《ลุ้นรักเลขาหน้าหวาน My Secretary》全部章節：第 1 章 - 第 9 章

หน้าที่ของพิมพ์มาดาคือการจัดเตรียมอาหารสำหรับคุณนภา จัดยา หาหมอ ไปวัด ซื้อของ ทำธุระ สรุปคือทุกอย่างของหญิงชราจะมีชื่อเธออยู่ในนั้น ซึ่งป้านวลแม่บ้านไม่สามารถทำได้เพราะต้องไปเช้าเย็นกลับ ส่วนเธอต้องพักอยู่ที่นี่บ้านหลังนี้เพื่อสะดวกในการเรียกหาตลอดเวลาแม้ในเวลากลางคืน เนื่องจากปัญหาสุภาพของนภา พิมพ์มาดาไม่ได้กังวลเลยแม้แต่น้อยค่าตอบแทนดีขนาดนี้มีหรือที่เธอจะปฏิเสธ มีอะไรบ้างที่เธอจะทนไม่ได้ เพื่อเงินมื้อเช้าของการทำงานวันแรกและบรรยากาศบนโต๊ะอาหารวันนี้เธอเตรียมอาหารเช้าสำหรับคุณย่าและหลานชายที่ยังไม่เคยพบหน้าตั้งโต๊ะรอไว้แล้วโดยมีป้านวลแม่บ้านคนเก่าแก่ยืนกำกับ เสียงฝีเท้าเดินลงจากบันได พิมพ์มาดาเงยหน้ามองตามเสียง“บอส” เธอนึกในใจปนอึ้งเล็กน้อย ถึงสรรพนามที่พนักงานโรงแรมเรียกกันตอนที่เธอทำงานเป็นประชาสัมพันธ์ที่นั่น“แสดงว่า…”“ผมขอกาแฟก็พอ” เขาเอ่ยขึ้น มองป้านวลและตวัดสายตาขึ้นมองหญิงแปลกหน้าที่ยืนข้างป้านวลซึ่งเธอยืนมือประสานกันและก้มหน้าอยู่ คนนี้เหรอเขาคิดในใจ“วันนี้คุณย่าจะไปไหนเหรอครับ แต่งตัวแต่เช้า?”“ย่าจะไปวัด ต่อไปพิมพ์มาดาจะเป็นพยาบาลคอยดูแลย่า แกไม่ต้องห่วง” นภาอธิบายสั

เปิดประตูเข้ามาในห้องชายหนุ่มอีกครั้ง กลิ่นแอลกอฮอล์เหมือนจะแรงขึ้นกว่าเดิม พิมพ์มาดาถือกะละมังผ้าชุบน้ำเย็น วางบนโต๊ะข้างเตียงของเขา ตอนนี้ชายหนุ่มนอนตะแคงและพลิกหน้าคว่ำลง เธอนั่งลงเตียงนอนนุ่มจับไหล่กว้างให้เขาพลิกตัวหงายขึ้น ใช้ผ้าชุบน้ำบิดหมาดๆ เช็ดตามใบหน้าและลำคอ เลื่อนมือมาเช็ดที่แผ่นอกแน่น ๆ มือค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อเขาออกเพื่อให้เช็ดได้สะดวกขึ้น และเมินหน้ามองไปทางอื่นขณะเช็ดถูไปมา“คุณย่านะคุณย่า ทำไมต้องให้ทำอะไรแบบนี้ด้วย”ยังบ่นไม่ทันขาดคำเขาก็พลิกตัวหันมาทางเธอ ขายาวก่ายพาดสะโพกเธอไว้ มือบางผลักออกทันที แขนยาวก็ไม่อยู่นิ่งตวัดโอบหลังเธอให้ล้มลงแล้วพลิกตัวทับเธอไว้ เสียงเธออู้อี้อยู่ใต้ไหล่กว้างที่เขาทับอยู่ หญิงสาวดันไหล่ออกอย่างยากลำบาก“คุณกรณ์” แว้ดเสียงแหลมทั้งที่รู้ว่าขึ้นเสียงกับคนเมาไปก็ไม่มีประโยชน์ รวบรวมกำลังอีกครั้ง ดันร่างใหญ่ออกสุดแรง ลุกขึ้นนั่งพลิกตัวเขาให้นอนหงายอีกครั้ง ก่อนจะรีบเช็ดแขนและมือแบบลวก ๆ จะได้เสร็จเร็ว ๆ ร่างใหญ่ที่หลับตาอยู่พ่นลมหายใจเสียงดัง ขยับปากหมุบหมับไปมาเหมือนชิมอะไรอยู่ เขาขยับตัวมือจับที่เข็มขัดแล้วปลดหัวเข็มขัดออก ทำท่าจะถอดกางเ

พิมพ์มาดาหยุดยืนอยู่จุดพักเบรกของแผนกการตลาด มองร่างชายหนุ่มจากด้านหลังที่นั่งจิบกาแฟอยู่อย่างลังเล ว่าใช่คนที่เธอคุ้นเคยหรือเปล่า“ทัศ”เอ่ยชื่อออกไปพร้อมกับเดินเข้าไปหา ผู้ถูกเรียกหันมามองตามเสียงทัศเทพ คือเพื่อนชายที่สนิทเพียงคนเดียวของพิมพ์มาดา มาตั้งแต่สมัยที่ยังเรียนที่มหาวิทยาลัย คนที่พยายามจะครอบครองหัวใจของเธอให้ได้ตั้งแต่ปีหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ได้แค่ความเป็นเพื่อนที่แสนดีจากเธอเท่านั้น แม้กระทั่งในวันที่เขามีหวานใจ ก็ได้หล่อนที่คอยให้คำปรึกษาอยู่เสมอและเขาที่เพิ่งเริ่มงานใหม่ได้ไม่นานในฝ่ายการตลาด จากการแนะนำตำแหน่งงานว่างของเพื่อนสาวพิมพ์มาดา“พิมพ์” ทัศเทพลุกขึ้นยืนพร้อมกับส่งยิ้มให้“เป็นไงบ้าง งานใหม่โอเคไหม?” ถามและนั่งลงเก้าอี้ข้างกัน“อยู่ในช่วงเรียนรู้ ปรับตัวนิดหน่อยก็คงเข้าที่เข้าทาง”“ขอบคุณนะพิมพ์”“ไม่ต้องขอบคุณพิมพ์หรอก พิมพ์ก็แค่แนะนำให้เท่านั้น ส่วนเรื่องการสอบสัมภาษณ์ทัศก็ทำเองทั้งหมด ที่ได้งานก็เพราะฝีมือทัศทั้งนั้นแหละ ทัศเก่งจะตาย” ปากหวานชมเพื่อนผู้ถูกชมแค่ยิ้มเท่านั้น“มีอะไรให้ช่วยก็บอกพิมพ์ได้ตลอดเลยนะ”“อือ”เขาพยักหน้า ก่อนพูดคุยถามไถ่จากที่ไม่ค่อยได

ปกรณ์หยิบผ้าชุบน้ำเย็นมาโป๊ะตรงหน้าผากและเช็ดเบาๆ ที่ใบหน้าและลำคอของหญิงสาว“ขอบคุณค่ะบอส” เธอลืมตามองหน้าเขาที่ตอนนี้นั่งอยู่ข้างเตียงปกรณ์มองหน้าหวานที่ตอนนี้ริมฝีปากชมพูอวบอิ่มเผยอปากและขยับปากขึ้นลงด้วยบรรเทาอาการปากแห้งและคอแห้ง“เหมือนบอสจะไม่ร้อน” เธอใช้สองมือประคองหน้าเขา สายตาสองคู่สบกัน“หิวน้ำ...คอแห้ง”มือที่ประคองหน้าใบหน้าเปลี่ยนเป็นคล้องที่คอเขา เพื่อเกี่ยวจะลุกขึ้นหาน้ำดื่ม ส่วนคนที่นั่งยังไม่ทันได้ตั้งตัวจากแรงโน้มก็ล้มตัวลง ใบหน้าหวานที่แหงนขึ้นจากอาการคออ่อนทำให้จมูกโด่งของเขาฝังไปที่ลำคอระหง กลิ่นกายหอมอ่อนๆ จากเจ้าของร่างทำให้ปกรณ์ถอนจมูกออกอย่างเสียดายเขาไม่ควรฉวยโอกาสในสถานการณ์ที่หล่อนดูแลตัวเองไม่ได้แบบนี้ แต่แรงปรารถนาที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ข้างในก็ปั่นป่วนไม่แพ้กัน เขามองริมฝีปากอวบอิ่มที่เม้มเข้าหากันและกัดเบา ๆ ร่างกายหล่อนคงมีปฏิกิริยาบางอย่างกับไวน์แก้วนั้น และเขาเองก็ไม่อาจต้านทานตามสัญชาตญาณและแรงปรารถนาที่ซ่อนไว้ได้อีกต่อไป“พิมพ์หายใจไม่ออก”สิ้นเสียงริมฝีปากหนาก็ปิดปากอวบอิ่มแนบสนิท พิมพ์มาดาส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ เขาบรรจงจูบอย่างแผ่วเบาตรงข้ามกับแรงปะทุใ