บทนำ

            ควันบุหรี่สีเทาหม่นพ่นออกจากริมฝีปากหยัก ลอยอ้อยอิ่งไปตามสายลมยามดึกในลานจอดรถวีไอพีหลังร้าน เสียงเบสหนักๆจากดนตรีสดในผับดังลอดออกมากระทบโสตประสาทเป็นจังหวะ

            ร่างสูงโปร่งของ เลออน นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาโยธา ปีสี่ คีบบุหรี่ที่เหลือความยาวแค่ครึ่งมวนไว้ในมือ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแผ่กลิ่นอายเย็นชาและเข้าถึงยากออกมาเป็นปกติ

            เสน่ห์ของเขาคือความหล่อที่สมบูรณ์แบบแต่ดูอันตราย กรอบหน้าและสันกรามชัดเจนรับกับจมูกโด่ง ผิวที่ค่อนข้างขาวจัดตัดกับนัยน์ตาสีดำสนิทที่มักจะเรียบตึงและไร้อารมณ์อยู่เสมอ เขากวาดสายตามองไปยังทางเข้าประตูหลังของร้านด้วยความเบื่อหน่าย

            "ป่านนี้ไอ้ห่าพายุมันถึงแล้วมั้ง"

            เลออนเปรยขึ้นมาทำลายความเงียบ ไม่ได้มีความรู้สึกผิดเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อยที่ปล่อยให้เพื่อนต้องไปรอข้างในก่อน

            ร่างสูงของ ราม ที่ยืนเอนหลังพิงฝากระโปรงรถสปอร์ตคันหรูอยู่ข้างๆ ยกบุหรี่ขึ้นสูบด้วยท่าทีเกียจคร้าน ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงไม่แสดงอารมณ์ ก่อนจะพ่นควันออกมาแล้วเอ่ยเสียงเรียบ

            "...ให้แม่งรอซะบ้าง" มังกร ที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ฝั่งตรงข้ามหลุดขำในลำคอ เขาส่ายหัวเบาๆ เมื่อนึกถึงวีรกรรมของเพื่อนอีกคนที่ป่านนี้คงยืนหัวเสียอยู่ข้างใน

            "มึงก็ไปทำมัน..."

            "สมควร..." เจย์ แทรกขึ้นมาทันทีพร้อมกับขยี้ก้นบุหรี่ลงกับที่เขี่ยบนถังขยะด้วยความหมั่นไส้

            "นัดกี่รอบ แม่งก็ช้าตลอด วันนี้ให้มันนั่งแดกน้ำแข็งไปก่อน"

            เลออนยกบุหรี่ขึ้นสูบอัดเข้าปอดเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะทิ้งมันลงพื้นแล้วใช้ปลายรองเท้าผ้าใบขยี้จนไฟดับมอด นัยน์ตาคมกริบเหลือบมองเวลาบนหน้าปัดนาฬิกาเรือนหรู

            "ป่ะ... เข้าไปกันได้ละ" เลออนล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกงยีนส์ ท่าทางดุดันและเป็นตัวของตัวเอง "ปล่อยมันรอนาน เดี๋ยวมันก็เห่าอีก"

            ทั้งสี่คนพยักหน้ารับ ก่อนจะพากันเดินเข้าไปในผับ ด้วยออร่าดิบเถื่อนของแก๊งเด็กวิศวะโยธาที่แค่เดินผ่าน... ใครๆ ก็ต้องเหลียวมอง

            เป้าหมายของพวกเขาคือโซนวีไอพีชั้นสอง ซึ่งเป็นห้องกระจกบานกว้างที่มองทะลุลงไปเห็นบรรยากาศชั้นล่างได้ชัดเจน เบื้องล่างเต็มไปด้วยแสงสีและผู้คนที่กำลังเบียดเสียดโยกย้ายไปตามจังหวะดนตรี

            ทันทีที่ผลักประตูกระจกเข้าไป เสียงโวยวายก็ดังสวนมาแทบจะในวินาทีแรก

            "กว่าจะโผล่หัวมาได้นะไอ้สัด! ปล่อยกูรอเกือบชั่วโมง!" พายุ ชี้หน้าด่ากราดทันทีที่เห็นเพื่อนตัวดีเดินเรียงหน้ากันเข้ามา

            แต่แน่นอน... ไม่มีใครสน ทั้งสี่เดินเมินพายุไปหน้าตาเฉย รามกับมังกรทิ้งตัวลงนั่งอีกฝั่ง ส่วนเลออนเดินตรงไปทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังตัวยาวในมุมประจำ ซึ่งเป็นมุมที่มืดและเป็นส่วนตัวที่สุดของห้อง

            เมื่อเห็นเพื่อนไม่สะทกสะท้าน พายุที่กำลังหงุดหงิดจัดจึงเอื้อมมือไปคว้าขวดเหล้ากลางโต๊ะที่เพิ่งเปิด ขึ้นมากระดกเพียวๆ รวดเดียวเพื่อดับอารมณ์ประชดหน้าตาเฉย

            "สกปรกไอ้สัด! แล้วพวกกูจะแดกต่อยังไง!" เจย์โวยวายลั่น ชี้หน้าด่าพายุที่เพิ่งเอาขวดเหล้าส่วนรวมกรอกเข้าปาก

            พายุวางขวดเหล้ากระแทกลงบนโต๊ะ เตรียมจะสบถด่าเจย์กลับไปอีกระลอก ท่ามกลางวงสนทนาที่เริ่มวุ่นวาย นัยน์ตาสีดำสนิทละจากเสียงโวยวายตรงหน้า ร่างสูงเอนหลังพิงพนักโซฟา มือหนาล้วงเอาโทรศัพท์ขึ้นมาปลดล็อก นิ้วโป้งไถหน้าจอไปเรื่อยเปื่อยด้วยความเบื่อหน่าย ตัดรำคาญเสียงด่าของเจย์และพายุทิ้งไปโดยสิ้นเชิง...

            เวลาล่วงเลยผ่านไปจนแอลกอฮอล์เริ่มสูบฉีดเข้าเส้นเลือด เลออนนั่งพิงโซฟาอยู่ที่มุมเดิม ในมือถือแก้วเหล้าที่ชงจากขวดราคาแพงซึ่งเขาเปิดกินแยกต่างหาก ไม่คิดจะไปมั่วสุมกับของรวมบนโต๊ะ

            ปัง!

            เสียงกระแทกของแข็งลงบนโต๊ะดังลั่นจนทุกคนชะงัก เลออนตวัดสายตาขึ้นมอง ก็เห็นพายุที่นั่งหน้าตึงมาพักใหญ่ผุดลุกขึ้นยืน มันกวาดสายตามองพวกเขารายตัวด้วยรอยยิ้มมุมปาก

            "วันนี้กูมีเกมมาให้พวกมึงเล่น"

            พูดจบ ไอ้พายุก็เอื้อมมือมาฉวยขวดเหล้าส่วนตัวของเลออนไปหน้าตาเฉย เท่านั้นไม่พอ แม่งยังจัดการเทเหล้าราคาแพงที่เหลือรินแจกจ่ายใส่แก้วเพื่อนทุกคนจนเกลี้ยงขวด เพียงเพื่อจะเอาขวดเปล่ามาหมุนเล่น

            "ไอ้เหี้ยพายุ มึงทำส้นตีนอะไร?" เลออนขมวดคิ้วแน่น สบถด่าเสียงแข็ง เขาพุ่งมือจะคว้าขวดเหล้าตัวเองคืน แต่ไอ้เพื่อนตัวดีกลับเบี่ยงหลบไปอย่างหน้าด้านๆ

            "รวมหัวกันทิ้งกูดีนักนะพวกมึง" พายุชี้หน้าคาดโทษเรียงตัว ก่อนจะชูขวดเปล่าในมือขึ้น

            "เกม Truth or Dare... กติกาง่ายๆ ถ้ากูหมุนขวดแล้วปากขวดไปหยุดที่ใคร คนนั้นต้องทำตามคำสั่ง"

            มันเว้นจังหวะ ขยิบตากวนประสาทใส่ทุกคนในวง

            "ถ้าใครไม่กล้า หรือไม่ยอมทำ... ต้องเหมาจ่ายค่าเหล้ารอบโต๊ะคืนนี้ทั้งหมด... พวกมึงเงียบ ถือว่าตกลงตามนี้"

            "มึงไม่มีตังค์ก็พูดมา" รามที่นั่งเงียบอยู่นานพูดสวนขึ้นมาหน้าตาเฉย ทำเอาเลออนหลุดแค่นหัวเราะในลำคอ เพราะต่างคนต่างรู้สันดานไอ้พายุดีว่าเวลาช็อต แม่งก็ชอบใช้มุกนี้ตลอด

            พายุไม่สะทกสะท้าน มันจัดการวางขวดลงบนโต๊ะแล้วออกแรงหมุนทันที

            จากตอนแรกที่เลออนกะจะแค่นั่งดูพวกมันเล่นกันเงียบๆ แต่พอเห็นขวดเริ่มหมุน สายตาของทุกคนในวงก็เผลอมองตามเป็นตาเดียว

            แกรก... แกรก... แกรก...

            เสียงขวดแก้วหมุนช้าลงเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดกึก และปากขวดก็ชี้เป้ามาหยุดที่หน้าของ เลออน พอดิบพอดี

            "ฮ่าๆๆๆๆ!" พายุระเบิดเสียงหัวเราะลั่นอย่างสะใจ มันเดินอ้อมโต๊ะมาตบไหล่เขาแรงๆ จนเลออนต้องจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิด นัยน์ตาสีดำสนิทตวัดมองไอ้คนเริ่มเกมที่กำลังยืนนึกบทลงโทษให้เขาอย่างหมั่นไส้

            "ไอ้เหี้ยเลออน... มึงจะต้องนอนกับผู้หญิงที่กูเลือกให้ในแอปหาคู่"

            พายุแสยะยิ้มชั่วร้าย ไวกว่าความคิด มันฉวยจังหวะที่เลออนเผลอ คว้าโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูบนโต๊ะมากดรหัสปลดล็อกอย่างรวดเร็วราวกับเป็นเจ้าของเสียเอง

            ก่อนจะกดเข้าแอปพลิเคชันลับเฉพาะที่เลออนมักจะใช้หา 'คู่นอน' ชั่วคราวอยู่เสมอ นิ้วโป้งไถหน้าจอไปมาอย่างรวดเร็วเพื่อหาเหยื่อ   

            "เอาคืนมาไอ้สัส เล่นห่าอะไรปัญญาอ่อน"

            เลออนขมวดคิ้ว ทำท่าจะคว้าโทรศัพท์คืน แต่เจย์กับมังกรก็ช่วยกันล็อกแขนเพื่อนเอาไว้ท่ามกลางเสียงหัวเราะสะใจ ไม่กี่วินาทีต่อมา พายุก็จัดการรัวนิ้วพิมพ์อะไรบางอย่างลงไป ก่อนจะโยนโทรศัพท์คืนลงบนโต๊ะ

            "อ่ะ เอาไป... กูแมตช์ให้แล้ว" พายุยักคิ้วกวนส้นตีน

            เลออนถอนหายใจพรืด นัยน์ตาสีดำสนิทก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ตัวเอง ก่อนที่หัวคิ้วเข้มจะขมวดเข้าหากันแน่นกว่าเดิม...

            โปรไฟล์เหี้ยอะไรวะเนี่ย? หน้าตาก็ไม่มี ข้อมูลเหี้ยอะไรก็ไม่ใส่ แม่งไม่มีห่าอะไรเลยนอกจาก รูปต้นไม้???

            "เหี้ยอะไรวะเนี่ย!" เลออนสบถด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด มือหนาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา เตรียมจะกดอันแมตช์และบล็อกไอ้โปรไฟล์ต้นไม้บ้านี่ทิ้งให้พ้นสายตา

            แต่ทว่า... จังหวะที่สายตาตวัดลงมามองในช่องแชท นิ้วที่กำลังจะกดลบทิ้งก็ต้องชะงักค้าง เมื่อเห็นประโยคแรกที่ไอ้เพื่อนเวรมันกดพิมพ์ทักแชทส่งไปหาผู้หญิงโปรไฟล์ต้นไม้คนนั้นเรียบร้อยแล้ว

          LN: ผมมีแฟนแล้วนะครับ แต่ผมอยากมีอะไรกับคุณ คุณติดมั้ย?

เลออนกัดฟันกรอด ขมับเต้นตุบ... ข้อความแม่งโคตรหยาบคายและท้าทายศีลธรรมสุดๆ

            เขาคิดไว้แล้วว่าเจอประโยคส้นตีนแบบนี้เข้าไป อีกฝั่งคงไม่คิดจะตอบ หรือไม่ก็ด่ากราดสวนมาแล้วกดบล็อกทิ้งแน่นอน ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นก็ดี... เพราะต่อให้เขาต้องยอมเสียค่าเหล้ารอบโต๊ะ มันก็ยังดีกว่าต้องไปนอนกับใครก็ไม่รู้ที่ไม่มีแม้แต่รูปโปรไฟล์ให้ดู อย่างน้อยถ้าเขาจะเอากับใคร มันก็ต้องได้เห็นหน้าค่าตากันก่อนปะวะ

            แต่ผิดคาด... ใต้ข้อความระยำนั่น มุมซ้ายล่างของหน้าจอโทรศัพท์ดันขึ้นสถานะว่า 'กำลังพิมพ์...' ตอบกลับมาแทบจะในเสี้ยววินาที

          Anonymous: ฉันไม่ติดค่ะ... เพราะเซ็กส์ก็แค่ความสนุก ฉันไม่คิดจะผูกพันอยู่แล้ว

            นัยน์ตาสีดำสนิทที่เคยมองหน้าจอด้วยความรำคาญชะงักค้างไปชั่วขณะ มุมปากหยักที่มักจะเรียบตึงอยู่เสมอกระตุกขึ้นนิดๆ อย่างลืมตัว

"หึ..." เลออนหัวเราะในลำคอ

            ความหงุดหงิดที่โดนเพื่อนปั่นประสาทเมื่อกี้จางหายไปเกินครึ่ง ถูกแทนที่ด้วยความสนใจที่ถูกจุดขึ้นมาดื้อๆ คำตอบที่โคตรจะเย่อหยิ่ง ใจกล้า และไร้ความรู้สึกของอีกฝ่าย ทำเอาคนเย็นชาอย่างเขาถึงกับต่อมกระตุก...

          ทำเอาอยากเห็นหน้าขึ้นมาเลยแฮะ ว่าผู้หญิงแบบไหนกันแน่ที่ซ่อนอยู่หลังรูปโปรไฟล์ต้นไม้โง่ๆ นี่

            ความสนใจของเลออนถูกดึงกลับมาที่เกมบนโต๊ะอีกครั้ง ร่างสูงจัดการเก็บโทรศัพท์มือถือยัดลงกระเป๋ากางเกง ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าขวดเหล้าเปล่าตรงกลางโต๊ะมาถือไว้

            "ตาต่อไปกูหมุนนะ... มึงโดนแน่ไอ้เหี้ยพายุ" เลออนพูดเสียงเรียบแต่มุมปากกลับยกยิ้มร้าย

            มือหนาออกแรงหมุนขวดแก้วบนโต๊ะ

            แกรก... แกรก... แกรก...

            รอบนี้ขวดค่อยๆ ชะลอความเร็วลง ก่อนจะหยุดกึก และชี้เป้าไปทางไอ้คนที่เพิ่งจะโยนบทลงโทษให้เขาเมื่อกี้พอดิบพอดี

            "เป็นไงล่ะ โดนซะบ้างนะมึง" เจย์หัวเราะลั่นตบโต๊ะสะใจ

            พายุตวัดสายตามองมาทางเขาทันที เลออนเอนหลังพิงพนักโซฟา มุมปากหยักกระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างเจ้าเล่ห์ เพราะตั้งใจจะหาเรื่องเอาคืนอยู่แล้ว

            “กูรู้นะว่ามึงมันเสือเงียบไอ้พายุ นัดผู้หญิงแทบจะทุกคืน...” เลออนเคาะนิ้วลงบนพนักวางแขน

            “งั้นมึงช่วยกดโทรออกเบอร์ล่าสุดและพูดกับปลายสายไปว่า ‘คืนนี้มานอนที่ห้องพี่ไหมครับ?’ มึงกล้าไหมครับเพื่อน”

            “ไอ้สัด! มึงไม่คิดว่าจะเป็นเบอร์แม่กูบ้างหรอวะ” พายุโวยวายสวนทันควัน

            “ถ้าเบอร์แม่มึงจริง เดี๋ยวกูพูดสวัสดีแม่มึงเพราะๆ เลย” เลออนตอกกลับหน้าตาย

            พายุถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ มันมีท่าทีอึกอักอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหันไปมองทอดสายตาลงไปยังฟลอร์ด้านล่าง เลออนหรี่ตามองตามพฤติกรรมแปลกๆ ของเพื่อน แต่ก็ไม่ได้สนใจจะซักไซ้ว่าไอ้พายุมันกำลังมีปัญหาอะไรกับใคร

            “ไง? มึงไม่กล้าก็จ่ายเงินพวกกูมา” เลออนยังพูดท้าทาย ทำหน้าตากวนประสาทกดดันไม่เลิก

            พายุส่ายหน้ายอมแพ้ มันล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเข้าไปที่รายชื่อเบอร์ล่าสุด เลออนไม่รอช้า ขยับตัวลุกไปชะโงกหน้าดูหน้าจอโทรศัพท์มันทันทีเพื่อกันเพื่อนเล่นตุกติก

            “มึงไม่มานั่งตักกูเลยละไอ้เลออน ถ้าจะขี้เสือกขนาดนี้” พายุหันมาแขวะเสียงขุ่น

            เลออนยักไหล่ไม่สนใจ ร่างสูงถอยกลับมายืนกอดอกมองมันนิ่งๆ เช่นเดียวกับเพื่อนอีกสามคนที่นั่งจ้องกดดันอยู่เหมือนกัน

            พายุนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดโทรออกพร้อมเปิดลำโพง รอสายไม่ถึงสิบวิด้วยซ้ำ เสียงใสแจ๋วที่เจือไปด้วยความดีใจของปลายสายก็ตอบรับกลับมาอย่างร่าเริงจนดังลอดโทรศัพท์ออกมา

            มันเงียบนิ่งไปหนึ่งอึดใจ ช้อนสายตามองหน้าเพื่อนๆ ที่กำลังนั่งแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์รอดูความชิบหาย ก่อนที่น้ำเสียงราบเรียบของมันจะเอ่ยออกไป

            “คืนนี้... มานอนที่ห้องพี่ไหมครับ?”

            เลออนแค่นหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของไอ้พายุ ไม่รู้หรอกว่าปลายสายจะตอบกลับมาว่าอะไร แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องใส่ใจ

            หลังจากความวายป่วงของพายุจบลง เกมส้นตีนนี่ก็ยังดำเนินต่อไป ขวดแก้วถูกหมุนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เปลี่ยนเป้าหมายไปหาคนอื่นๆ ในวงอย่างถ้วนหน้า

            รอบนี้ปลายขวดชี้มาทางเจย์บ้าง ก่อนที่เพื่อนทั้งสี่จะหันมามองด้วยท่าทีตื่นเต้น เลออนที่นั่งกอดอกมองอยู่กระตุกยิ้มร้าย ก่อนจะชิงพูดขึ้นเสียงเรียบ

            “นิ่งๆ แบบมึง... จูบสาวโชว์สักคนสิ”

            เจย์ส่ายหน้าระรัวเป็นความหมายว่าไม่ทำแน่ “ไม่เอา เกมห่าอะไรของพวกมึง”

            “ไม่ทำก็หมา... หรือว่ามึงป๊อดวะ จะไม่ทำก็ได้นะ แต่ต่อไปพวกกูขอเรียกว่าไอ้ขี้ป๊อด” รามเพื่อนสนิทอีกคนพูดพลางยกยิ้มล้อเลียน

            “ไอ้ขี้ป๊อดๆ” จากนั้นเพื่อนอีกสามคนก็พากันร้องตามขึ้นมาพร้อมเพรียง ราวกับซ้อมกันมาอย่างดี เสียงล้อเลียนดังระงมจนคนอีโก้สูงอย่างเจย์เริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที

            ปัง!

            เสียงแก้วเหล้ากระแทกโต๊ะดังลั่นทำเอาทั้งโต๊ะสะดุ้ง เจย์ยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย ก่อนจะคว้าตัวเด็กชงเหล้าข้างกายเข้ามา แล้วก้มลงจูบทันทีตามเสียงยุของเพื่อนสนิท

            แต่ริมฝีปากสัมผัสกันได้เพียงชั่วครู่ก็ถูกผละออก เมื่อหญิงสาวตรงหน้าขัดขืนอย่างชัดเจน

            เพียะ!

            ฝ่ามือเรียวเล็กฟาดลงบนใบหน้าของเจย์เต็มแรงในทันที

            “ไอ้บ้า! โรคจิตหรือไง!” เธอตวาดลั่น พลางยกมือเช็ดปากตัวเองอย่างรังเกียจ ท่าทีนั้นทำเอาเจย์ถึงกับหน้าเสีย เขาไม่เคยถูกผู้หญิงปฏิเสธแรงแบบนี้มาก่อน

            “ฉันมาชงเหล้า ไม่ได้มาขายตัวให้พวกนายนะ!” สิ้นคำ ร่างเล็กก็สะบัดตัวเดินกระทืบเท้าออกไปโดยไม่หันหลังกลับ บรรยากาศที่ควรจะเงียบงันกลับถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะลั่นของเพื่อนทั้งสี่ เมื่อเห็นสีหน้าเสียอาการของเจย์

            “เป็นไง ถึงกับหน้าเสียเลยดิ”

            รามที่มองทุกอย่างด้วยใบหน้าเบื่อหน่าย แค่แดกเหล้าเฉยๆ ก็ดีอยู่แล้ว ไม่น่าหาเรื่อง แต่ถึงอย่างนั้นพอเห็นเจย์โดนตบจนหน้าหันแถมมีรอยนิ้วมือแดงเถือกบนแก้ม เขาก็ยกยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี

            “อยู่ดีไม่ว่าดี โง่!”

            “โถ่ไอ้สัด! ส่วนมึงนี่เงียบเลยนะ กลัวเหรอวะ?” เจย์ที่หัวเสียเพราะถูกตบ เลยหันมาเปิดสงครามน้ำลายกับราม อันที่จริงเขาไม่ได้รู้สึกเจ็บด้วยซ้ำ แต่มันเจ็บใจต่างหาก เกิดมายังไม่เคยมีใครกล้าหักหน้าเขาสักครั้ง

            “ทำไมกูต้องกลัว แค่เกมส้นตีน!”

            “งั้นแน่จริงมึงลงไปแย่งน้องคนนั้นดิ หนึ่งวัน... จีบให้ติดแล้วเขี่ยทิ้ง”

            “ทำไมกูต้องทำ” ดวงตาคมตวัดมองเพื่อนอย่างไม่พอใจ เลออนมองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าผู้หญิงที่มันชี้โคตรจะไม่ตรงสเปกคุณชายอย่างไอ้ราม เรื่องอะไรจะต้องกระโดดลงไปร่วมวงเกมส้นตีนนี่ด้วย

            “เหอะ! กูนึกว่าจะแน่”

            “หนึ่งวันเลยเหรอวะ” มังกรที่ได้ยินคำท้าของเจย์ก็ถึงกับยิ้มกริ่ม ทุกคนในกลุ่มรู้ดีว่ารามจุดเดือดต่ำ ความอดทนน้อย แค่ยี่สิบสี่ชั่วโมงที่ต้องอดทนกับอะไรแบบนี้ รับรองมันอาจจะดิ้นตายได้

            “แต่ไอ้รามมันรวย จ่ายแค่ค่าเหล้า...”

            “กูรับคำท้า! รอดูเลยไอ้พวกเหี้ย!” ใบหน้าหล่อของรามขบกรามแน่น เขาไม่ได้สนใจเรื่องค่าเหล้า แค่นี้สำหรับเขาเศษเงิน แต่ที่ยอมไม่ได้คือคำพูดล้อเลียนพวกเหี้ยนี่ต่างหาก

            รามตวัดสายตาไปหาเป้าหมายต่อไป

            “เหลือมึงอ่ะ... ไอ้มังกร” รามพยักพเยิดหน้าไปทางมังกร ซึ่งเป็นคนสุดท้ายของกลุ่มที่ยังไม่ได้เล่นเกม

            เมื่อเพื่อนมองตอบกลับมาด้วยสายตาตั้งคำถาม เขาจึงพูดต่อว่า...

            “กูอยากให้มึงมีเมียใหม่... ในคืนนี้!”

            ตั้งแต่ที่แฟนมันมีคนอื่น เลิกกันมาก็นานแล้วแต่ยังไม่เห็นมันมีใครสักที

            “แล้วทำไมกูต้องมี?” มังกรเลิกคิ้วถาม

            “ก็เกมไง! หรือว่ามึงไม่อยากมี... เพราะยังลืมเมียเก่าไม่ได้?”

            “ลืมไม่ได้ก็ควายละ ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มีค่าอะไรให้กูต้องจดจำ มึงอย่ามาพูดถึงมันเลยว่ะ ได้ยินละระคายหูฉิบหาย!”

            “เออ งั้นมึงก็ต้องหาเมียใหม่ให้ได้ภายในคืนนี้ หรือจะไม่เล่นก็ได้ แต่แสดงว่ามึง....”

            รามยังท้าไม่จบ มังกรก็รีบสวนขึ้นทันทีเพราะรู้ว่าเพื่อนกำลังจะพูดอะไร

            “กูเล่น! แล้วกูคิดว่ากูหาได้แล้วด้วย” มังกรปรายหางตามองไปยังทิศทางหนึ่ง ที่ตอนนี้มีหญิงสาวหุ่นอวบอั๋นกำลังมองเชิญชวนมาที่เขาอย่างมีจริต

            เลออนนั่งมองความวายป่วงของเพื่อนแต่ละคนด้วยความเรียบเฉย ดูท่าคืนนี้ทุกคนคงได้แยกย้ายกันไปสานต่อวีรกรรมของตัวเอง นัยน์ตาสีดำสนิทละความสนใจจากคนในวง ร่างสูงเอนหลังพิงพนักโซฟา ล้วงเอาโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งเก็บไปขึ้นมาปลดล็อกอีกครั้ง

            แอปพลิเคชันหาคู่ยังคงค้างอยู่ที่หน้าแชทของแอคเคานต์ ‘รูปต้นไม้’

            นิ้วหนาพิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว เป็นฝ่ายคุมเกมโดยการเรียกให้อีกฝ่ายมาหาแทน

          LN: Sent Location

          LN: ออกมาเจอกันหน่อยมั้ยครับ

            เลออนกดส่งข้อความไปแล้วล็อกหน้าจอโทรศัพท์ โยนมันทิ้งไว้บนโต๊ะ

            ใบหน้าหล่อเหลาที่ติดจะเย็นชาไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา สำหรับคนอย่างเขา ต่อให้เป็นแค่คู่นอนชั่วคราวก็ต้องเลือก... ขอดูก่อนแล้วกัน ถ้ามาถึงแล้วหน้าตาไม่ผ่าน หรือไม่ถูกใจ เขาก็แค่ชิ่งทิ้งแม่งตรงนี้แหละ

            ทว่าในจังหวะที่แต่ละคนกำลังจมอยู่กับบทลงโทษของตัวเอง เสียงของพายุก็ดังแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบ ไอ้คนเริ่มเกมกวาดสายตามองหน้าเพื่อนในวงเรียงตัวด้วยแววตาจริงจังปนกวนตีน

            "แล้วกูขอบอกไว้อย่างเลยนะ..." พายุชี้หน้าย้ำทีละคน

            "เกมนี้... แค่วันเดียวก็พอ"

            มันเว้นจังหวะ กระตุกยิ้มร้ายอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

            "ถ้าพวกมึงมีนอกรอบ... กูจะถือว่าพวกมึงแพ้"