All Chapters of One Partner เพื่อนรัก มาเป็นคู่นอนเถอะ: Chapter 101 - Chapter 110

เวลาสองทุ่มตรง แสงไฟนีออนจากสถานบันเทิงย่านใจกลางเมืองเริ่มสว่างไสว จักรยานเสือหมอบคันเก่งเลี้ยวเข้ามาจอดสนิทที่ลานจอดรถด้านหลังร้านซึ่งเป็นทางเข้าพนักงาน ตลอดระยะเวลาเกือบครึ่งชั่วโมงบนท้องถนน เซียร่าต้องทนรับสภาพน่าอับอายขั้นสุด การต้องมานั่งถ่างขาคร่อมคานเหล็กแคบๆ ในชุดเดิมตั้งแต่เมื่อวาน ทำให้เธอกลายเป็นเป้าสายตา ทุกครั้งที่ติดไฟแดงหรือปั่นผ่านฝูงชน คนเห็นเป็นต้องเหลียวมอง จนเธอต้องก้มหน้างุดจนคางแทบชิดอก ปล่อยเรือนผมสีสว่างให้ตกลงมาปรกหน้าเพื่อหลบสายตาชาวบ้าน ที่แย่กว่านั้นคือความทรมานทางร่างกาย... คานเหล็กแข็งๆ บวกกับการที่เธอต้องเกร็งหน้าท้องและเรียวขาตลอดทางเพื่อไม่ให้ร่วง และเพื่อเลี่ยงการเสียดสีกับความแข็งขืนที่ดุนดันอยู่ด้านหลัง ทำเอาตอนนี้ท่อนล่างของเธอชาหนึบจนไร้ความรู้สึกไปแล้ว "ถึงแล้ว... ลงสิ" เลออนกำเบรก ใช้ขายันพื้นไว้ ก่อนจะก้มบอกคนที่เอาแต่ก้มหน้างุดซ่อนใบหน้า เซียร่าเงยหน้าขึ้นมาหน้ามุ่ย หญิงสาวพยายามจะขยับขาก้าวลงจากคานเหล็ก ทว่า... "โอ๊ย..." ร่างบางนิ่วหน้า อาการเหน็บชาเล่นงานตั้งแต่ต้นขาจรดปลายเท้าจนแข็งทื่อไปหม

"แล้วนี่เป็นบ้าอะไร..." เลออนกดเสียงต่ำถามคนหน้ามึน "เงินมีเหรอ ถึงได้มานั่งคุยกับพวกโฮสต์ฮะ?" "..." เซียร่าเงียบ หญิงสาวกอดอกเชิดหน้าขึ้นนิดๆ แต่ไม่ได้เถียงอะไรกลับไป เพราะที่เขาพูดมันก็แทงใจดำอยู่ไม่น้อย... จริงอยู่ที่เธอมีเงินก้อนสุดท้ายที่พ่อให้มาติดตัวอยู่บ้าง แต่มันก็ต้องเก็บไว้เป็นค่ามัดจำห้องและต่อชีวิต จะเอามาถลุงเปย์ผู้ชายเล่นๆ เหมือนตอนเป็นคุณหนูไม่ได้อีกแล้ว เมื่อเห็นเซียร่าเงียบกริบเถียงไม่ออก เลออนก็แค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะโน้มหน้าลงมากระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงยียวน "ถ้าอยากเรียกโฮสต์อ่ะ มาเรียกฉันนี่... ฉันฟรี พร้อมจัดหนักพิเศษให้เธอได้ทั้งคืน" เซียร่าตวัดสายตาขวางใส่ก่อนจะยกมือผลักแผงอกกว้างให้ออกห่าง "รีบๆ ไปทำงานซะไป แล้วก็เอาเงินมาให้ฉันซะที" "เออ รู้แล้วน่า" ชายหนุ่มรับคำหน้าตาย ก่อนจะพยักพเยิดหน้าเข้าไปด้านใน "เธอไปนั่งรอตรงโต๊ะข้างเวทีตรงนั้นนะ" "แล้วนั่งตรงนี้ไม่ได้หรือไง" เซียร่าหน้างอ ขมวดคิ้วยุ่งทันที "ปวดขาอยู่เนี่ย ขี้เกียจเดินแล้ว" "เออ ไปเถอะน่า ลุก!"

ร่างสูงโปร่งก้าวลงจากเวที เดินตรงไปยังโซนวีไอพีด้วยรอยยิ้มการค้าที่ปั้นแต่งมาอย่างดี ทว่าภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังโปรยเสน่ห์อยู่นั้น... ภายในใจของเลออนกลับกำลังสบถด่าโชคชะตาอย่างหนัก แก่ขนาดนี้ทำไมไม่อยู่บ้านสวดมนต์วะครับคุณยาย... จิตใจไอ้เลออนมันช่างห่อเหี่ยวซะเหลือเกิน ชายหนุ่มลอบถอนหายใจ แต่พอก้าวมาถึงโต๊ะเป้าหมาย รอยยิ้มบนใบหน้าก็แทบจะกระตุกค้าง เมื่อพบว่าบนโซฟากว้างไม่ได้มีแค่ 'คุณยาย' มหาเศรษฐีที่ประมูลดื่มเขามาเพียงคนเดียว ... แต่มีเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกันนั่งประกบอยู่อีกสองคน รวมเป็นสาม... แก๊งคุณหญิงที่สภาพน่าจะเพิ่งไปต่ออายุบัตรผู้สูงอายุกันมาหมาดๆ แต่ละคนประโคมเครื่องเพชรวิบวับแยงตาจนแทบตาบอด เชี่ยเอ๊ย... วันซวยอะไรของกูวะเนี่ย ลูกค้าสวยๆ เอ็กซ์ๆ หายไปไหนหมด! เลออนอยากจะหมุนตัวเดินหนีกลับเข้าหลังร้านให้รู้แล้วรู้รอด แต่เพราะเงินพันดื่มที่ค้ำคออยู่ ทำให้เขาต้องฝืนดึงสติกลับมา ชายหนุ่มเหลือบหางตาไปมองโต๊ะมุมข้างเวที... เซียร่ากำลังนั่งกอดอกไขว่ห้าง มุมปากอวบอิ่มกระตุกยิ้มเยาะเย้ยส่งมาให้อย่างปิดไม่มิด สายต

พี่แก้วรีบพุ่งพรวดเข้ามาแทรก พร้อมกับการ์ดของร้านอีกสองคนที่ตามมาคุมเชิง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเจอสายตาดุดันของลูกชายของลูกค้าวีไอพีตวัดใส่ "ไม่ต้องมาเสือก! วันนี้แม่กูจะไม่จ่ายเงินเหี้ยอะไรทั้งนั้น!!" สิ้นคำขาดของคนกร่าง ลูกน้องร่างยักษ์สองคนก็พุ่งเข้ามากระชากคอเสื้อเชิ้ตของเลออนอย่างแรงจนร่างสูงจำต้องลุกขึ้นยืนตามแรงดึง เลออนขบกรามแน่น สันกรามปูดโปนด้วยความโกรธ ทว่าด้วยกฎเหล็กของคลับที่ห้ามพนักงานมีเรื่องกับแขกเด็ดขาด ทำให้เขาต้องยอมยืนนิ่งๆ ปล่อยให้พวกมันกระชากคอเสื้อ เซียร่าที่นั่งขำอยู่เมื่อครู่ชะงักกึก รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับ สมองประมวลผลคำพูดของลูกชายคุณยายอย่างรวดเร็ว... เดี๋ยวนะ! ยายแกเพิ่งประมูลไปพันดื่ม ถ้ายายเขาเบี้ยวบิล เธอก็ไม่ได้เงินน่ะสิ ไวกว่าความคิด สัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็สั่งให้ร่างบางพุ่งพรวดออกจากโต๊ะ เซียร่าแทรกตัวผ่านแก้วเข้าไปกลางวง ปัดท่อนแขนล่ำๆ ของไอ้พวกลูกน้องที่กำลังกระชากคอเสื้อของเลออนออกอย่างแรง เพียะ! "เอามือออกไปเดี๋ยวนี้นะ!" เซียร่าตวาดลั่น หญิงสาวก้าวเข้าไปยืนขวางหน้าเลออน กางแขน

บรรยากาศในร้านอาหารค่อนข้างคึกคัก เสียงผู้คนพูดคุยจอแจคลอไปกับกลิ่นหอมของอาหารที่ลอยอบอวล เลออนกับเซียร่าเลือกนั่งโต๊ะมุมด้านใน หลังจากที่เขายอมทิ้งจักรยานคู่ใจแล้วนั่งแท็กซี่มาด้วยกัน ซึ่งเซียร่าก็ไม่ได้บ่นอะไรสักคำ พนักงานนำเมนูมาส่งให้ พอเปิดดู หญิงสาวก็เงยหน้าขึ้นมาบอกยิ้มๆ "อยากกินอะไรสั่งเต็มที่เลยนะ วันนี้ฉันเลี้ยงเอง..." "เดี๋ยวๆ" เลออนรีบแย้ง "นั่นมันเงินจากหยาดเหงื่อแรงงานฉันนะเว้ย" เซียร่าไหวไหล่ทำเป็นไม่สนใจ ก่อนจะหันไปสั่งอาหารกับพนักงานสองสามอย่าง พอพนักงานจดออเดอร์เสร็จแล้วเดินผละออกไป หญิงสาวก็หันกลับมามองคนตรงหน้าอีกครั้ง "หยาดเหงื่อแรงงาน..." เธอทวนคำ ก่อนจะหลุดขำพรืดออกมา "ที่ไปร่อนเอวโชว์สเตป แถมยังหอมแก้มแก๊งคุณยายน่ะเหรอ" พอนึกถึงวีรกรรมเมื่อครู่ เซียร่าก็ยิ่งกลั้นขำไม่อยู่ เธอหัวเราะจนไหล่สั่น ก่อนจะคว้ามือถือขึ้นมาเปิดคลิปวิดีโอหลักฐานจ่อหน้าให้เจ้าตัวดูชัดๆ "เฮ้ย! ลบเลยนะเว้ย" เลออนตาโต รีบเอื้อมมือจะคว้ามือถือมาลบหลักฐาน "ไม่เอา! ฮาจะตาย ดูกี่รอบก็ขำ ฮ่าๆๆ" หญิงสาวเบี่ยง