Todos os capítulos de ชะตารักใต้เงาแค้น: Capítulo 1 - Capítulo 10

ตอนที่ 2 ฮันเม่ยหลิงจวนตระกูลฮันภายในเรือนที่เงียบสงบฮันเม่ยหลิงในอาภรณ์แดงฉานนั่งนิ่งอยู่เบื้องหน้ากระจกทองเหลืองอันหม่นหมอง ใบหน้างดงามนั้นแอบแฝงด้วยรอยเศร้าเล็กน้อยข้างกายมีซุนฮวาสาวใช้คนสนิทยืนเคียงข้าง มือเล็กสั่นไหวขณะปักปิ่นทองลงบนซ่อผมของคุณหนูของตน น้ำตาเอ่อคลอเบ้าตางาม นางสะอื้นพร่าด้วยความเวทนาต่อชะตาชีวิตของคุณหนูของตน“คุณหนู…”เสียงนั้นพร่าแผ่วเบาเต็มไปด้วยความเห็นใจฮันเม่ยหลิงเพียงยิ้มบาง ใบหน้างามเยียบเย็นราวบุปผาต้องน้ำค้าง ริมฝีปากแดงขยับเอื้อนเอ่ยอย่างน้อมรับ“ซุนฮวา นี่คืองานแต่งของข้า เจ้าควรยินดี มิใช่ร่ำให้…”สาวใช้กลับปาดน้ำตา ดวงตาแดงก่ำ เอ่ยด้วยเสียงเจ็บแค้นแทนผู้เป็นนายของตน“ผู้คนล้วนล่ำลือ แม่ทัพไป๋นั้นอำมหิตนักสังหารคนโดยไม่กระพริบตา อีกทั้งยังมีแค้นกับนายท่าน หากคุณหนูถูกส่งไปยังจวนตระกูลไป๋ต้องถูกสังหารเพื่อแก้แค้นเป็นแน่เจ้าค่ะ”ฮันเม่ยหลิงทอดถอนหายใจเบา ริมฝีปากยังคงยิ้มละมุนประหนึ่งยอมสยบต่อชะตาฟ้า มือขาวเอื้อมหยิบพู่กัน แต้มสีแดงลงบนเรียวปากตนเองอย่างสงบนิ่ง ใบหน้างามดุจบุปผาที่บานเพื่อต้อนรับพายุร้ายไม่นานนัก เสียงฝีเท้าแผ่วเบาพร้อมเสียงไอเบา

“ท่านแม่ทัพ ฝูกงกงมาขอพบขอรับ”ไป๋เฟิงห่าวหาได้ละสายตาจากสตรีตรงหน้าไม่ เพียงขยับเรียวปากเอ่ยเสียงเรียบ“เข้ามา”สิ้นคำ ขันทีอาวุโสในวังหลวงก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่ากิริยาอ่อนน้อม ก้าวมาหยุดยืนเบื้องหน้าแม่ทัพไป๋เฟิงห่าว แล้วประสานมือเอ่ยเสียงกังวานด้วยความเคารพ“ท่านแม่ทัพไป๋ กระหม่อมได้รับบัญชาจากฝ่าบาท นำสุรามงคลสมรสพระราชทานมามอบแด่ท่านกับพระชายา”ไป๋เฟิงห่าวขยับกายเล็กน้อย สายตาเย็นสงบทอดมองขันทีอาวุโส พลันเอื้อนวาจา“ขอบพระทัยฝ่าบาท”ทันใดนั้น ขันทีน้อยก้าวออกมาพร้อมถาดทองบรรจุสุราสองจอก ก้าวมาค้อมกายลงยื่นให้อย่างนอบน้อม ไป๋เฟิงห่าวเหยียดมือหยิบขึ้นหนึ่งจอก อีกจอกขันทีส่งไปเบื้องหน้าให้แก่ฮันเม่ยหลิง นางเอื้อมมือเรียวหยิบขึ้นอย่างสงบแววตาทั้งสองสบกันก่อนจะยกจอกสุราขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดสิ้น ก่อนจะวางลงกลับที่เดิมเมื่อขันทีอาวุโสเห็นว่าคู่บ่าวสาวดื่มสุราจนหมดจอกแล้ว จึงประสานมือเอ่ยเสียงนอบน้อม“เช่นนั้น ข้าขอตัวกลับก่อนขอรับ”ไป๋เฟิงห่าวพยักหน้ารับอย่างเย็นชา มิได้เอื้อนเอ่ยคำใด เหล่าขันทีหลวงถอยออกจากห้องไป เสียงบานประตูไม้ปิดลงแนบสนิท บรรยากาศในห้องหอพลันกลับมาเงียบสงัดไม่ทันอึ

พ่อบ้านหวังก้าวไปหยุดอยู่ ณ เบื้องข้างประตูเรือนแล้วหันกายมาทางฮันเม่ยหลิงแล้วเอื้อนเอ่ยเสียงราบเรียบ“เชิญขอรับ ฮูหยินน้อย”ฮันเม่ยหลิงผินหน้าพยักรับน้อย ๆ แววตาไม่ไหวเอน องครักษ์เฉิงอู่ขยับมือผลักบานประตูออกอย่างเงียบงัน นางยกอาภรณ์ก้าวเข้าสู่เรือนโดยมิลังเลซุนฮวาเมื่อเห็นคุณหนูของตนก้าวเข้าไปก็รีบสาวเท้าตามทันที แต่ยังไม่ทันข้ามธรณีมือที่กำกระบี่ขององครักษ์เฉิงอู่กลับเหยียดยื่นขวางนางไว้แน่นหนาพ่อบ้านหวังเห็นดังนั้นจึงเร่งเอ่ยด้วยท่าทีนอบน้อม“แม่นางซุนฮวา เรือนนี้ฮูหยินน้อยเท่านั้นที่เข้าได้ ผู้อื่นห้ามเข้านอกจากจะได้รับอนุญาตเสียก่อน”ฮันเม่ยหลิงซึ่งยืนอยู่ด้านในขอบประตูไปเพียงสองก้าวชะลอเท้า หันกลับมามองสาวใช้ของตนด้วยแววตาสงบนิ่ง พลางเปล่งวาจานุ่มนวลแต่หนักแน่น“ซุนฮวา ข้ามิเป็นอันใด เจ้ากลับไปรอข้าอยู่ที่เรือนก่อน”ซุนฮวาย่อกายอย่างนอบน้อมพลางเอ่ยตอบ“เจ้าค่ะ”สิ้นคำ นางถอยกายออกมาอย่างเชื่อฟัง มิกล้าชำเลืองเข้าไปอีก ก่อนจะหมุนกายก้าวกลับไปทางเดิมฮันเม่ยหลิงก้าวเข้าไปด้านใน ภาพเบื้องหน้าคือ ไป๋เฟิงห่าวนั่งสงบนิ่งเบื้องหน้าโต๊ะชา ใบหน้าคมนั้นไร้อารมณ์ ดวงตาคมทอดมองนางราวตรวจ

ตอนที่ 8กลับเรือนฮันเม่ยหลิงยืนทอดกายอยู่กลางสะพานไม้เหนือสระบัว แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดต้องอาภรณ์สีขาวของนาง ผืนผ้าพลิวไหวยามลมพัดต้อง แววตานางช่างสดใสเมื่อจ้องมองดอกบัวที่ชูช่ออยู่ในสระ ใบหน้างดงามนั้นพลันปรากฏรอยยิ้มบางอย่างสดใสอีกฟากหนึ่งของสระ แม่ทัพหนุ่มไป๋เฟิงห่าวย่างก้าวเคียงข้างมู่ถิงถิง เดิมชมทิวทัศน์ตามทางเดินในจวน สายตาคมของเขาพลันสะดุดเข้ากับเงาร่างบางที่ยืนอยู่เหนือสระบัวมู่ถิงถิงเห็นเขามิได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด จึงเอ่ยขึ้นเสียงอ่อน“พี่ชาย เย็นนี้ท่านอยู่กินข้าวเป็นเพื่อนข้าหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ”ทว่าไป๋เฟิงห่าวยังเงียบเฉย สายตาหาได้หันกลับมามองนางไม่ มู่ถิงถิงจึงเหลียวมองตามสายตาของเขาไป แล้วพลันเห็นฮันเม่ยหลิงยืนอยู่ท่ามกลางสระบัว ใบหน้านั้นช่างสดใสงดงามราวเทพธิดาสมดังคำร่ำลือจนนางนึกอิจฉา มู่ถิงถิงเผลอกำมือแน่นปลายนิ้วจิกลงบนอาภรณ์ซุนฮวาที่ยืนเคียงข้างฮันเม่ยหลิงพลันเหลียวไปอีกฟากหนึ่งของสระน้ำก็แลเห็นแม่ทัพไป๋เฟิงห่าวกำลังยืนจ้องมองมาทางคุณหนูของตนเองไม่วางตา นางตกใจจนเบิกตากว้างเผลออุทานออกมา“ท่านแม่ทัพ”ฮันเม่ยหลิงกำลังทอดสายตาดูดอกบัวอยู่พอได้ยินถ้อยคำของสาวใช้คนส

ตอนที่ 10 ncจวนแม่ทัพไป๋ท้องฟ้ายามค่ำมืดทะมึน สายฝนโปรยลงมาอย่างต่อเนื่อง เสียงฝนกระทบหลังคาเปาะแปะ ไม่ขาดสาย ลมแรงพัดม่านหน้าต่างให้ปลิวว่อนภายในเรือนที่เงียบสงบของฮันเม่ยหลิง หลังฉากกั้นไม้ นางกำลังนั่งแช่น้ำอุ่นในอ่างน้ำ ผิวน้ำสะท้อนประกายตะเกียงไหวช้า ๆ กลีบดอกเหมยสีชมพูอ่อนลอยกระจายอยู่ทั่วผืนน้ำในอ่างน้ำ กลิ่นหอมละมุนละไมอบอวลชวนให้ผ่อนคลายหยดน้ำไหลลู่ไปตามลาดไหล่ขาวราวหยก แก้มของนางขึ้นสีชมพูระเรื่อตามไออุ่นจากน้ำ ริมฝีปากบางเม้มเล็กน้อย นางค่อย ๆ หลับตาลงอย่างผ่อนคลายซุนฮวา สาวใช้คนสนิท ยืนคอยอยู่ด้านข้างนางถือผ้าขนหนูสีขาวในมือ คอยปรนนิบัติคุณหนูของตนเองอย่างคล่องตัวทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างแรงเสียงเคาะดังสนั่น ทั้งฮันเม่ยหลิงและซุนฮวาสะดุ้งเฮือก หันไปสบตากันอย่างตกใจซุนฮวาเอ่ยเสียงเบาแต่รวดเร็ว“คุณหนู เดี๋ยวบ่าวไปดูเองเจ้าค่ะ”ฮันเม่ยหลิงพยักหน้าเบา ๆ สายตาเริ่มฉายแววกังวลเล็กน้อยซุนฮวารีบหมุนกาย เดินผ่านม่านผ้าแพรที่กำลังปลิวไหว ฮันเม่ยหลิงสูดลมหายใจแผ่ว เงยหน้าขึ้นพลางเอื้อมมือแตะผมที่เปียกชื้น ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นจากอ่างน้ำผิวน้ำอุ่นไหลรินลงสู่พื้นดังแผ