《One Partner เพื่อนรัก มาเป็นคู่นอนเถอะ》全部章節：第 81 章 - 第 90 章

“ตอนนั้นเธอแม่งเป็นเพื่อนคนเดียวของฉันเลยนะเว้ย!” ชายหนุ่มทอดถอนใจ นัยน์ตาคมจดจ้องใบหน้าสวยจัดนิ่งนาน ก่อนที่ประโยคสุดท้ายจะหลุดออกจากริมฝีปากหยัก พร้อมกับความเงียบที่เข้าปกคลุมอีกครั้ง “เซียร่า...” “...” “เรา... กลับมาเป็นเพื่อนกันเถอะ” สิ้นประโยคนั้น เซียร่ายืนนิ่งงันไป นัยน์ตากลมโตจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่ดูจริงจังกว่าทุกครั้งอยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกวูบไหวพาดผ่านดวงตาคู่สวยเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอหมุนตัวหันหลังให้เขา “เลิกพูดเรื่องไร้สาระสักทีเถอะ รำคาญ” ร่างบางเอ่ยตัดบทเสียงห้วนจัด ก่อนจะสาวเท้าเดินหนีเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็วเพื่อสลัดความอึดอัดทิ้ง ทว่ามีหรือที่คนอย่างเลออนจะยอมปล่อยให้เธอหนีไปง่ายๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวตามแผ่นหลังบางเข้ามาติดๆ อย่างไม่ยอมลดละ “ถ้าเธอเอาแต่เงียบไม่ยอมตอบ...” ชายหนุ่มพูดไล่หลังมาด้วยน้ำเสียงหน้าตาเฉย “ฉันจะแปลว่าเธอตกลงก็แล้วกันนะ” เซียร่าหยุดชะงักฝีเท้า หันขวับกลับมาถลึงตาใส่

พรึ่บ! ทว่ายังไม่ทันได้ดึงมือกลับ จู่ๆ แสงไฟสว่างจ้าทั่วทั้งเพนต์เฮาส์ก็ดับวูบลงกะทันหัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมทั่วทั้งบริเวณในเสี้ยววินาที “เฮ้ย!!” เสียงทุ้มอุทานลั่นด้วยความตกใจ ไวกว่าความคิด ร่างสูงใหญ่ที่เคยมั่นหน้าเมื่อครู่พุ่งพรวดข้ามโต๊ะเข้ามาตะครุบกอดร่างบางของเซียร่าเอาไว้แน่น ท่อนแขนแกร่งรัดเอวเธอไว้จนแทบหายใจไม่ออก “เฮ้ย! จะทำอะไรเนี่ย ปล่อยนะเว้ย!” เซียร่าร้องเสียงหลง ตกใจทั้งไฟดับทั้งโดนจู่โจม หญิงสาวพยายามดันแผงอกกว้างที่เบียดเข้าหาออกอย่างทุลักทุเล “เซียร่า... ฉันกลัว” เสียงทุ้มที่เคยกวนประสาทเอ่ยอู้อี้อยู่ตรงซอกคอของเธอ แถมยังกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม หญิงสาวชะงักมือที่กำลังผลักไส คิ้วเรียวขมวดมุ่นท่ามกลางความมืด “...ฮะ? กลัวอะไรของนาย” “กลัวผี...” คนฟังถึงกับถอนหายใจพรืดแทบจะในทันที ความระแวงเมื่อครู่ปลิวหายไปเหลือแต่ความเหนื่อยใจ เซียร่ากลอกตาในความมืด ก่อนจะกระแทกเสียงด่าคนหน้ามึนอย่างเหลืออด “โอ๊ย! โตเป็นควายขนาดนี้แล้ว... ยังจะกลัวผีอีกหรอ ผีนั่นแหละต้อง

ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ นัยน์ตาสองคู่สบประสานกัน แม้จะมองเห็นเพียงเสี้ยวหน้าสลัวๆ แต่บรรยากาศที่ทั้งร้อนอบอ้าวและเต็มไปด้วยแรงดึงดูด ก็ทำเอาสัญชาตญาณดิบของเลออนทำงานไวกว่าความคิด ชายหนุ่มเผลอตัว โน้มใบหน้าลงไปบดเบียดริมฝีปากอวบอิ่มที่กำลังเผยอหอบหายใจอยู่ตรงหน้าอย่างจาบจ้วง เรียวลิ้นร้อนชื้นฉวยโอกาสสอดแทรกเข้าไปหมายจะฉกชิมความหอมหวานจากโพรงปากเล็ก ทว่า... แทนที่จะโอนอ่อนตาม เซียร่ากลับใช้ซี่ฟันคมกัดเรียวลิ้นที่ล่วงล้ำเข้ามาอย่างเต็มแรง "อั่ก!" "โอ๊ย!" เลออนร้องลั่น รสฝาดเฝื่อนของเลือดคละคลุ้งในโพรงปากทันที “แม่งเอ๊ย... เอาอีกแล้วนะ” เลออนสบถหัวเสีย ยกหลังมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปาก ยอมผละใบหน้าออกห่างพลางจิ๊ปากอย่างขัดใจ “ก็อย่ามาสอดลิ้นสิวะ ไอ้เวร” เซียร่าตอกกลับเสียงเย็น นัยน์ตาคู่สวยปรายมองคนหน้ามึนผ่านความมืดด้วยท่าทีไม่ยี่หระ “ฉันขยะแขยง” “เออๆ ขอโทษได้มั้ยล่ะ... ก็คนมันลืมตัวนี่หว่า” ชายหนุ่มเถียงกลับหน้าตาย ไม่ได้มีความสลดในน้ำเสียงเลยสักนิด ปากก็บอกขอโทษ แต่การ

นัยน์ตาคมกริบหลุบมองริมฝีปากอวบอิ่มที่เพิ่งพ่นคำด่าออกมา เลออนใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มอย่างขัดใจ... เอาจริงๆ เขาอยากจะกระชากท้ายทอยเธอแล้วเอาท่อนเอ็นยัดเข้าไปกระแทกในโพรงปากอวดดีนี้เสียเหลือเกิน ขืนทำอย่างนั้นไป มีหวังแม่ตัวดีได้ฝังเขี้ยวลงมากัดของเขาขาดกระจุยจนสูญพันธุ์แน่ พรึ่บ! ในเมื่อยัดใส่ปากไม่ได้ งั้นก็ยัดใส่ที่อื่นแทนก็แล้วกัน! ไวกว่าความคิด แขนแกร่งสอดเข้าใต้ข้อพับเข่าของคนอวดเก่ง ออกแรงตวัดยกเรียวขาขาวเนียนขึ้นมาพาดไว้บนบ่ากว้างทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว ร่างท่อนล่างของเซียร่าลอยหวือขึ้นจากพื้นในขณะที่แผ่นหลังยังคงแนบชิดติดกำแพง... หญิงสาวผวาเฮือก สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำให้สองแขนเรียวรีบตวัดกอดรัดรอบลำคอแกร่งเอาไว้แน่นเพื่อทรงตัว จนหน้าอกอวบอิ่มเบียดชิดเข้ากับแผงอกกว้างอย่างแนบแน่น เลออนแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนาข้างที่ว่างจัดการปลดตะขอและรูดรั้งกางเกงของตัวเองออกให้พ้นทาง เผยให้เห็นความแข็งขืนลำยักษ์ที่ผงาดง้ำและปวดหนึบจนเส้นเลือดปูดโปน ชายหนุ่มขยับสะโพกสอบ ดันความใหญ่โตเข้าไปจ่อชิดกับร่องสวาทที่กำลังเปียกชุ่ม นัยน์ตาคมกริ

“กรี๊ดดด! อ๊าาา!” เซียร่าหวีดร้องสุดเสียง ร่างกายแอ่นโค้งกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ความลึกล้ำที่กระแทกเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัวรีดเค้นความเสียวซ่านจนสมองขาวโพลน หญิงสาวปลดปล่อยน้ำหวานทะลักทลายออกมารดรินท่อนเอ็นของเขาทันที เลออนยึดครองพื้นที่ด้านบน ฝ่ามือหนาเลื่อนขึ้นมากอบกุมลำคอระหง ออกแรงบีบเค้นเพื่อสยบพยศ เซียร่าหอบสะท้าน ลมหายใจสะดุด ทว่าดวงตาคู่สวยกลับไม่ฉายแววหวาดกลัว ริมฝีปากอวบอิ่มที่แดงช้ำกลับเหยียดยิ้มร้ายกาจอย่างคนโรคจิตไม่แพ้กัน “บีบให้แรงกว่านี้สิ... ทำครึ่งๆ กลางๆ มันเสียอารมณ์นะรู้มั้ย” คำท้าทายพร้อมรอยยิ้มอวดดีนั้นทำเอาเลออนหมั่นเขี้ยวจนทนไม่ไหว แปะ! แปะ! ชายหนุ่มตบลงบนพวงแก้มเนียนเบาๆ สองทีเป็นการสั่งสอน ก่อนจะเปลี่ยนมาบีบปลายคางมน บังคับให้เผยอปากรับจูบดุดันป่าเถื่อน เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดแลกน้ำลายอย่างหยาบโลน ก่อนที่ซี่ฟันคมจะขบกัดลงบนริมฝีปากล่างของเธออย่างแรงจนเลือดสีสดซึมปริแตกออกมา คละคลุ้งไปด้วยรสฝาดเฝื่อนที่โคตรจะเร้าใจ “อื้อออ” เลออนถอนจูบออกช้าๆ เลียคราบเลือดที่ริมฝีปากตัวเอง ก่อนจะเร