Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

หลังจากนอนกลิ้งไปมาบนเตียงด้วยความอารมณ์ดีอยู่พักใหญ่ ความหิวโซก็เริ่มเล่นงานจนต้องยอมลุกขึ้นมา ร่างบางในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นกุดจึงตัดสินใจเดินออกไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตที่อยู่ห่างจากคอนโดหรูไปไม่กี่ช่วงตึก เซียร่าเดินลากส้นเท้าเข็นรถเข็นไปตามชั้นวางของด้วยความเบื่อหน่ายตามประสาคนขี้เกียจ หญิงสาวโยนอาหารสำเร็จรูปแช่แข็ง น้ำอัดลม และเบียร์กระป๋องอีกครึ่งโหลลงไปอย่างลวกๆ... เสบียงพวกนี้คงเป็นตัวแทนชั้นดีที่บ่งบอกถึงการใช้ชีวิตแหลกเหลวไปวันๆ ของเธอ ร่างบางเดินมาหยุดที่หน้าเคาน์เตอร์ชำระเงิน มือเรียวล้วงหยิบบัตรเครดิตซึ่งเป็นเพียงบัตรเสริมวงเงินจำกัดจำเขี่ยที่พ่อแท้ๆ โยนให้เพื่อตัดความรำคาญ ยื่นส่งให้พนักงาน ติ๊ด... ติ๊ด... “ขอโทษนะคะลูกค้า บัตรรูดไม่ผ่านค่ะ ระบบแจ้งว่ายอดเงินไม่พอ” พนักงานสาวเงยหน้าขึ้นมาบอกพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ เซียร่าชะงัก คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันที หญิงสาวจิ๊ปากอย่างขัดใจ โชคดีที่วันนี้เธอหยิบเงินสดติดกระเป๋ามาด้วย มือเรียวควักแบงก์พันยับๆ ออกมาจ่ายลวกๆ รับเงินทอนเสร็จก็ดันรถเข็นออกจากร้านไปอย่างหงุ

บรรยากาศภายในคอนโดหรูที่เคยมองว่าเป็นเพียงที่ซุกหัวนอนกลับดูอ้างว้างและหนาวเหน็บกว่าทุกวัน ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้อง เซียร่าก็ทิ้งตัวลงบนเตียงกว้างอย่างหมดสภาพ ความเข้มแข็งและเปลือกความหยิ่งยโสพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี ร่างบางขดตัวเข้าหากันราวกับเด็กหลงทางที่กำลังสูญเสียที่พึ่งสุดท้าย ท่ามกลางความเงียบงัน มือเรียวที่สั่นเทาค่อยๆ ปลดตะขอกำไลข้อมือเส้นหนาที่สวมติดตัวไว้ตลอดเวลาออกช้าๆ ปราการด่านสุดท้ายที่ใช้ซุกซ่อนความอ่อนแอถูกโยนทิ้งลงบนที่นอนอย่างไม่ไยดี แสงไฟสลัวสาดส่องให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่นูนเป็นแนวยาวซ้อนทับกันบนข้อมือขาวที่เธอไม่ต้องการให้ใครเห็น... เศษซากของความเจ็บปวดในอดีต ร่องรอยของการพยายามจบชีวิตเพื่อหนีความจริงที่ว่า เธอเป็นเพียง 'ความผิดพลาด' ที่ไม่มีใครต้องการ ปลายนิ้วเล็กกรีดไล้ไปตามรอยแผลเป็นเหล่านั้นอย่างเลื่อนลอย ความทรงจำดำมืดในวันที่ถูกครอบครัวผลักไสไล่ส่งตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ดวงตาคู่สวยที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้แดงก่ำ หยดน้ำตาร้อนๆ ที่กลั้นเอาไว้ไม่อยู่กลิ้งหล่นลงมากระทบข้อมือเงียบๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตอกย้ำ

หมับ! มือหนาของเลออนก็เอื้อมมาคว้าเข้าที่แขนเธออย่างจัง ชายหนุ่มเปิดประตูลงจากรถสปอร์ตแล้วก้าวตามมาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว เซียร่าชะงัก หันขวับกลับมาตวัดสายตาขวางใส่ เตรียมจะอ้าปากด่าที่เขากล้ามาถือวิสาสะแตะต้องตัวเธอ แต่เลออนกลับชิงพูดขึ้นมาก่อน ชายหนุ่มขมวดคิ้วยุ่ง สายตากวาดมองข้าวของพะรุงพะรังในมือเธอสลับกับใบหน้าที่กำลังหงุดหงิดจัด ก่อนจะเอ่ยถามเสียงดุ “ทำไมไม่ไปเรียน” เซียร่าออกแรงสะบัดแขนให้หลุดจากการเกาะกุมทันที พร้อมกับเชิดหน้าสวนกลับเสียงห้วนอย่างไม่ยอมคน “ยุ่งอะไรด้วย... นายเป็นพ่อฉันหรือไง?” แทนที่จะโกรธกับคำตอกกลับแรงๆ นั่น เลออนกลับนิ่งไป นัยน์ตาคมหรี่ลงเล็กน้อยขณะไล่สายตามองกล่องกระดาษและถุงผ้าใบใหญ่ในมือเธอ คล้ายกำลังประเมินสถานการณ์บางอย่าง “เธอไม่ได้มีปัญหาอะไรใช่มั้ย” เสียงทุ้มเอ่ยถามเรียบๆ ทว่าแววตาเต็มไปด้วยการจับผิด เซียร่านิ่งไปนิดหนึ่ง คำถามนั้นจี้ใจดำจนเผลอเม้มปากแน่น แต่เพียงเสี้ยววินาที เธอก็รีบเชิดหน้าขึ้นแล้วกลับมาทำท่าทีเย่อหยิ่งตามเดิม “อย่ามาทำเป็นรู้จักฉันด

“มีบ้างมั้ยรอยหยักในสมองน่ะ ถึงคิดได้แต่เรื่องโง่ๆ” เลออนหัวเราะร่วนอย่างไม่สะทกสะท้าน มือหนายังคงบังคับพวงมาลัยรถต่อไป ก่อนจะเอ่ยถามเซ้าซี้ไม่เลิก “แล้วตกลงว่าไง ขนของจะไปไหน จะหนีตามผู้ชายหรือไง?” “เรื่องของฉัน!” “ถ้าไม่บอกก็จะขับวนไปเรื่อยๆ นี่แหละ เอาให้ถึงเชียงใหม่เลยดีมั้ย” ชายหนุ่มยักคิ้ว “น้ำมันรถก็เงินเธออยู่แล้วด้วย ฉันไม่ซีเรียสนะ” “นี่นาย!” เซียร่าตวัดเสียงแหวใส่ แต่พอเห็นใบหน้าตายียวนที่ดูท่าทางจะทำจริงอย่างที่ปากว่า หญิงสาวก็พ่นลมหายใจออกมาแรงๆ อย่างตัดความรำคาญ “เออ! จะเอากระเป๋าไปขาย! พอใจหรือยัง... ตอนนี้พ่อฉันขายคอนโดทิ้งไปแล้ว ฉันไม่มีที่อยู่!” สิ้นเสียงตวาดกร้าว ความเงียบก็พลันโรยตัวลงปกคลุมทั่วทั้งห้องโดยสาร เลออนนิ่งไปพักหนึ่ง รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่เลือนหายไปจากใบหน้าหล่อเหลา นัยน์ตาคมทอดมองตรงไปยังถนนเบื้องหน้า คล้ายกำลังใช้ความคิดอะไรบางอย่าง “ตอนนี้ร้านก็น่าจะปิดหมดแล้ว...”

"เห็นรูปนี่มั้ย..." เขาจงใจอ่านข้อความให้ฟังชัดๆ ทีละคำ "‘มะเร็งปากจากการสูบบุหรี่’ ดูดมากๆ ระวังปากสวยๆ จะเหวอะหวะแบบในรูปนี้นะ...แถมสูบจัดๆ แบบเธอนะ ตายไวแน่นอน" "ไปสอนตัวเองเถอะ..." เซียร่ากระชากซองบุหรี่มาจากมือเขาอย่างหมั่นไส้ หญิงสาวเคาะมวนบุหรี่ออกมาคาบไว้ที่ริมฝีปาก "นายนั่นแหละจะตายห่าก่อนฉัน" เลออนจุดไฟแช็กให้ตัวเอง ก่อนจะยื่นมาจุดให้คนตรงหน้าด้วย เขาอัดควันเข้าปอด พ่นออกมาช้าๆ พลางเลิกคิ้วถามอย่างยียวน "ตายเพราะมะเร็ง?" เซียร่าสูดนิโคตินเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะพ่นควันสีเทาหม่นอัดใส่หน้าหล่อๆ ของคนกวนประสาทอย่างจงใจ ริมฝีปากอวบอิ่มเหยียดยิ้มร้ายกาจ "ตายเพราะส้นตีน!" “ฮ่าๆๆๆ” โดนด่าแสกหน้าขนาดนั้น ทว่าแทนที่เลออนจะโกรธ ชายหนุ่มกลับหัวเราะพรืดออกมาดื้อๆ ไหล่กว้างสั่นไหวราวกับเจอเรื่องขบขันเสียเต็มประดา เซียร่าขมวดคิ้วมุ่น ถอดบุหรี่ออกจากริมฝีปากแล้วมองคนตรงหน้าอย่างจับผิด “เป็นบ้าอะไรของนาย โดนด่าจนประสาทกลับไปแล้วหรือไง อยู่ๆ ก็มาหัวเราะ”