One Partner เพื่อนรัก มาเป็นคู่นอนเถอะ

ควันบุหรี่สีเทาหม่นพ่นออกจากริมฝีปากหยัก ลอยอ้อยอิ่งไปตามสายลมยามดึกในลานจอดรถวีไอพีหลังร้าน เสียงเบสหนักๆจากดนตรีสดในผับดังลอดออกมากระทบโสตประสาทเป็นจังหวะ

          ร่างสูงโปร่งของ เลออน นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาโยธา ปีสี่ คีบบุหรี่ที่เหลือความยาวแค่ครึ่งมวนไว้ในมือ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแผ่กลิ่นอายเย็นชาและเข้าถึงยากออกมาเป็นปกติ

          เสน่ห์ของเขาคือความหล่อที่สมบูรณ์แบบแต่ดูอันตราย กรอบหน้าและสันกรามชัดเจนรับกับจมูกโด่ง ผิวที่ค่อนข้างขาวจัดตัดกับนัยน์ตาสีดำสนิทที่มักจะเรียบตึงและไร้อารมณ์อยู่เสมอ เขากวาดสายตามองไปยังทางเข้าประตูหลังของร้านด้วยความเบื่อหน่าย

          "ป่านนี้ไอ้ห่าพายุมันถึงแล้วมั้ง"

          เลออนเปรยขึ้นมาทำลายความเงียบ ไม่ได้มีความรู้สึกผิดเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อยที่ปล่อยให้เพื่อนต้องไปรอข้างในก่อน

          ร่างสูงของ ราม ที่ยืนเอนหลังพิงฝากระโปรงรถสปอร์ตคันหรูอยู่ข้างๆ ยกบุหรี่ขึ้นสูบด้วยท่าทีเกียจคร้าน ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงไม่แสดงอารมณ์ ก่อนจะพ่นควันออกมาแล้วเอ่ยเสียงเรียบ

          "...ให้แม่งรอซะบ้าง" มังกร ที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ฝั่งตรงข้ามหลุดขำในลำคอ เขาส่ายหัวเบาๆ เมื่อนึกถึงวีรกรรมของเพื่อนอีกคนที่ป่านนี้คงยืนหัวเสียอยู่ข้างใน

          "มึงก็ไปทำมัน..."

          "สมควร..." เจย์ แทรกขึ้นมาทันทีพร้อมกับขยี้ก้นบุหรี่ลงกับที่เขี่ยบนถังขยะด้วยความหมั่นไส้

          "นัดกี่รอบ แม่งก็ช้าตลอด วันนี้ให้มันนั่งแดกน้ำแข็งไปก่อน"

          เลออนยกบุหรี่ขึ้นสูบอัดเข้าปอดเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะทิ้งมันลงพื้นแล้วใช้ปลายรองเท้าผ้าใบขยี้จนไฟดับมอด นัยน์ตาคมกริบเหลือบมองเวลาบนหน้าปัดนาฬิกาเรือนหรู

          "ป่ะ... เข้าไปกันได้ละ" เลออนล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกงยีนส์ ท่าทางดุดันและเป็นตัวของตัวเอง "ปล่อยมันรอนาน เดี๋ยวมันก็เห่าอีก"

          ทั้งสี่คนพยักหน้ารับ ก่อนจะพากันเดินเข้าไปในผับ ด้วยออร่าดิบเถื่อนของแก๊งเด็กวิศวะโยธาที่แค่เดินผ่าน... ใครๆ ก็ต้องเหลียวมอง

          เป้าหมายของพวกเขาคือโซนวีไอพีชั้นสอง ซึ่งเป็นห้องกระจกบานกว้างที่มองทะลุลงไปเห็นบรรยากาศชั้นล่างได้ชัดเจน เบื้องล่างเต็มไปด้วยแสงสีและผู้คนที่กำลังเบียดเสียดโยกย้ายไปตามจังหวะดนตรี

          ทันทีที่ผลักประตูกระจกเข้าไป เสียงโวยวายก็ดังสวนมาแทบจะในวินาทีแรก

          "กว่าจะโผล่หัวมาได้นะไอ้สัด! ปล่อยกูรอเกือบชั่วโมง!" พายุ ชี้หน้าด่ากราดทันทีที่เห็นเพื่อนตัวดีเดินเรียงหน้ากันเข้ามา

          แต่แน่นอน... ไม่มีใครสน ทั้งสี่เดินเมินพายุไปหน้าตาเฉย รามกับมังกรทิ้งตัวลงนั่งอีกฝั่ง ส่วนเลออนเดินตรงไปทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังตัวยาวในมุมประจำ ซึ่งเป็นมุมที่มืดและเป็นส่วนตัวที่สุดของห้อง

          เมื่อเห็นเพื่อนไม่สะทกสะท้าน พายุที่กำลังหงุดหงิดจัดจึงเอื้อมมือไปคว้าขวดเหล้ากลางโต๊ะที่เพิ่งเปิด ขึ้นมากระดกเพียวๆ รวดเดียวเพื่อดับอารมณ์ประชดหน้าตาเฉย

          "สกปรกไอ้สัด! แล้วพวกกูจะแดกต่อยังไง!" เจย์โวยวายลั่น ชี้หน้าด่าพายุที่เพิ่งเอาขวดเหล้าส่วนรวมกรอกเข้าปาก

          พายุวางขวดเหล้ากระแทกลงบนโต๊ะ เตรียมจะสบถด่าเจย์กลับไปอีกระลอก ท่ามกลางวงสนทนาที่เริ่มวุ่นวาย นัยน์ตาสีดำสนิทละจากเสียงโวยวายตรงหน้า ร่างสูงเอนหลังพิงพนักโซฟา มือหนาล้วงเอาโทรศัพท์ขึ้นมาปลดล็อก นิ้วโป้งไถหน้าจอไปเรื่อยเปื่อยด้วยความเบื่อหน่าย ตัดรำคาญเสียงด่าของเจย์และพายุทิ้งไปโดยสิ้นเชิง...