Tous les chapitres de : Chapitre 241 - Chapitre 243

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านทิวสน ท้องฟ้าโปร่งใสไร้เมฆหมอก อากาศบนหุบเขาเย็นสบายและสดชื่นจนทำให้ความรู้สึกหนักอึ้งที่เคยมีค่อยๆ เจือจางลง บนถนนดินลูกรังสายเล็กที่ทอดยาวลัดเลาะไปตามแนวเขา รถจักรยานคันเล็กกำลังเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างไม่เร่งรีบ เลออนรับหน้าที่ปั่น โดยมี 'กระเป๋าเป้อวกาศ' ที่บรรจุเจ้าก้อนขนสองตัวสะพายอยู่ด้านหน้าแผงอก โดยมีเซียร่านั่งอยู่บนเบาะซ้อนท้าย สองมือเล็กจับชายเสื้อยืดของเขาเอาไว้หลวมๆ เพื่อทรงตัว สายลมเย็นที่พัดมาปะทะใบหน้า กลิ่นไอดินและธรรมชาติรอบข้าง... ผสานกับแผ่นหลังกว้างที่คอยบังลมหนาวอยู่เบื้องหน้า ทำเอาเซียร่าเผลอซบหน้าผากลงกับแผ่นหลังของเขาอย่างลืมตัว ภาพความทรงจำเมื่อห้าปีก่อนย้อนกลับมาฉายชัดในหัวอีกครั้ง... วันวานที่เธอเคยซ้อนท้ายจักรยานเขา... แม้ในตอนนั้นโลกทั้งใบของเธอจะเต็มไปด้วยบาดแผลและความอ้างว้าง แต่การได้นั่งอยู่ตรงนี้ กลับเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ที่สายลมช่วยพัดพาความเจ็บปวดให้จางหาย และทำให้เธอรู้สึกสงบลงได้ชั่วขณะ... เส้นทางข้างหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นเนินลาดชันที่ต้องใช้พละกำลังมากขึ้นจนคิดว

ความอบอุ่นที่สาดซัดเข้ามาทำลายกำแพงน้ำแข็งในใจจนละลายหายไปจนหมดสิ้น ความรู้สึกปลอดภัยและถูกรักอย่างแท้จริงเติมเต็มช่องโหว่ในอกจนล้นปรี่ เซียร่าสูดลมหายใจเข้าลึก มือเล็กล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะหยิบเอา 'ปลอกคอหนังสานสีน้ำตาล' ที่สลักชื่อลัคกี้ออกมา... สิ่งยึดเหนี่ยวที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดในอดีต ซึ่งบัดนี้เธอพร้อมที่จะปล่อยมันไปแล้ว เลออนมองปลอกคอในมือเธอแล้วพยักหน้าเบาๆ อย่างเข้าใจ ชายหนุ่มไม่ได้ถามอะไรให้มากความ เขาเดินนำเธอไปที่ใต้ต้นสนใหญ่ริมหน้าผา ก่อนจะย่อตัวลงแล้วใช้กิ่งไม้และมือเปล่าๆ ช่วยขุดหลุมดินขนาดเล็กให้โดยไม่กลัวเปื้อน หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า วางปลอกคอเส้นนั้นลงในหลุมอย่างเบามือ แล้วค่อยๆ เกลี่ยดินกลบมันจนมิด "หลับให้สบายนะลัคกี้..." เซียร่ากระซิบเสียงแผ่วเบาทว่าหนักแน่น "ไม่ต้องห่วงฉันแล้วนะ... ฉันไม่เป็นไรแล้วจริงๆ" เมื่อกล่าวคำบอกลาและทิ้งบาดแผลทั้งหมดไว้เบื้องหลัง หญิงสาวก็หยัดกายลุกขึ้น หันกลับมามองผู้ชายตัวโตที่ยืนล้วงกระเป๋ารออยู่... ในจังหวะนั้นเอง เลออนก็รูดซิปกระเป๋าเป้อวกาศที่เขาวางไ