All Chapters of ลุ้นรักเลขาหน้าหวาน My Secretary: Chapter 11 - Chapter 17

บรรยากาศในห้องทำงานว่างเปล่า ปกรณ์ต้องออกไปตรวจไซค์งานก่อสร้างโรงจอดรถของศูนย์การค้าแห่งใหม่แทบทุกวัน และหนีบเลขาตามไปด้วยทุกที่ ทำให้ทั้งสองมีเวลาใกล้ชิด กำแพงระหว่างความเหมาะสมที่กั้นอยู่ค่อยๆ พังลงทีละนิดด้วยความอึนมืนของยัยซื่อบื้อ ทำให้เขาผ่อนคลายและรู้สึกดีอย่างประหลาด พิมพ์มาดาคอยเป็นห่วงเป็นใย แม้กระทั่งเรื่องเล็กน้อยแต่อยู่ในขอบเขตของงาน หากเป็นเรื่องส่วนตัวด้วยแล้วหล่อนจะระวังเป็นพิเศษข้อนี้ปกรณ์รู้ดีเธอไม่แม้แต่จะแสดงความรู้สึกของตนเองออกมา แต่บางอย่างที่ซ่อนอยู่ในแววตามันปิดไว้ไม่มิด และเขาก็รับรู้ได้ทุกครั้งที่อยู่ใกล้เธอ และเขาจะเป็นคนทำให้เธอแสดงมันออกมาเองพิมพ์มาดาระลึกอยู่เสมอเรื่องความแตกต่างระหว่างเขาและเธอ ถึงแม้ปกรณ์จะดีกับเธอมาก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะพิเศษกว่าคนอื่น และที่สำคัญเธอไม่อยากเจ็บช่วงบ่ายมีประชุมยอดขายประจำเดือนทำให้พิมพ์มาดาต้องอยู่ประจำที่บริษัท บอสของเธอต้องออกไปตรวจไซค์งานตามปกติเพียงลำพัง ข้อความจากธนาที่เพิ่งวางสายไปทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น“บอสอยู่โรงพยาบาล เกิดอุบัติเหตุที่ไซต์งานก่อสร้างโรงจอดรถ”ธนาพูดยังไม่ทันจบประโยคด้วยซ้ำแต่ใจ

พิมพ์มาดานั่งเหม่อลอยมองออกไปนอกร้านอย่างลืมตัว ที่ร้านอาหารร้านเดิมที่คุ้นเคยของสองพี่น้อง หลังจากนัดกินมื้อเย็นหลังเลิกงานกับพรพิมล ภาพเจ้านายของเธอที่หัวเราะต่อกระซิกกับสาวสวยในห้องทำงานมันไม่หายไปจากเมมโมรีในสมอง ไม่หนำซ้ำยังชัดเจนขึ้นมาเรื่อย ๆ อีกต่างหาก“พิมพ์มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า ดูเครียดๆ นะ” เสียงพรพิมลปลุกเธอให้ตื่นจาภวังค์“เรื่องงานน่ะพี่พร ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ” เธอโกหกและปรับสีหน้ายิ้มก่อนจะหาเรื่องราวมาเล่าสู่กันฟัง ชวนผู้เป็นพี่คุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ไปเรื่อย เพื่อให้ลืมเรื่องที่คอยกวนใจเธออยู่ในตอนนี้ตกเย็นก็ขลุกตัวอยู่ในห้องนั่งวาดภาพจะได้ไม่ต้องฟุ้งซ่าน พรุ่งนี้เป็นวันหยุดก็จะได้ส่งงานให้ลูกค้าและปิดจบจ็อบเสียทีภาพหญิงสาวนั่งสนทนากับชายแปลกหน้าอย่างใกล้ชิดก้มดูอะไรสักอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะ ปกรณ์มองเห็นไม่ถนัดขณะที่เขาเดินผ่านร้านไอศกรีมจนต้องหยุดมอง วันนี้เป็นวันหยุดอุตส่าห์ไม่เรียกกะจะให้เธอได้พัก แต่เธอมาทำอะไรที่นี่ กับใครที่เขาไม่รู้จัก ชายหนุ่มปลีกตัวออกมาจากกลุ่มที่เดินมาด้วยกัน และมาหยุดอยู่ตรงหน้า“พิมพ์” เงยหน้าขึ้นมองตามเสียงเรียก“บอส”“งั้นผมขอตัวกลับก่อ

ภาพหญิงสาวที่เขารอและอยากเจอตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ลงจากรถกับภัสพงษ์โดยชายหนุ่มหิ้วของและเดินมาส่งเธอที่หน้าประชาสัมพันธ์ แก้วไวน์ที่อยู่ในมือของคนที่นั่งอยู่ในห้องกระจก แทบแตกด้วยแรงเกร็งและบีบของมือใหญ่ นี่เธอไม่รับสายเขาและปล่อยให้เขารอทั้งที่นัดกันไว้ดิบดี เพียงเพราะไปกับไอ้ช่างถ่ายภาพหน้าเซอร์นี่เหรอ ชายหนุ่มรู้สึกถึงความร้อนวูบวาบที่ใบหน้า ลุกขึ้นออกจากห้องรับรองและเดินขึ้นห้องไปพิมพ์มาดาเข้ามาในห้องแต่ปราศจากเงาของเขา เธอยังอยู่ในชุดถ่ายแบบรวมทั้งหน้าตาที่แต่งแต้มไว้อย่างบรรจง ผิดกับวิถีชีวิตประจำวันของเธอปกรณ์เปิดห้องตามเข้ามา มองใบหน้าและหลุบตาลงต่ำสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า นี่เธอเปลี่ยนแปลงตัวเองขนาดนี้เพื่อใครกัน“พิมพ์ขอโทษนะคะที่ไปรับบอสไม่ทัน”“ภัสพงษ์คงสำคัญกับคุณมาก” เสียงต่ำ ดูจากสีหน้าแล้วหญิงสาวพอจะเดาอารมณ์เขาได้“ไม่ใช่นะคะบอส คือ….”“ผมโทรหาคุณตั้งกี่สาย อยู่กับคนอื่นไม่กล้ารับสายผมเหรอ ยังจะกล้าให้มาส่งที่นี่อีก”“พิมพ์ไปทำงาน”“งานอะไร?”“ถ่ายแบบ”“ทำไมต้องถ่าย คุณก็มีงานอยู่แล้ว ยุ่งไม่พอเหรอ?”“แล้วต้องมาแต่งหน้า ทาปาก แล้วชุดนี่อีก ชอบเหรอแบบนี้?”เขามองหน้

หญิงสาวตักอาหารใส่ปากเคี้ยวกลืนลงคอได้ไม่กี่วิมันก็ตีขึ้นจ่ออยู่ที่คอเหมือนเดิมอีกแล้ว พะอืดพะอม สุดท้ายทนไม่ไหวลุกจากโต๊ะอาหารมือปิดปากวิ่งเข้าห้องน้ำ พร้อมเสียงโอ๊กอ๊ากที่ดังทะลุออกมา ปกรณ์ที่ยืนรออยู่ด้านหน้า เขาจำได้ครั้งก่อนที่โรงแรมเธอก็มีอาการแบบนี้ แสดงว่า…“กินไม่ได้ก็ไม่ต้องกิน”หญิงชราที่จับสังเกตและพูดกับหญิงสาว ขณะที่ปกรณ์พยุงมานั่งที่เดิม เธอมองดูปฏิกิริยาของหลานชายที่ปฏิบัติต่อหญิงสาวก็เดาได้ไม่ยาก พิมพ์มาดาที่ทนไม่ไหวเอื้อมไปจิ้มผลไม้ดองตรงหน้าใส่ปากเคี้ยวต่อได้อีก“พิมพ์ไปหาหมอมาหรือยัง?” คำถามจากหญิงชราทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมอง“คะ...คุณย่า?”“ตรวจหรือยัง?”หญิงชราถามซ้ำทำให้หน้าที่ซีดอยู่แล้วซีดหนักลงไปอีก คำว่าไก่ต้มคงจะเทียบไม่ได้“กี่เดือนแล้ว?” ขยี้ต่อ“เอ่อ...คือ…” ความที่ไม่กล้าโกหก ทำได้แค่เพียงอ้ำ ๆ อึ้งๆความเงียบเข้าครอบคลุมบนโต๊ะอาหารชั่วขณะ“แล้วเมื่อไหร่แกจะจัดงานแต่ง?” หันหน้ามามองชายหนุ่ม“จะรอให้ย่าตายก่อนแล้วค่อยเอารูปย่าไปวางไว้หน้างานแต่งของแกหรือยังไง?” ประชดประชันหลานชาย“คุณย่าต้องถามพิมพ์ก่อนว่าเขาอยากแต่งกับผมหรือเปล่า?”หน้าซีด ๆ ที่เงยขึ้นมองผู