Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

"อึก... อ๊ะ... หยุด! หยุดดันเข้ามานะไอ้เวร..." เซียร่าเค้นเสียงหอบ ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อ ความคับแน่นที่ต่อต้านการบุกรุกของปุ่มมุกเม็ดแรกทำเอาเธอเจ็บจนแทบขาดใจ แม้สัญชาตญาณจะเรียกร้องหาความรุนแรง แต่การถูกมัดขึงพืดแล้วปล่อยให้เขาเป็นฝ่ายยัดเยียดความทรมานเข้ามาข้างเดียวนั้น... มันขัดใจคนชอบคุมเกมอย่างเธอเป็นที่สุด เลออนชะงักสะโพกที่กำลังฝืนดันเข้าไป ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้น นัยน์ตาดุดันหลุบมองคนที่กำลังนอนหอบหายใจรวยรินอยู่ใต้ร่าง ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน "ทำไม... เข้าไปแค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วหรือไง?" "แก้เชือกให้ฉัน..." เสียงหวานเอ่ยสั่งลอดไรฟัน นัยน์ตาคู่สวยที่เคยหยิ่งยโสบัดนี้ฉ่ำเยิ้มไปด้วยแรงตัณหาที่ถูกจุดจนลุกโชน เซียร่าจ้องลึก เข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาคนฟังถึงกับคาดไม่ถึง "ฉันจะขึ้นให้นายเอง..." เลออนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนมุมปากหยักจะกระตุกยิ้มอย่างรู้ทัน... เขาเดาไว้อยู่แล้วว่าคนอีโก้สูงอย่างเซียร่า ไม่มีทางยอมนอนนิ่งๆ ให้เขารังแกอยู่ฝ่ายเดียวจนเสียศักดิ์ศรีแน่ การพลิก

ทว่าแม้จะเจ็บเจียนตาย ริมฝีปากอวบอิ่มที่เปรอะคราบเลือดกลับฝืนเหยียดยิ้มร้ายกาจ หญิงสาวก้มลงมองคนที่กำลังนิ่วหน้าอยู่ใต้ร่างด้วยแววตาหยิ่งผยอง "สำออยจริงนะ... เป็นกะหรี่ชายประสาอะไร แค่นี้ก็ทำเป็นร้องเจ็บ" สิ้นคำท้าทาย ร่างเล็กก็ฝืนเกร็งหน้าท้องจนสั่นสะท้านไปทั้งตัว เล็บคมจิกทึ้งลงบนลาดไหล่กว้างเพื่อระบายความทรมาน หญิงสาวกัดฟันข่มความจุกร้าวที่ตีตื้นขึ้นมาจนแทบขาดใจ แล้วฝืนทิ้งน้ำหนักกดสะโพกลงมาอีกระลอก บังคับให้ปุ่มมุกเม็ดที่เหลือครูดเสียดสีผนังเนื้ออ่อนที่แทบจะฉีกขาดเข้าไปอย่างจาบจ้วงรวดเดียว! สวบ! "อ๊ะ! อ๊าาา!" "อึก!... แม่งเอ๊ย ยัยบ้า!" เลออนสบถลั่นห้อง เส้นฟางความอดทนขาดสะบั้น เมื่อโดนคนอวดดีรังแกจนความเสียวซ่านพุ่งทะลุขีดจำกัด ชายหนุ่มไม่ยอมปล่อยให้เธอคุมเกมจังหวะทรมานนี้อยู่ฝ่ายเดียวอีกต่อไป สองมือแกร่งล็อกสะโพกผายเอาไว้แน่น ก่อนจะกระเด้งสะโพกสอบสวนกระแทกขึ้นไปรับแรงกด รวดเดียวจนความใหญ่โตฝังลึกเข้าไปจนมิด ปึก! "กรี๊ดดดด! ไอ้เลออน!" เซียร่าหวีดร้องสุดเสียง ร่างกายหงายหลังแอ่นโค้งไปตามแรงกระ

ห้าปีก่อน... ณ โรงเรียนนานาชาติ S High School ร่างสูงโปร่งของ เลออน ในวัยสิบเก้าปี นั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีเกียจคร้านอยู่ที่โต๊ะหลังสุดของห้องเรียนติดกับหน้าต่าง เขาเพิ่งย้ายเข้ามาเรียนที่นี่ได้ไม่นาน และอายุมากกว่าเพื่อนร่วมชั้นในเกรดเดียวกันไปหนึ่งปีเต็ม เหตุผลที่เขาต้องมานั่งเรียนซ้ำชั้นกับเด็กรุ่นน้องก็ไม่ได้มีอะไรซับซ้อน... ปีที่แล้วเขาทะเลาะกับผู้เป็นพ่ออย่างรุนแรงเรื่องการถูกบังคับเส้นทางชีวิต ด้วยความขบถและหัวรั้น เขาเลยตัดสินใจหนีออกจากบ้านไปใช้ชีวิตเสเพลอยู่ข้างนอกเป็นปีๆ ทิ้งตัวตนลูกคุณหนูแล้วไปคลุกคลีกับพวกแก๊งอันธพาลและวงการแข่งรถใต้ดิน จนกระทั่งครอบครัวต้องเป็นฝ่ายยอมถอยและยื่นข้อเสนอให้เขากลับมาเรียนให้จบแลกกับอิสระที่เขาต้องการ เลออนถึงได้ยอมตกลง และทางบ้านก็ใช้เงินก้อนโตยัดส่งเขาเข้าเรียนเกรดสิบสองใหม่ที่นี่ ด้วยวีรกรรมความเถื่อนที่ไปใช้ชีวิตคลุกฝุ่นอยู่ข้างนอกเป็นปี บวกกับนามสกุลที่ทรงอิทธิพล ทำให้ทุกวันที่เขามาเรียน มักจะมีสายตาของเพื่อนร่วมชั้นลอบมองมาด้วยความหวาดระแวงปนหวาดกลัวอยู่เสมอ ไม่มีใครกล้าเข้ามาตีสนิท และไม่มีใคร

เด็กสาวเบิกตากว้าง อารมณ์หงุดหงิดเมื่อครู่ปลิวหายไปแทบจะทันที เหลือแต่ความอึ้งและเหวอจัดที่จู่ๆ ก็โดนผู้ชายแปลกหน้าจับบั้นท้ายแล้วดันขึ้นกำแพงมาแบบหน้าตาเฉย หญิงสาวได้แต่นั่งคร่อมสันกำแพงนิ่งค้าง ทำตัวไม่ถูก "กระโดดลงไปสิวะยัยเอ๋อ! มัวแต่นั่งบื้ออยู่ได้ ฉันจะขึ้นไป!" เสียงทุ้มตวาดเร่งเร้าจากด้านล่าง ดึงสติของคนที่กำลังช็อกให้กลับมาสู่โลกความจริงอีกครั้ง ร่างเล็กดึงสติกลับมา หญิงสาวรีบตวัดขาข้ามกำแพงแล้วทิ้งตัวกระโดดตุบลงไปยืนบนพื้นหญ้าด้านนอกอย่างปลอดภัย ไม่กี่อึดใจต่อมา ร่างสูงของเลออนก็ปีนข้ามสันกำแพงแล้วกระโดดตามลงมาติดๆ ทว่าพอเท้าแตะพื้น หญิงสาวกลับไม่แม้แต่จะปรายตามองคนช่วยเหลือ เธอปัดฝุ่นออกจากกระโปรงยูนิฟอร์มแล้วออกเดินทอดน่องไปตามทางเท้าหน้าตาเฉย เลออนขมวดคิ้ว สับเท้าเดินตามไปติดๆ "นี่... ไม่คิดจะขอบคุณกันหน่อยหรือไง" ร่างบอบบางหยุดชะงัก หันมาปรายตามองเขาด้วยหางตา "ทำไมฉันต้องขอบคุณนายด้วย ฉันขอร้องให้ช่วยหรือไง?" เจอความปากแจ๋วสวนกลับเข้าไป เลออนถึงกับสบถอย่างหัวเสีย "เออแม่ง... รู้งี้ไม่น่าช่ว

บรรยากาศภายในห้องสอบสวนถูกปกคลุมไปด้วยความตึงเครียด ไอเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศไม่ได้ช่วยดับไฟโทสะที่กำลังเดือดพล่านอยู่ในอกของร่างสูงเลยสักนิด เลออนทิ้งตัวนั่งไขว่ห้างพิงพนักเก้าอี้เหล็กด้วยท่าทีฮึดฮัด แม้กุญแจมือจะถูกปลดออกไปแล้ว แต่สถานะ 'ผู้ต้องสงสัย' ในคดีอุกฉกรรจ์ยังคงค้ำคอเขาอยู่ เสื้อเชิ้ตสีดำที่ถูกสวมใส่อย่างลวกๆ จนหลุดลุ่ยไร้ทรง เผยให้เห็นรอยขีดข่วนและรอยแดงช้ำตามลำคอไล่ลงมาถึงลาดไหล่ ซึ่งร่องรอยเหล่านั้น... ยิ่งตอกย้ำภาพลักษณ์ 'อาชญากร' ในสายตาของเจ้าหน้าที่ "ผมบอกไปกี่รอบแล้วว่าผมไม่ได้ขืนใจใคร!" เลออนเค้นเสียงต่ำลอดไรฟัน นัยน์ตาคมกริบตวัดจ้องนายตำรวจร้อยเวรฝั่งตรงข้ามอย่างเอาเรื่อง "และผมก็ไม่ได้พาผู้หญิงคนนั้นขึ้นห้องไปทำเรื่องระยำ... อย่างที่พวกคุณกำลังยัดเยียดข้อหาให้ด้วย!" "แต่พยานหลักฐานในที่เกิดเหตุค่อนข้างชัดเจนนะครับคุณอิทธิพัทธ์ สภาพห้องเละเทะเหมือนมีการขัดขืนและใช้กำลัง" นายตำรวจเอ่ยสวนด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทว่ากดดัน "ที่สำคัญ... ตอนที่เจ้าหน้าที่พังประตูเข้าไป คุณอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า อยู่ตามลำพังกับผู้เสียหายท