One Partner เพื่อนรัก มาเป็นคู่นอนเถอะ

เวลาล่วงเลยผ่านไปจนแอลกอฮอล์เริ่มสูบฉีดเข้าเส้นเลือด เลออนนั่งพิงโซฟาอยู่ที่มุมเดิม ในมือถือแก้วเหล้าที่ชงจากขวดราคาแพงซึ่งเขาเปิดกินแยกต่างหาก ไม่คิดจะไปมั่วสุมกับของรวมบนโต๊ะ ปัง! เสียงกระแทกของแข็งลงบนโต๊ะดังลั่นจนทุกคนชะงัก เลออนตวัดสายตาขึ้นมอง ก็เห็นพายุที่นั่งหน้าตึงมาพักใหญ่ผุดลุกขึ้นยืน มันกวาดสายตามองพวกเขารายตัวด้วยรอยยิ้มมุมปาก "วันนี้กูมีเกมมาให้พวกมึงเล่น" พูดจบ ไอ้พายุก็เอื้อมมือมาฉวยขวดเหล้าส่วนตัวของเลออนไปหน้าตาเฉย เท่านั้นไม่พอ แม่งยังจัดการเทเหล้าราคาแพงที่เหลือรินแจกจ่ายใส่แก้วเพื่อนทุกคนจนเกลี้ยงขวด เพียงเพื่อจะเอาขวดเปล่ามาหมุนเล่น "ไอ้เหี้ยพายุ มึงทำส้นตีนอะไร?" เลออนขมวดคิ้วแน่น สบถด่าเสียงแข็ง เขาพุ่งมือจะคว้าขวดเหล้าตัวเองคืน แต่ไอ้เพื่อนตัวดีกลับเบี่ยงหลบไปอย่างหน้าด้านๆ "รวมหัวกันทิ้งกูดีนักนะพวกมึง" พายุชี้หน้าคาดโทษเรียงตัว ก่อนจะชูขวดเปล่าในมือขึ้น "เกม Truth or Dare... กติกาง่ายๆ ถ้ากูหมุนขวดแล้วปากขวดไปหยุดที่ใคร คนนั้นต้องทำตามคำสั่ง" มันเว้นจังหวะ ขยิบตากวนประสาทใส่ทุกคนใ

บรรยากาศในห้องวีไอพีชั้นสองกลับมาเงียบอีกครั้ง หลังจากพวกเพื่อนๆ พากันแยกย้ายลงไปทำตามบทลงโทษส้นตีนของตัวเองจนหมด เหลือแค่ร่างสูงของเลออนที่ยังคงนั่งพิงพนักโซฟาอยู่ที่มุมเดิม แอลกอฮอล์หลายดีกรีที่อัดเข้าเส้นเลือดมาหลายชั่วโมงเริ่มทำให้สติที่เคยนิ่งพร่ามัวลงนิดๆ เลออนแกว่งแก้วเหล้าในมือเบาๆ นัยน์ตาสีดำสนิทมองก้อนน้ำแข็งที่กระทบขอบแก้ว ท่ามกลางเสียงดนตรีบีตหนักๆ ที่ดังลอดขึ้นมา เอาจริงๆ เขาไม่จำเป็นต้องมานั่งเสียเวลารอผู้หญิงไร้ตัวตนหลังโปรไฟล์รูปต้นไม้บ้านั่นเลยสักนิด กะอีแค่หาคนมานอนด้วยเพื่อจบเกมปัญญาอ่อนนี่ เขาแค่เดินลงไปข้างล่าง คว้าผู้หญิงสักคนที่พร้อมจะขึ้นเตียงด้วย หิ้วไปเปิดห้อง ถ่ายรูปส่งลงกลุ่ม... แม่งก็จบแล้ว แต่ความหยิ่งและคำพูดอวดดีของยัยนั่น... มันดันกระตุกอีโก้คนอย่างเขาเข้าอย่างจัง จนอยากจะเห็นหน้านักว่าตัวจริงจะแน่เหมือนตอนพิมพ์แชทหรือเปล่า เลออนวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะกระจก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปลดล็อก นิ้วโป้งไถเปิดดูแอปพลิเคชันแชทสีเขียวที่มีข้อความเด้งค้างอยู่เป็นร้อย... ส่วนใหญ่ก็มีแต่ข้อความเสนอตัวจากผู้หญิงที่เขาเคยควงผ่านๆ ทักมาห

ร่างสูงของเลออนเดินนำหญิงสาวปริศนาผ่านช่องทางวีไอพีเพื่อลัดขึ้นไปยังชั้นบนสุดของผับ ซึ่งเป็นโซนห้องพักส่วนตัวสำหรับแขกกระเป๋าหนัก เสียงบีตอีดีเอ็มหนักหน่วงและแสงเลเซอร์สาดกระจายไปทั่วฟลอร์ด้านล่าง ผู้คนเบียดเสียดโยกย้ายกันอย่างบ้าคลั่ง แต่ทันทีที่เห็นร่างสูงในแจ็กเกตสีเข้มกับนัยน์ตาดุดันที่แผ่ออร่าอันตรายออกมา หลายคนก็ยอมหลีกทางให้เขาเดินผ่านไปอย่างง่ายดาย ตลอดทาง เลออนไม่ได้หันกลับไปมองผู้หญิงที่เดินตามหลังมาเลยสักนิด แต่เขารับรู้ได้จากเสียงส้นสูงที่กระทบพื้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอว่าเธอยังเดินตามมาติดๆ โดยไม่มีท่าทีลังเลหรือหวาดกลัว ติ๊ด... แกรก คีย์การ์ดสีดำถูกทาบลงบนเครื่องอ่าน ก่อนที่มือหนาจะผลักบานประตูเข้าไป ภายในห้องกว้างตกแต่งด้วยโทนสีดาร์ก หรูหราและเก็บเสียงได้เป็นอย่างดี เสียงดนตรีที่เคยอึกทึกเมื่อครู่ถูกตัดขาดเหลือเพียงเสียงเบสทุ้มต่ำที่ดังลอดมาเบาๆ ไฟสีส้มสลัวในห้องถูกเปิดทิ้งไว้ สร้างบรรยากาศที่ดูมืดทึมและเป็นส่วนตัว เลออนเดินเข้าไปกลางห้อง ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่เพิ่งก้าวตามเข้ามา ร่างบางจัดการปิดประตูและกดล็

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ขยับสะโพกสั่งสอนคนอวดเก่ง หญิงสาวที่ดูเหมือนกำลังเสียเปรียบกลับพลิกสถานการณ์อย่างคาดไม่ถึง มือเรียวที่เคยวางดันแผงอกเปลี่ยนมาจิกทึ้งลาดไหล่กว้าง อาศัยจังหวะที่เขาเผลอ ออกแรงพลิกตัวผลักร่างหนาให้หงายหลังล้มลงไปจมฟูกเตียงแทนอย่างรวดเร็ว พรึ่บ! เลออนเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ แผ่นหลังกว้างกระแทกฟูกนุ่มอย่างไม่ทันตั้งตัว และเพียงเสี้ยววินาที ร่างเปลือยเปล่าก็ขยับขึ้นมาคร่อมทับอยู่บนหน้าตักเขาเสียแล้ว ทุกอย่างยังคงเชื่อมต่อกันแนบแน่น ร่างบางเชิดหน้าขึ้น นัยน์ตากลมภายใต้แมสก์ดำปรายมองผู้ชายที่เพิ่งถูกเธอโค่นลงไปอยู่เบื้องล่าง ริมฝีปากอิ่มที่ซ่อนอยู่เหยียดยิ้มร้ายกาจ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงยั่วยวนแต่เด็ดขาด "ขออยู่ข้างบนนะคะ... อยู่ข้างล่างแล้ววิวไม่ค่อยดีเลย" เลออนทิ้งตัวพิงหลังกับหมอนใบใหญ่ นัยน์ตาสีดำกวาดมองภาพเบื้องหน้าเต็มตา แสงไฟสลัวสาดส่องลงบนร่างเปลือยเปล่า ทรวดทรงเย้ายวน หน้าอกอวบอิ่มที่ขยับไหวตามจังหวะหอบหายใจ ผิวขาวจัดตัดกับแมสก์สีดำสนิท ทุกอย่างมันดึงดูดจนคนมองต้องลอบกลืนน้ำลาย

แสงไฟสลัวสีส้มในห้องวีไอพียังคงสว่างค้างไว้ กลิ่นแอลกอฮอล์ปะปนกับหยาดเหงื่อและคาวอารมณ์ที่ยังคงลอยคลุ้ง บ่งบอกถึงความบ้าคลั่งที่เพิ่งจบลงไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เลออนขยับลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงที่ยับยู่ยี่ นัยน์ตาคมกริบซึ่งยังมีร่องรอยความอ่อนล้าจากฤทธิ์แอลกอฮอล์และเซ็กส์มาราธอนที่ลากยาวต่อเนื่องมาร่วมสี่ชั่วโมง มองไปยังแผ่นหลังบางของผู้หญิงที่เพิ่งตอบสนองรสนิยมดิบเถื่อนของเขาไปหมาดๆ หญิงสาวกำลังสวมเดรสสีดำรัดรูปตัวเดิม มือเรียวจัดการรูดซิปอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะหยิบแมสก์สีดำขึ้นมาสวมปิดบังใบหน้าครึ่งล่างไว้ตามเดิม ทุกการกระทำดูนิ่งสงบและเยือกเย็น ราวกับความเร่าร้อนเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น ชายหนุ่มมองเรือนร่างเย้ายวนนั้นนิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาดื้อๆ "ผมไม่เดินไปส่งนะครับ" มือเรียวที่กำลังจัดทรงผมชะงักไปเล็กน้อย หญิงสาวหันกลับมามองคนบนเตียง นัยน์ตากลมภายใต้แมสก์ดำยังคงเรียบเฉย ไร้แววอาลัยอาวรณ์หรือการเรียกร้องความสนใจใดๆ "ฉันก็ไม่ได้คิดจะให้คุณไปส่งอยู่แล้ว" เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะเอ่ยทิ้งท้ายอย่างมีมารยาทต