจากมือเล็กของนางแล้วค่อย ๆ ไล่เส้นผมนุ่มราวแพรไหมของนาง ใบหน้าคมเฝ้ามองนางนิ่งครู่หนึ่ง เขาเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“น้องหญิง… หากข้าครั้งหนึ่งเคยทำร้ายเจ้

“ท่านคงจำคนผิดแล้วแม่นาง น่าชื่อหลินอัน”ไม่ทันจบประโยค มู่ถิงถิงสะบัดมือตวัดเป็นสัญญาณ ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว“จับตัวนางกับหญิงชราคนนั้น!”ทหารสองนายพุ่งเข้าหาท่านย่าอย่างรวดเร็ว หลินอันตะโกนด้วยเสียงสั่น“อย่าแตะต้องท่านย่า”นางรีบก้าวไปหาหญิงชราแล้วยืนบังร่างท่านย่าไว้ แต่ก็ถูกทหารอีกสองคนล็อกแขนไว้แน่นจนเจ็บแปลบ แขนเรียวสั่นสะท้าน ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความหวาดหวั่น ท่านย่าเมื่อเห็นนางถูกจับรีบวิ่งเข้าไปช่วยแต่กลับถูกผลักล้มลงไปชนกับชั้นตากสมุนไพร สมุนไพรที่ผึ่งไว้กระจายเกลื่อนเหมือนหิมะร่วงมู่ถิงถิงก้าวช้า ๆ เข้ามาสายตานางกวาดมองหลินอันซึ่งถูกทหารตรึงแขนจนแน่น ร่างบางของหลินอันคุกเข่ากับพื้นดินอันเย็นเฉียบ ใบหน้าแม้ซีดเซียวแต่ยังคงส่องประกายอ่อนหวานในครรลองเดิมแต่ความงามนั้นกลับทำให้ใจของมู่ถิงถิงริษยามากขึ้นมู่ถิงถิงคลี่ยิ้มบางพลันเอื้อนเอ่ยขึ้น“มัดนางเอาไว้”สิ้นคำ ทหารก็กระชากเชือกมามัดมือหลินอันทั้งสองข้างไว้ด้านหลังอย่างแน่นหนา ร่างบางถูกผลักทรุดฮวบลงกับพื้น มือเล็กช้ำแดงจนเห็นได้ชัดมู่ถิงถิงย่อตัวลงช้า ๆ ราวดอกพิษแย้มกลีบ ปลายนิ้วนางเย็นเฉียบยกคางหลินอันขึ้นอย

ตอนที่ 36โอกาสจวนแม่ทัพไป๋เฟิงห่าวแสงแดดอ่อนในยามสายลอดผ่านหลังคาสูงของจวนแม่ทัพไป๋ สายลมเย็นพัดต้องชายอาภรณ์ของมู่ถิงถิงเบา ๆ นางก้าวช้า ๆ ตามทางเดินศิลาเรียบ โดยมีอารั่วสาวใช้คนสนิทย่างเท้าอยู่เคียงข้างเมื่อถึงหน้าประตูเรือนใหญ่ มู่ถิงถิงหยุดยืน แววตาคมของนางทอดมองลอดเข้าไปภายในห้องโถงที่เงียบสงบ กลิ่นสุราปนลมอุ่นลอยออกมาจาง ๆ ไป๋เฟิงห่าวนั่งเดียวดายมือใหญ่จับขวดสุราเงินเย็นชืด ดวงตาคมแดงก่ำจ้องมองไปยังฝาขวด ริมฝีปากเม้มแน่น พลางกลืนสุราลงคอด้วยความโหยหาร่างสูงโน้มตัวพิงพนักเก้าอี้ มืออีกข้างยกแก้วขึ้นเทเหล้าใส่คอครั้งแล้วครั้งเล่า“เม่ยหลิง… ข้า…”เสียงทุ้มของเขาสั่นพร่า คล้ายคำเรียกจากหัวใจที่แตกสลายเขาก้มหน้าก้มตาดื่ม น้ำตาไหลเล็ดลอดลงแก้ม มือใหญ่ขยำขวดสุราแน่น ในความมึนเมา ภาพของฮันเม่ยหลิงผุดขึ้นในใจ รอยยิ้ม ใบหน้าขาวนวล กลิ่นอายของนางชัดเจนจนใจเขาสั่น“เจ้า… เจ้าอยู่ที่ใด… เม่ยหลิง…”เสียงเรียกพร่าเลือน ความปวดร้าวแล่นขึ้นอย่างไม่อาจควบคุม ไป๋เฟิงห่าวล้มตัวลงกับเก้าอี้ ขวดสุราหล่นกระแทกพื้น น้ำสุราไหลริน เขาพิงตัว เงยหน้าขึ้นมองเพดาน แววตาแดงก่ำสะท้อนเพียงภาพของภรรยาอันเป

ตอนที่ 38หัวใจอุ่นอีกครั้งหมู่บ้านผานชานใต้ชายคาเรือนเล็กกลางหมู่บ้านผานชาน สายลมหนาวพัดลอดเข้ามาแทรกผ่านช่องหน้าต่าง ม่านบางพลิ้วไหวตามแรงลมฮันเม่ยหลิงพยายามประคองร่างสูงใหญ่ของไป๋เฟิงห่าวตรงไปยังเตียง นางออกแรงทั้งหมดที่มีพลิกร่างเขาลงนอนอย่างระมัดระวัง เสียงหายใจแผ่วของเขาทำให้นางชะงัก มือสั่นเทาเอื้อมไปแตะใบหน้าเย็นเฉียบของเขา“อย่า… อย่าตายต่อหน้าข้าอีกคน…”เสียงสั่นพร่าเหมือนหัวใจจะแตกเป็นเสี่ยง ๆฮันเม่ยหลิงรีบลุกขึ้น คว้าถังน้ำอุ่น ผ้าสะอาด และกล่องสมุนไพร ก่อนกลับมานั่งข้างเตียง นางมือสั่นจนแทบเปิดกล่องไม่ออก แต่ก็ฝืนทำต่อไป นางเอื้อมมือไปปลดชุดเกาะและอาภรณ์ท่อนบนของเขาออกเมื่อเสื้อถูกเปิดออก เผยให้เห็นรอยแผลมากมายบนตัวเขา นางถึงกับชะงัก หัวใจนางราวถูกบีบจนแทบหายใจไม่ออกน้ำตารินไหลไม่หยุด นางยกผ้าขึ้นเช็ดเลือดรอบรอยแผลออกอย่างแผ่วเบา แล้วทายาลงบนแผลเขาอย่างระมัดระวังราวกับกลัวจะทำเขาเจ็บไปมากกว่านี้……แสงอรุณแรกแห่งยามเฉินทอประกายลอดช่องหน้าต่างไม้ สายลมหนาวพัดโชยเข้ามาต้องม่านบางให้ปลิวไหว ลมหนาวโชยมาแตะใบหน้าคมของ ไป๋เฟิงห่าวที่นอนอยู่บนเตียง เปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ เป

ตอนที่ 40วันสุดท้ายหมู่บ้านผานชานยามค่ำคืนปกคลุมทั่วลานเรือน สายลมหนาวพัดผ่านมาอย่างแผ่วเบา ไป๋เฟิงห่าวขยับกายลุกขึ้น จากเตียงอย่างเงียบ ๆ ก่อนก้าวไปเปิดประตูออกสายตาคมของเขากวาดมองรอบเรือนหลังเล็กอย่างละเอียด แต่ก็ไม่พบเงาร่างบางที่เขาตามหาอยู่ ความเงียบของลานเรือนยิ่งทำให้หัวใจเขาไม่สงบ ทว่าแสงตะเกียงที่ส่องไหวจากเรือนครัวปลายลานเรือนกลับดึงสายตาของเขาทันทีไป๋เฟิงห่าวรีบก้าวเท้าเข้าไปยังเรือนครัว เมื่อผลักประตูเข้าไป ก็พบ ฮันเม่ยหลิง นั่งฟุบหลับอยู่บนโต๊ะ ร่างบางสั่นเล็กน้อยเพราะลมเย็นที่พัดลอดเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดค้างไว้เขามองภาพตรงหน้าก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วก้าวเข้าไปใกล้นางอย่างนุ่มนวล จากนางจึงช้อนร่างของนางขึ้นในอ้อมแขนอย่างระมัดระวัง กลิ่นหอมอ่อนจากเรือนผมนางลอยแตะปลายจมูก กลิ่นหอมอันคุ้นเคยทำให้ริมฝีปากหยักได้รูปนั้นเผยรอยยิ้มอย่างมีความสุขร่างสูงก้าวออกจากเรือนครัวอย่างเงียบงัน ลมหนาวยังโชยมาสัมผัสผิว แต่เขากลับรู้สึกอุ่นขึ้นอย่างประหลาด เขามุ่งหน้าไปยังห้องนอนร่างสูงก้าวเข้ามาในห้องนอนที่ส่องสว่างด้วยตะเกียงอุ่น ๆ เขาอุ้มร่างบอบบางในอ้อมแขนอย่างมั่นคง ก่อนจะค่อย